شجاعت امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

شجاعت امام علی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۵۳

۵٬۸۱۶ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۳ نوامبر ۲۰۲۲

←‏جستارهای وابسته

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۸۷

ویرایش

@@ خط ۲۶: / خط ۲۶: @@
 [[علی]] {{ع}} نیز در توصیف این روز به مردی [[عرب]] فرمود: "اگر در آن روز بودی، می‌دیدی که من از یک سو [[دشمن]] را می‌راندم و [[ابودجانه]] هم در سوی دیگر، گروهی از [[دشمن]] را می‌راند و [[سعد بن ابی‌وقاص]]، گروه دیگری تا اینکه [[خداوند]]، همه [[گرفتاری‌ها]] را دفع فرمود"<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۲۵۶.</ref>. به [[نقل]] [[ابن ابی‌الحدید]] از ۲۸ نفر از کشته شده‌های [[جنگ اُحد]]، ۱۲ نفر آنان به دست [[علی]] {{ع}} کشته شدند<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۵، ص۵۴.</ref> که این خود، حاکی از [[روحیه]] رشادت و سلحشوری آن [[حضرت]] در این [[جنگ]] است<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[غزوه احد (مقاله)|غزوه احد]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص:۱۲۵-۱۲۶.</ref>.
+== شجاعت امام علی {{ع}} در بدر ==
+{{همچنین|جنگ بدر}}
+منقول است که در [[جنگ بدر]] [[عتبه]] و [[شیبه]] پسران [[ربیعه]] و ولید پسر عتبه از صف [[لشکر]] بیرون آمده و مبارز‌ طلبیدند؛ در آغاز، [[عوف]] و معوّذ پسران عفراء و [[عبد الله بن رواحه]] که همگی از [[انصار]] بودند، برای [[مبارزه]] با آنان به میدان شتافتند، [[مشرکان]] فریاد زدند شما کیستید؟ گفتند: از انصار.
+در پاسخ گفتند: شما هماوردانی گرامی هستید، ولی ما را به شما نیازی نیست، باید افراد هم‌شأنی از [[قبیله]] خودمان به [[جنگ]] ما بیرون آیند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به عمویش حضرت [[حمزه]] و [[عبیدة بن حارث]] و علی {{ع}} [[فرمان]] داد به مصاف آنان بیرون روند، هر یک از آنان به یک تن از طرف مقابل نزدیک شدند به این ترتیب که عبیدة بن حارث با عتبه، حمزه با شیبه، و علی {{ع}} با ولید درگیر شدند حضرت حمزه شیبه را لحظه‌ای مهلت نداد و به [[هلاکت]] رساند و علی {{ع}} ولید را کشت و میان [[عبیده]] و عتبه دو ضربت رد و بدل شد و هریک دیگری را مجروح ساخت که حمزه و علی بر عتبه [[یورش]] برده و او را به هلاکت رساندند<ref>کامل، ج۲، ص۱۳۴ و ۱۳۵ چاپ مؤسسه اعلمی؛ تاریخ طبری، ج۳، ص۳۵.</ref>. آن‌گاه [[آتش]] [[نبرد]] بین طرفین از جنبه نظامی به صورت [[جنگی]] نابرابر، شعله‌ور گردید، [[جبهه]] مسلمانان با تعداد ۳۱۳ تن که با [[ایمان]] و [[اعتقاد]] می‌جنگیدند و از [[حق]] [[دفاع]] کرده و [[مردم]] را به حق فرا می‌خواندند و جبهه قریش متشکل از ۹۵۰ تن بود که بر اساس [[غرور]] و [[تعصب جاهلی]] مبارزه می‌کردند، در اینجا عناصر جدیدی از جمله دعای [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[پایداری]] و [[دلاور]] مردی حضرت حمزه و [[توانمندی]] [[امیر مؤمنان]] {{ع}} در جنگ دخالت داشتند.
+علی و حمزه {{عم}} و دلیر مردان [[لشکر اسلام]] به [[قلب]] [[سپاه قریش]] تاختند و خود و تعداد زیاد دشمنانشان را فراموش کرده بودند به گونه‌ای [[جنگ]] در گرفت که سرها از بدن‌ها جدا و به [[آسمان]] پرتاب می‌شد و [[خداوند]]، [[مسلمانان]] را با توان و [[عزم]] و [[اراده]] و [[پایداری]]، مورد [[حمایت]] قرار داد، بدین ترتیب مسلمانان تمام دشمنانی را که از فرار باز ماندند به [[اسارت]] گرفتند تا آنجا که تعداد [[اسیران]] [[دشمن]] به ۷۰۲ و تعداد کشته‌های آنان به هفتاد تن رسید.
+[[روایات]] به [[صراحت]] بیان می‌دارد که بیشترین تعداد کشته‌ها به دست باکفایت علی {{ع}} به [[هلاکت]] رسیدند، بدین‌سان، حداقل ۲۴ تن توسط [[امیر المؤمنین]] {{ع}} کشته شدند و آن حضرت در کشتن ۲۸ تن دیگر نیز شرکت داشت و به نظر می‌رسد همه کسانی که به دست علی {{ع}} کشته شدند پهلوانان نامی و دلاوران [[قریش]] به شمار می‌آمدند<ref>ارشاد المفید، ص۴۶، فصل ۱۹، باب ۲؛ کشف الغمه، ج۱، ص۱۸۲.</ref>. در این [[نبرد]] مهم، علی {{ع}} افزون بر نقش برجسته‌اش در [[پیروزی]] جنگ، پرچمداری [[رسول خدا]] {{صل}} را نیز بر عهده داشت<ref>استیعاب ابن عبد البر مالکی در حاشیه اصابه، ج۳، ص۳۳؛ تاریخ دمشق ابن عساکر، ج۱، ص۱۴۲.</ref>.
+نقل شده مردی از [[بنی کنانه]] بر [[معاویة بن ابی سفیان]] وارد شد، [[معاویه]] به او گفت: آیا در [[بدر]] شرکت داشتی؟
+گفت: آری! گفت: بگو ببینم در آن عرصه چه دیدی؟ گفت: ما گرچه در آن صحنه بودیم ولی چیزی ندیدیم و فتح و ظفری نزدیک‌تر از آن [[مشاهده]] نکرده بودیم. معاویه گفت: آنچه را دیدی برایم توصیف کن؟ گفت: [[علی ابن ابی طالب]] را دیدم در سن [[جوانی]] چون شیری [[دلاور]] قهرمانانه، صفوف نیروهای دشمن را پاره‌پاره می‌کرد و هرکس در برابرش پایداری می‌کرد وی را به هلاکت می‌رساند و ضربتش بر هرچه فرود می‌آمد آن را نابود می‌ساخت، هیچ یک از [[مردم]] را از خود گذشته‌تر از او ندیدم، بر دشمن [[یورش]] می‌برد و سپس چون روباهی [[زیرک]] به این سو و آن سو می‌نگریست گویی دو چشم نیز از پشت سر داشت و در جست و خیز به شیر درنده می‌ماند<ref>حلیة الاولیاء ابو نعیم، ج۹، ص۱۴۵.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۹۹.</ref>
 == جستارهای وابسته ==