احقاف: تفاوت میان نسخه‌ها

قوم عاد به مدد اندام‌های نیرومند و هیکل‌هایی تنومند و [[مقاوم]] که [[خداوند]] به ایشان عطا فرموده بود، در [[دیار]] خود قنات‌ها حفر کرده و با کشت زمین، زراعت‌ها و باغ‌هایی ایجاد کردند و [[قصور]] و ابنیه مستحکم بنا نمودند. آنان شهرهای بزرگی در دشت، از شقوق تا اجفر بنا کرده بودند<ref>حسین عمادزاده اصفهانی|عمادزاده اصفهانی، حسین، تاریخ انبیا از آدم تا خاتم، ص۲۴۳.</ref> و [[روزگار]] متمادی در [[زندگی]] سرشار از [[خوشی]] و [[نعمت]] به سر می‌بردند. [[خداوند]] [[نعمت‌های فراوان]] و [[برکات]] بسیار به آنان عطا کرده بود؛ ولی [[مردم]] به جای [[سپاس]] و [[حق‌شناسی]] [[خدای یگانه]]، [[بت‌ها]] را [[معبود]] خویش قرار دادند<ref>محمد احمد جاد المولی و همکاران، قصه‌های قرآن، مترجم: مصطفی زمانی، ص۵۴.</ref>. [[قوم عاد]] بت‌های «وَدا»، «[[سُواع]]»، «[[یغوث]]»، «[[یعوق]]» و«[[نسر]]» می‌‌پرستیدند<ref>شوقی ابوخلیل، اطلس قرآن، مترجم: محمد کرمانی، ص۳۳.</ref>. بر اساس اطلاعات [[قرآن مجید]]، [[پیغمبری]] به نام [[هود]]{{ع}}، بر [[قبیله]] [[عاد]] [[مبعوث]] شد تا آنان را به پرستش خدای یگانه [[دعوت]] ‌نماید، اما فقط عده کمی، به او گرویدند. تا اینکه سرانجام، در پی [[عصیان]] این [[قوم]]، خداوند عذابش را بر آنان نازل کرد<ref>محمد احمد جاد المولی و همکاران، قصه‌های قرآن، مترجم: مصطفی زمانی، ص۵۴.</ref>. به گفته مردم حضرموت، [[حضرت هود]]{{ع}} پس از هلاک قوم عاد در حضرموت سکنی گزید و در نهایت در شرق این [[سرزمین]] در دو منزلی [[شهر تریم]] از [[دنیا]] رفت و همان جا در نزدیکی دره [[برهوت]] [[دفن]] شد<ref>شوقی ابوخلیل، اطلس قرآن، مترجم: محمد کرمانی، ص۳۳.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص۵۰.</ref>