اشغال مصر: تفاوت میان نسخه‌ها

[[تاریخ الطبری‌ (کتاب)|تاریخ الطبری‌]]- به [[نقل]] از [[عبد الله بن فُقیم]]، پس از ذکر [[یاری]] خواهی [[محمد بن ابی بکر]] از [[علی]] {{ع}}-: [[علی]] {{ع}} در میان [[مردم]] ایستاد و [[فرمان]] داد تا [[مردم]] برای [[نماز]] [نزد او] گرد آیند. [[مردم]] گرد آمدند. [[خدا]] را [[حمد]] و ثنا گفت و بر [[محمد]] {{صل}} [[درود]] فرستاد. سپس فرمود: "اما بعد؛ این فریاد [[محمد بن ابی بکر]] و [[برادران]] [[مصری]] شماست. [[دشمن]] [[خدا]] و دوستِ [[دشمنان]] [[خدا]]، پسر نابغه ([[عمرو عاص]]) به‌سوی آنان شتافته است. مبادا گم‌راهان در [[باطل]] خود و [[گرایش]] به راه [[طاغوت]]، همبسته‌تر از شما در این راه حقتان باشند! آنان آغازگر [[جنگ]] با شما و [[برادران]] شمایند. به [[پشتیبانی]] و [[یاری]] [[برادران]] خود بشتابید. ای [[بندگان خدا]]! [[مصر]] بزرگ‌تر از [[شام]] است و هم خیر آن بیشتر است و هم مردمانش بهترند. مبادا آن را از چنگ شما درآورند. ماندن [[مصر]] در دست شما، عزتی برای شما و شکستی برای [[دشمنان]] شماست. به سوی جَرعه‌<ref>جرعه، جایی نزدیک کوفه است (معجم البلدان، ج ۲، ص ۱۲۷).</ref>- بین حیره‌<ref>حیره، شهری باستانی و پر درخت در حدود یک فرسخی کوفه و محل سکونت خاندان نعمان بن منذر بوده است (تقویم البلدان، ص ۲۹۹).</ref> و [[کوفه]]- بیرون شوید و فردا به خواست [[خدا]] آنجا یکدیگر را ببینیم". [[راوی]] گوید: فردا که شد، [[علی]] {{ع}} پیاده بیرون رفت و صبحگاهان آنجا فرود آمد. تا نیم‌روز همان روز آنجا ماند. هیچ‌کس از آنان به آنجا نیامد. وی نیز برگشت.

أما بَعدُ، فَإِن هذا صَریخُ مُحَمدِ بنِ أبی بَکرٍ وإخوانِکم مِن أهلِ مِصرَ، قَد سارَ إلَیهِمُ ابنُ النابِغَةِ عَدُو اللهِ، ووُلی مَن عادَی اللهَ، فَلا یکونَن أهلُ الضلالِ إلی‌ باطِلِهِم، وَالرکونُ إلی سَبیلِ الطاغوتِ أشَد اجتِماعاً مِنکم عَلی‌ حَقکم هذا، فَإِنهُم قَد بَدَؤوکم وإخوانَکم بِالغَزوِ، فَاعجَلوا إلَیهِم بِالمُؤاساةِ وَالنصرِ.