ادب زیارت: تفاوت میان نسخه‌ها

*شهید ثانی می گوید: [[زائر]] در حال [[زیارت]]، رو به مَزور بایستد، با حالت دعا تضرّع کند، سمت راست و سپس سمت چپ صورت را بر قبر بگذارد، دعا کند و از خدا حاجت بطلبد و به صاحب قبر توسل جوید تا خدا حاجتش را برآورد و او را مشمول شفاعت گرداند و در دعا اصرار و مبالغه کند، آنگاه به طرف بالای سر برود و رو به قبله دعا بخواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۳۴.</ref> کیفیت ایستادن کنار قبر و نحوه [[زیارت]]، باید گویای ادب [[زائر]] باشد. در حالات [[امام رضا|حضرت رضا]]{{ع}} آمده است که وقتی می خواست از قبر [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]{{صل}} وداع کند، و برای اعمال عمره به مکه رود، کنار قبر [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]{{صل}} آمد، در طرف بالای سر ایستاد، مشغول نماز شد، سپس شانه چپ را به قبر چسباند و نزدیک یکی از ستون ها چند رکعت نماز خواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۴۹.</ref> شبیه این رفتار، در حدیثی از [[امام صادق]]{{ع}} نقل شده که چنین توصیه فرمود<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۰.</ref>  علامه مجلسی در مورد برخی از این نقل ها می افزاید: گرچه پشت به [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]{{صل}} کردن هنگام دعا، به ظاهر نوعی خلاف ادب به شمار می رود، ولی وقتی توجه به خدا باشد و قصد زائر، پشت گرمی به [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]{{صل}} باشد، اشکالی ندارد. کنار قبر ایستادن و تکیه بر قبر کردن و دعای رو به قبله، از [[امام سجاد]]{{ع}} و سیره او هم نقل شده است<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۳.</ref> <ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص:۳۴۸، ۳۴۹.</ref>.

==منابع==

* [[پرونده:81.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|'''فرهنگ زیارت''']].