←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
[[قاریان قرآن | [[قاریان قرآن مجید]] که [[مسلمانان]] در نقاط مختلف عالم [[اسلام]] بر اساس قرائت آنها [[قرآن]] را [[تلاوت]] میکردند، زیاد بودهاند؛ ولی در [[قرن دوم هجری]] از میان آنها هفت نفر برگزیده شدند و قرآن بر اساس قرائت آنها [[استوار]] گشت. | ||
این هفت [[قاری]] بزرگ که استادان نامی [[علم]] [[قرائت قرآن]] مجید شناخته شدند و به ترتیب در [[مدینه]]، [[مکه]]، [[کوفه]]، [[بصره]] و [[شام]] بودند، عبارتند از: [[نافع بن عبدالرحمن]]، [[عبدالله بن کثیر]]، [[عاصم بن ابی النجود]]، [[حمزة بن حبیب زیات]]، [[علی بن حمزه کسایی]] و [[ابوعمرو بن علا]]. این «[[قاریان]] هفتگانه» راویانی داشتهاند که قرائت آنها را [[روایت]] کرده و به دیگران رساندهاند که از میان آنها، دو [[راوی]] سرشناس برگزیده شدند و جمعاً چهارده راوی، قرائت هفت قاری را روایت کردهاند. قرائت تمامی قاریان قرآن پس از اینان بر اساس چهارده روایت این چهارده راوی بوده است. | این هفت [[قاری]] بزرگ که استادان نامی [[علم]] [[قرائت قرآن]] مجید شناخته شدند و به ترتیب در [[مدینه]]، [[مکه]]، [[کوفه]]، [[بصره]] و [[شام]] بودند، عبارتند از: [[نافع بن عبدالرحمن]]، [[عبدالله بن کثیر]]، [[عاصم بن ابی النجود]]، [[حمزة بن حبیب زیات]]، [[علی بن حمزه کسایی]] و [[ابوعمرو بن علا]]. این «[[قاریان]] هفتگانه» راویانی داشتهاند که قرائت آنها را [[روایت]] کرده و به دیگران رساندهاند که از میان آنها، دو [[راوی]] سرشناس برگزیده شدند و جمعاً چهارده راوی، قرائت هفت قاری را روایت کردهاند. قرائت تمامی قاریان قرآن پس از اینان بر اساس چهارده روایت این چهارده راوی بوده است. | ||
* قاری مدینه: [[نافع بن عبدالرحمن]] است که بر [[امام محمد باقر]]{{ع}} و استادان دیگر قرائت کرده و قرآن آموخته است. دو راوی او [[عثمان بن سعید]] معروف به «ورش» و [[عیسی بن مینا]] معروف به «قالون» بودند. نافع در سال ۱۶۹ درگذشت. | * قاری مدینه: [[نافع بن عبدالرحمن]] است که بر [[امام محمد باقر]]{{ع}} و استادان دیگر قرائت کرده و قرآن آموخته است. دو راوی او [[عثمان بن سعید]] معروف به «ورش» و [[عیسی بن مینا]] معروف به «قالون» بودند. نافع در سال ۱۶۹ درگذشت. | ||