←عصمت از اشتباه در امور عادی زندگی پیش یا پس از دریافت منصب
| خط ۱۲۹: | خط ۱۲۹: | ||
===== [[عصمت از اشتباه در امور عادی]] [[زندگی]] پیش یا پس از دریافت منصب ===== | ===== [[عصمت از اشتباه در امور عادی]] [[زندگی]] پیش یا پس از دریافت منصب ===== | ||
به نظر میرسد تبیین این | به نظر میرسد تبیین این مسأله در عصر [[امامان معصوم]]{{ع}}، دغدغه اصلی خود آن حضرات و نیز یارانشان نبوده است؛ زیرا مطلب خاصی در این باره به دست نیامده است. از کلمات [[محدثان]] نیز نظریه روشنی در [[اختیار]] نداریم. اما از میان [[متکلمان]]، باید مرحوم [[سیدمرتضی]] را نخستین کسی دانست که به [[صراحت]] درباره این مسأله نظریه پردازی کرده و [[پیامبران]] و به تبع آن، [[امام]] را از چنین اشتباهاتی [[معصوم]] ندانسته است <ref>ر.ک: سید مرتضی، تنزیه الانبیاء و الائمة، ص121</ref>. البته لازمه کلمات مرحوم [[ابن قبه رازی]] و نیز مرحوم [[شیخ صدوق]] و [[شیخ مفید]] نیز [[نفی]] [[ضرورت عصمت امام]] از اشتباه در امور عادی است. | ||
[[ابوالصلاح حلبی]] درباره این مسأله نظریهای را ابراز نکرده و لازمه [[کلام]] مرحوم [[کراجکی]]<ref>ر.ک: فاریاب،محدحسین، عصمت امام، ص357</ref> و تصریح کلام مرحوم [[شیخ طوسی]]<ref>ر.ک: طوسی، محمدبن حسن، تلخیص الشافی، ج1، ص252؛ همو، التبیان، ج4، ص166-165</ref>، قول به [[ضرورت]] نداشتن [[عصمت]] از چنین اشتباهاتی است. با این حال اطلاق کلام مرحوم سدآبادی موجب میشود وی را تنها کسی بدانیم که در حوزه پنج [[قرن نخست هجری]] [[قمری]]، [[عصمت امام]] از [[اشتباه]] در امور عادی را [[باور]] داشته است.<ref>فاریاب محمدحسین، عصمت امام، ص363</ref>. | |||
در هر حال باید گفت فضای [[حاکم]] بر [[جامعه شیعی]]، تا پایان [[قرن پنجم هجری]] بر معصوم دانستن [[پیامبر]] و امام از اشتباه در امور عادی [[استوار]] نبوده است<ref>فاریاب محمدحسین، عصمت امام، ص414</ref>. | |||
در هر حال باید گفت فضای [[حاکم]] بر [[جامعه شیعی]]، تا پایان [[قرن پنجم هجری]] بر معصوم دانستن [[پیامبر]] و امام | |||
== جمع بندی == | == جمع بندی == | ||