امامت در اسلام چه جایگاهی دارد؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

«[[امامت]] و [[جانشینی رسول خدا]] {{صل}} جایگاهی بس اولا و مهم و تأثیرگذار در [[هدایت]] [[مسلمانان]] بعد از آن [[حضرت]] دارد زیرا ادامه حرکت [[پیامبر]] {{صل}} در [[راهنمایی]] [[انسان‌ها]] به سوی تعالی و [[تکامل]] وابسته به امر [[امامت]] می‌باشد و به تعبیر دیگر استمرار و بقاء [[هدایت]] مستلزم استمرار و بقاء [[هادی]] است.

مسأله [[امامت]] از مسایل مهم و اساسی برای [[مسلمانان]] است به‌طوری که پیمودن راه صحیح در آن سبب [[سعادت]] و تعالی و [[انتخاب]] مسیر [[انحرافی]] باعث سقوط و [[انحطاط]] خواهد شد. و همین نکته است رمز و [[راز]] سخن [[رسول خدا]] {{صل}} در [[حدیث]] مورد قبول [[فریقین]]<ref>مضمون این حدیث مورد قبول شیعه و سنی است برای آگاهی بیشتر ر.ک: شناخت امام یا راه رهائی از مرگ جاهلیت و بررسی حدیث معرفت امام از منظر فریقین. </ref> که فرمود: {{متن حدیث|مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً}}<ref>کمال‌الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۰۹ و شرح مقاصد، ج ۵، ص ۲۳۹.</ref>.

اهتمام ویژه [[رسول خدا]] {{صل}} به مسأله [[امامت]] و [[جانشینی]] در ابتدای [[دعوت]] به [[اسلام]] نیز نشانگر پیوند وثیق بین [[نبوت]] و [[امامت]] است. زیرا آن [[حضرت]] در اولین [[دعوت علنی]] به [[اسلام]] موضوع [[جانشینی]] و [[امامت]] را هم مطرح کرد<ref>در مباحث امامت خاصه حدیث یوم الدار (حدیث بدء الدعوه) را توضیح خواهیم داد.</ref>. این [[ضرورت]] و اهمیت با نگاه به [[اختلاف]] و تشتتی که در میان [[مسلمانان]] بعد از [[رحلت]] [[رسول خدا]] {{صل}} اتفاق افتاد وضوح و روشنی بیشتری می‌یابد.

[[امام رضا]] {{ع}} در اهمیت [[امامت]] می‌فرماید: {{متن حدیث|وَ أَمْرُ الْإِمَامَةِ مِنْ تَمَامِ الدِّينِ}}<ref>مولی صالح مازندرانی ذیل این جمله می‌گوید: {{عربی|هَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ بَيْنَ اَلْخَاصَّةِ وَ اَلْعَامَّةِ وَ لِذَلِكَ بادروا بَعْدَ مَوْتِ اَلنَّبِيِّ {{صل}} قَبْلَ دَفْنِهِ إِلَيَّ نَصْبُ خَلِيفَةٍ و اعتذروا عَنْ ذَلِكَ بِأَنْ نَصَبَ اَلْإِمَامُ أَهُمَّ مِنْ دَفْنِهِ لِئَلاَّ يَخْلُوَ اَلزَّمَانُ بِلاَ إِمَامٍ}} شرح اصول کافی، ج ۵، ص ۱۹۶.</ref>. و [[امام]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[جایگاه]] مهم و تأثیرگذار [[امام]] در [[هدایت]] [[مسلمانان]] را چنین تبیین فرموده‌اند: {{متن حدیث|إِنَّمَا الْأَئِمَّةُ قُوَّامُ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ عُرَفَاؤُهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ عَرَفَهُمْ وَ عَرَفُوهُ وَ لَا يَدْخُلُ النَّارَ إِلَّا مَنْ أَنْكَرَهُمْ وَ أَنْكَرُوهُ}}<ref>نهج البلاغة خطبه ۱۵۲. پیشوایان دین مدیران الهی بر مردمند، و رؤسا و عارفان او بر بندگانش. هیچ کس داخل بهشت نمی‌شود، مگر کسی که آنها را بشناسد و آنان نیز او را بشناسند و هیچ کس وارد دوزخ نمی‌شود، مگر کسی که آنها را انکار کند و آنان نیز انکارش نمایند.</ref>.

بنابراین مسأله‌ای که از یک سو [[سعادت]] و تعالی [[انسان]] در گرو آن است و از سوی دیگر سقوط و حضیض [[انسان]]، به [[لغزش]] در آن وابسته است، [[شایسته]] تامل و دقت و ژرف اندیشی می‌باشد<ref>علامه حلی (م ۷۲۶) در مقدمه کتاب منهاج الکرامه به این نکته اساسی در اهمیت مسأله امامت تذکر داده است: {{عربی|فَهَذِهِ رِسَالَةٌ شَرِيفَةٌ وَ مَقَالَةٌ لَطِيفَةً اشْتَمَلَتْ عَلَى أَهْمِّ اَلْمَطَالِبِ فِي أَحْكَامِ اَلدِّينِ وَ أَشْرَفِ مَسائِلِ الْمُسْلِمِينَ وَ هِيَ مَسْأَلَةُ الْإِمَامَةِ الَّتي يَحصُلُ بِسَبَبِ إدْراكِهَا نِيلَ دَرَجَةِ الْكَرَامَةِ وَ هِيَ أَحَدُ أَرْكَانِ الْإِيمَانِ الْمُسْتَحِقِّ بِسَبَبِهِ الْخُلُودُ فِي اَلْجِنَانِ وَ اَلتَّخَلُّصُ مِنْ غَضَبِ اَلرَّحْمَنِ فَقَدْ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ {{صل}}}}: {{متن حدیث|مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً}}؛ منهاج الکرامة، ص ۲۷.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|'''معارف و عقاید ۵ ج۱''']]؛ ج5، ص17-18.</ref>