نظام: تفاوت میان نسخه‌ها

*نمونه اول: با معرفت دینی به‌ عبودیت‌ و با‌ عبودیت به جامعه دینی می‌رسیم، معرفت‌ دینی‌ انسان‌ را‌ به‌ عبودیت‌ خدا و نفی عبودیت دیگران می‌رساند. عبودیت به معنای بندگی کردن، کنترل محرک‌ها و نظارت بر حرکت‌ها را می‌خواهد که نباید جز خدا محرکی داشته باشی و نباید‌ حرکتی که منجر به رشد تو نمی‌شود، انجام دهی. این عبودیت بر انگیزه‌های طبیعی و غریزی و جمعی تأثیر می‌گذارد و عادت‌ها را کنترل می‌کند و عادت‌های جدید و اعمال‌ تازه‌ را پایه‌ریزی می‌کند. عبودیت بر روابط انسان با خویش، اشیاء و افراد تأثیر می‌گذارد و آنها را جهت می‌دهد و این روابط به جامعه دینی منتهی می‌شود. عبودیت‌ گذشته از انگیزه‌های درونی، آرمان‌ها و اهداف، روابط و ارزش‌های جدید را می سازد سپس به جمع راه می‌یابد و روابط اجتماع را‌ بر‌ اساس ، عدل و احسان استوار می‌‌سازد‌: {{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ}}﴾}}<ref>سورۀ نحل، آیۀ ۹۰</ref> و همین است که خداوند پس از {{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن|لاَ تَعْبُدُونَ إِلاَّ اللَّهَ}}﴾}} می‌فرماید: {{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن|وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ}}﴾}}<ref>سورۀ بقره، آیۀ ۸۳</ref><ref>صفایی، علی، دین و نظام‌سازی</ref>. <ref>[[سید حسین تقوی|تقوی، سید حسین]]، [[تبیین مدل مدیریت نظام‌مند نبوی (مقاله)|تبیین مدل مدیریت نظام‌مند نبوی]]، [[پژوهش‌های اعتقادی کلامی (نشریه)|پژوهش‌های اعتقادی کلامی]]، ش ۸، ص ۵۲</ref>