غیرت: تفاوت میان نسخه‌ها

* به نظر ما، واضح است که اینگونه [[صفات]]- همچون سرکشی در امور شخصیِ دیگران، و تجسّس در [[نهان]] کارهای آنان- یکسر در شمار رذائل، و نه در شمار مراتب [[فضیلت]] غیرت قرار دارد.

* هرچند پس از این، ما درباره [[رذیلت]] اخلاقیِ سخت‌گیری و به زحمت و فشار انداختن [[نزدیکان]] سخن خواهیم گفت؛ امّا در اینجا تنها اشاره می‌کنیم که از پی این [[رذیلت]]، مفاسدی حاصل می‌شود که بنیان [[ایمان]] و [[رستگاری]] [[انسان]] را به دست فنا خواهد سپرد. سختگیری در انجام [[امور دینی]]، که سرانجام به [[دین]] گریزی ختم خواهد شد، در شمار مصادیق این [[رذیلت]] است. پپیامبر اکرم {{صل}} در این زمینه می‌فرمایند:"به [[راستی]] این [[دین]] محکم است، پس به آرامی در آن در آئید. و [[عبادت]] [[خدا]] را به بنده‌های [[خدا]] به‌زور تحمیل نکنید، تا چون شترسوار نابودکننده نباشید، آنکه نه سفر را طی کند، و نه مرکب را به‌جای گذارد"<ref>{{متن حدیث| إِنَّ‌ هَذَا الدِّينَ‌ مَتِينٌ‌ فَأَوْغِلُوا فِيهِ بِرِفْقٍ‌ وَ لَا تُكَرِّهُوا عِبَادَةَ اللَّهِ إِلَى عِبَادِ اللَّهِ فَتَكُونُوا كَالرَّاكِبِ الْمُنْبَتِ‌ الَّذِي لَا سَفَراً قَطَعَ وَ لَا ظَهْراً أَبْقَى‌}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۸۶.</ref>؛ این [[روایت]] و امثال آن - که بخشی از آن را [[شیخ کلینی]] در [[باب]]"الاقتصاد فی العباده" جامع [[شریف]] کافی [[نقل]] نموده است - سرمشقی است تا [[مؤمنان]] با تأسّی به آن، از سخت گیری در امور مذهبی بپرهیزند؛ تا به مذهب‌گریزی و [[ترس]] [[مردمان]] از [[دین]] دامن زده نشود<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۴۷-۴۸.</ref>.

* سخت گیری در امور عفّت [[خانواده]]، به [[گناهان]] آشکار و پنهان خواهد انجامید. از این‌رو اضافه می‌کنیم که نگهبانیِ بیش از حد از [[همسر]] واعمال او - که گاه نتیجه اوهامی است که عقلاً و شرعاً [[ناپسند]] می‌باشد- به [[سختی]] در [[شرع]] [[نکوهش]] شده؛ همانگونه که [[دعوت]] آنان به حجابی بیش از آنچه در حدّ عرف متدیّنین رواج دارد نیز، نمی‌تواند در شمار مستحبّات به حساب آید.

* [[قرآن کریم]] با [[نقل]] [[سیره]] جناب [[لقمان]] در چگونگیِ [[تربیت فرزند]]، نشان می‌دهد که [[شایسته]] است عموم [[مؤمنان]]، [[مهربانی]] و مدارای با [[فرزند]] را در تمام [[امور دینی]] - و حتّی در امر [[توحید]] که [[برترین]] فراز [[شریعت]] است- سرلوحه حرکت خویش ساخته حتّی در مهمترین امور نیز با آنان [[درشتی]] ننمایند: {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ وَهُوَ يَعِظُهُ يَا بُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که لقمان به پسرش- در حالی که بدو اندرز می‌داد- گفت: پسرکم! به خداوند شرک مورز که شرک، ستمی سترگ است» سوره لقمان، آیه ۱۳.</ref>.

* سخت گیری در [[اموال]] و [[بخشش]] آن نیز به [[رذیلت]] [[بخل]]، و سرانجام ترک مخارج [[واجب]] و [[مستحب]] - همچون هزینه‌های [[خانواده]] و هزینه‌های سفرهای تفریحی آنان - منجر می‌شود؛ که خود در شمار [[گناهان کبیره]] است. در این صورت [[ثروت]] [[انسان]] نه تنها نفعی برای او به همراه نخواهد داشت، که وِزری است بر گردن او، تا [[آسایش]] [[دنیا]] و [[رستگاری]] [[آخرت]] را از او سلب نماید<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۴۸-۴۹۳.</ref>.