عاشورا و انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[امام]] [[امّت]]، با [[الهام]] از [[عاشورا]]، [[روح]] [[حماسه]] و [[غیرت دینی]] را در [[مردم]] دمید، به [[حکومت اسلامی]] و [[حاکمیّت]] ارزش‌های [[قرآنی]] فرا خواند، [[مفاسد]] رژیم [[طاغوت]] را بر شمرد و در دوران [[تبعید]] هم از این [[راه]] [[دست]] برنداشت. [[مردم]]، [[مبارزات]] خود را بر ضدّ [[یزید]] زمانه می‌دانستند و از [[تبیین]] [[مفاسد]] [[معاویه]]، [[یزید]]، [[ابن زیاد]] و... ذهن‌ها به [[مفاسد]] و [[مظالم]] [[طاغوتیان]] منتقل می‌شد. مجالس [[محرّم]]، [[منبرها]]، وعظ‌ها، نوحه‌ها رنگ و حال و هوای [[سیاسی]] و انقلابی گرفت. حتّی شعار‌های [[مردم]] در [[راه]] پیمایی‌های ضدّ طاغوتی، پیوند [[انقلاب]] و [[عاشورا]] را می‌رساند ([[رهبر]] ما خمینیه، [[نهضت]] ما [[حسینیه]]). [[عاشورا]] محور [[بسیج]] [[مردم]] و شورگستری بر ضدّ [[طاغوت]] شد. عنصر [[شهادت]] به مبارزۀ [[مردم]] [[جان]] و [[روح]] بخشید.

[[عاشورا]] و [[جبهه‌ها]]: پس از [[پیروزی انقلاب]] نیز، آنچه [[ملّت]] را در مقابل [[استکبار جهانی]]، [[مقاوم]] و بی باک ساخت و [[امّت]] انقلابی و [[رهبری]] [[انقلاب]]، تن به [[سازش]] ندادند، همان درس عزّتی بود که از {{متن حدیث|هَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة}} [[اباعبدالله]] آموخته بودند و آنچه که در سال‌های [[دفاع]] [[مقدّس]]، [[جبهه‌ها]] را گرم نگه می‌داشت و سیل نیروی [[عظیم]] [[انسانی]] به [[جبهه‌ها]] سرازیر می‌شد و [[فتح]] الفتوح‌ها می‌آفرید، درس‌های آموخته از [[کربلا]] و [[مکتب]] [[شهادت]] بود. [[امام]] [[امّت]] فرمود: "[[انقلاب اسلامی ایران]]، پرتوی از [[عاشورا]] و [[انقلاب]] [[عظیم]] [[الهی]] آن است"<ref>صحیفه نور، ج۱۸، ص۱۲.</ref>. و فرمود: "این [[خون]] [[سیدالشهدا]] است که خون‌های همۀ ملّت‌های [[اسلامی]] را به [[جوش]] می‌آورد"<ref>صحیفه نور، ج۱۵، ص۲۰۴.</ref>.

[[رزمندگان]] [[اسلام]]، به [[عشق]] [[حسین]] {{ع}} در [[جبهه‌ها]] [[تشنه]] [[جان]] می‌دادند، [[انتظار]] و [[امید]] حضور [[ابا عبد الله]] {{ع}} را بر بالین خود داشتند. آنچه به پیشانی‌بند‌ها یا پشت لباس‌های رزم خود می‌نوشتند، پیوند [[جبهه]] و [[کربلا]] را می‌رساند، از قبیل: مسافر [[کربلا]]، [[زائر]] [[کربلا]]، یا [[زیارت]] یا [[شهادت]]، هیهات منّا الذّلّه، یا [[قمر]] [[بنی هاشم]]، یا [[ثارالله]]، یا [[حسین]] [[شهید]]، یا [[سیدالشهدا]]، [[عاشقان]] [[کربلا]]، [[کل یوم عاشورا]]، یا [[اباعبدالله]]، لبیک یا [[حسین]] و... تابلو نوشته‌های جاده‌های [[جبهه]] نیز [[الهام]] از [[فرهنگ عاشورا]] داشت. غیر از تعبیرات یاد شده که گاهی در تابلو نوشته‌ها هم دیده می‌شد، عباراتی این چنین نیز، گویای این [[حقیقت]] است: هر که دارد [[هوس]] کرب و [[بلا]] بسم [[الله]]، اگر خسته جانی بگو یا [[حسین]]، [[وعده]] گاه [[حزب الله]] [[صحن اباعبدالله]]، [[رزمندگان]] تا [[کربلا]] راهی نمانده، [[راه]] [[قدس]] از [[کربلا]] می‌گذرد، پیش به سوی [[حرم حسینی]]، [[بسیجی]] مسافر جاده‌های پرپیچ وخم [[کربلا]] و... ده‌ها جملۀ دیگر<ref>در این زمینه ر. ک: «فرهنگ جبهه» مهدی فهیمی.</ref>.