قیام امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امام حسین]] {{ع}} در این دوره مطابق [[وظیفه]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] در برابر [[اعمال]] معاویه [[احساس مسئولیت]] شدیدی نسبت به [[حفظ شریعت]] جدش از انحراف و استحاله می‌نمودند.

یک‌بار اموالی را که از [[یمن]] به [[شام]] می‌بردند ضبط نمودند<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۲۴۸.</ref>، بار دیگر نسبت به [[قتل]] [[حجر بن عدی]] و یارانش در [[سفر]] معاویه برای [[حج]]، او را [[نکوهش]] کرد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۲۵۰.</ref>. خطبه‌ای نیز در «[[منی]]» در جمع [[صحابه]] و [[تابعین]] ایراد فرمود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۲۷۰.</ref>. با این حال عوامل ذیل [[امام]] را از [[قیام]] علیه [[معاویه]] برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] باز می‌داشت:

# اظهار [[پایبندی]] به [[صلح امام حسن]] {{ع}} با معاویه<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۲۳۸.</ref>: [[امام]] به [[قرارداد]] صلحی که از طرف معاویه از همان ابتدا در گفتار<ref>انساب الاشراف، ج۳، ص۴۴ و ۴۵؛ الفتوح، ص۷۶۹؛ مقاتل الطالبیین، ص۴۵.</ref> و بعداً در عمل<ref>کشتار شیعیان، بیعت گرفتن برای جانشینی یزید، ترور امام حسن {{ع}} و اهانت به امیرالمؤمنین {{ع}} همه بر خلاف عهدنامه صلح بودند. برای مواد صلح‌نامه ر. ک: صلح‌نامه امام حسن {{ع}}، ص۳۵۶-۳۵۷.</ref> نقض شده بود، به طور یک جانبه پایبند بودند. بلکه همان دلایلی که باعث [[صلح]] برادرش با معاویه و [[حفظ]] [[شیعیان]] شده بود و نیز جو [[خفقان]] و [[کشتار]] [[عمال معاویه]] باعث اظهار پایبندی امام به [[صلح‌نامه]] برادرش می‌گردید<ref>ر. ک: اصغر فروغی ابری، «چرا امام حسین {{ع}} به روزگار حکومت معاویه قیام نکرد»، نشریه دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد، شماره ۵۳-۵۴، ۱۳۸۰ ش، ص۶-۱۱.</ref>. بدین ترتیب [[دشمن]] نمی‌توانست علیه امام این موضع را بگیرد که آنچه برادرش در طول نه سال (۴۱-۵۰ ه‍. ق) پذیرفته بود، زیر پا نهاده است.