جز
جایگزینی متن - ' آنکه ' به ' آنکه '
جزبدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - ' آنکه ' به ' آنکه ') |
||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را میچشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض میکند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشتهای: خواه به یکتاییات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگاند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]». | [[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را میچشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض میکند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشتهای: خواه به یکتاییات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگاند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]». | ||
[[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمیکند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] میفرماید: «خدا برای عقوبت بندهاش تعجیل نمیکند با | [[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمیکند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] میفرماید: «خدا برای عقوبت بندهاش تعجیل نمیکند با آنکه میداند آن مخلوق مستحق همه عقوبتهایی است که برای بندگانش مهیا ساخته است؛ باشد که از [[معصیت]] [[دست]] بردارد». | ||
کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست میکند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار». | کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست میکند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار». | ||