آثار کفر: تفاوت میان نسخه‌ها

{{نبوت}}

== مقدمه ==

# '''[[دنیامداری]]:''' گستره دید [[کافران]] از [[جهان مادی]] فراتر نمی‌رود و از همین رو [[زندگی]] [[دنیایی]] برای آنان بسیار گیرا و فریبا است؛ تا آن پایه که هر چه می‌کنند، [[دنیا]] و مظاهر [[دنیوی]] را هدف‌ گرفته است. از این دیدگاه، ارزش‌های [[معنوی]] و خصلت‌های انسانی به چشم نمی‌آیند و قدری ندارند. [[قرآن کریم]] نیز از این [[حقیقت]] یاد می‌کند و بیان می‌دارد که [[زندگی]] [[دنیا]] در چشم [[کافران]] آراسته شده است و آنان [[زندگی دنیوی]] را بر [[زندگی]] [[اخروی]] ترجیح می‌دهند<ref>{{متن قرآن|زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ اتَّقَواْ فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاء بِغَيْرِ حِسَابٍ}}؛ سوره بقره، آیه ۲۱۲؛ {{متن قرآن|اللَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَوَيْلٌ لِّلْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ شَدِيدٍ الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا عَلَى الآخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجًا أُوْلَئِكَ فِي ضَلالٍ بَعِيدٍ}}؛ سوره ابراهیم، آیه ۲ و ۳.</ref>.

# '''[[ولایت طاغوت]]:''' از آن رو که [[کافران]] [[خداوند متعال]] را [[باور]] ندارند، [[دل]] به غیر می‌سپارند و خویشتن را از [[ولایت الهی]] [[محروم]] می‌سازند و در دام [[ولایت]] [[طاغوت‌ها]] گرفتار می‌آیند و به [[گمراهی]] در می‌لغزند. [[قرآن کریم]] از این [[حقیقت]]، چنین یاد می‌کند: "و کسانی که [[کافر]] شدند، سرورانشان، طاغوت‌اند که آنان را از [[روشنایی]] به سوی تاریکی‌ها به در می‌برند. آنان اهل آتش‌اند که خود، در آن جاودان‌اند"<ref>{{متن قرآن| اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۲۵۷.</ref>. [[ولایت]] [[طاغوت]] تنها بدین معنا نیست که کسی در رکاب [[طاغوت]] به [[جنگ]] رَوَد؛ بلکه هر گونه [[پیروی]] و [[یاری]] و حتی [[بی‌تفاوتی]] و [[سکوت]] را در بر می‌گیرد.

# '''[[تجمل‌گرایی]] و [[عشرت‌طلبی]]:''' [[کافران]]، [[دنیا]] را خانه اول و آخر خویش می‌پندارند و همه سعی و [[همت]] خویش را برای بهره‌مندی از مواهب [[دنیوی]] به کار می‌گیرند. تنها در پی مرکب و مسکن و [[مال و منال]] و [[زن]] و فرزندند و در [[زندگی]] خویش، فقط لذت‌های جسمانی را می‌جویند. [[قرآن کریم]] در این باره می‌فرماید: "و کسانی که [[کافر]] شدند، از متاع زودگذر [[دنیایی]] بهره می‌جویند و همچون چارپایان می‌خورند و سر انجام، [[آتش دوزخ]] [[جایگاه]] آنان است"<ref>{{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَيَأْكُلُونَ كَمَا تَأْكُلُ الأَنْعَامُ وَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ}}؛ سوره محمد، آیه ۱۲.</ref>.

# '''[[تعصب جاهلی]]:''' حب ذات از غریزه‌های پایدار و جاندار [[انسان]] است. [[اسلام]] نیز بدین غریزه اعتبار داده است و آن را [[نامشروع]] و غیر انسانی نمی‌انگارد؛ اما تا آنجا که [[آدمی]] را در برابر [[حق]] جای ندهد و به [[باطل]] پیوند نزند. [[کافران]] بر اثر علاقه فراوان به خود و آنچه متعلق به خویشتن می‌‌پندارند، به [[تعصب]] و [[حمیت]] جاهلانه گرفتار می‌آیند و بر [[حق]] پای می‌نهند و از [[عدالت]] می‌گذرند. [[قرآن]] این صفت را سخت [[نکوهش]] می‌کند و از نشانه‌های [[کفر]] می‌داند<ref>{{متن قرآن|إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا}}؛ سوره فتح، آیه ۲۶.</ref>.

== منابع ==

{{منابع}}

{{پایان منابع}}