←منابع
(←منابع) |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
قدیمیترین ساکنان فلسطین را دستهای از [[مهاجرین]] سامی نژاد، به نام [[کنعانیان]]، که در ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد، به نام فلسطین وارد این [[سرزمین]] شدند و جای کنعانیها را گرفتند. نام فلسطین از نام همین [[قوم]] گرفته شده است. در طول [[تاریخ]]، اگرچه [[اقوام]] مختلفی به فلسطین [[حمله]] کردند و بعضی از آنها برای مدتی، در آنجا سکنی گزیدند، ولی همواره فلسطین سرزمین [[اعراب]] [[فلسطینی]] باقی ماند و [[اکثریت]] ساکنانش همین اعراب بودند فلسطین، از [[قرن هفتم]] میلادی، یعنی از [[زمان]] [[ظهور اسلام]]، تا قرن اخیر که [[صهیونیستها]]، به کمک [[استعمارگران]] [[انگلیسی]] و آمریکایی، بر آن مسلط شدند، در دست مسلمانان قرار داشت، در این مدت [[پیروان ادیان]] مختلف، با [[مسالمت]] و [[دوستی]] در کنار یکدیگر [[زندگی]] میکردند. | قدیمیترین ساکنان فلسطین را دستهای از [[مهاجرین]] سامی نژاد، به نام [[کنعانیان]]، که در ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد، به نام فلسطین وارد این [[سرزمین]] شدند و جای کنعانیها را گرفتند. نام فلسطین از نام همین [[قوم]] گرفته شده است. در طول [[تاریخ]]، اگرچه [[اقوام]] مختلفی به فلسطین [[حمله]] کردند و بعضی از آنها برای مدتی، در آنجا سکنی گزیدند، ولی همواره فلسطین سرزمین [[اعراب]] [[فلسطینی]] باقی ماند و [[اکثریت]] ساکنانش همین اعراب بودند فلسطین، از [[قرن هفتم]] میلادی، یعنی از [[زمان]] [[ظهور اسلام]]، تا قرن اخیر که [[صهیونیستها]]، به کمک [[استعمارگران]] [[انگلیسی]] و آمریکایی، بر آن مسلط شدند، در دست مسلمانان قرار داشت، در این مدت [[پیروان ادیان]] مختلف، با [[مسالمت]] و [[دوستی]] در کنار یکدیگر [[زندگی]] میکردند. | ||
در آغاز قرن نوزدهم میلادی، [[انگلیس]] و فرانسه، که به [[اندیشه]] تجزیه امپراطوری [[عثمانی]] افتاده بودند، بر آن شدند، تا پس از تحریک اعراب، برای کسب [[استقلال]] از عثمانی، زمینههای لازم را برای تشکیل دولتی [[غیر عرب]]، در حد فاصل قاره [[آسیا]] و [[آفریقا]] کاملاً وابسته به خود که از نظر [[فرهنگ]] و نژاد، نیز امکان [[وحدت]] با اعراب را نداشته باشد، فراهم آورند. مقارن همین تلاش، یهودیان نیز به اندیشه تشکیل سرزمینی برای خود بر آمدند. این قوم با چنین خواستی بهترین وسیله بری اجرای مطامع [[استعماری]] قدرتهای اروپایی به شمار میرفت.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۴۹.</ref> | در آغاز قرن نوزدهم میلادی، [[انگلیس]] و فرانسه، که به [[اندیشه]] تجزیه امپراطوری [[عثمانی]] افتاده بودند، بر آن شدند، تا پس از تحریک اعراب، برای کسب [[استقلال]] از عثمانی، زمینههای لازم را برای تشکیل دولتی [[غیر عرب]]، در حد فاصل قاره [[آسیا]] و [[آفریقا]] کاملاً وابسته به خود که از نظر [[فرهنگ]] و نژاد، نیز امکان [[وحدت]] با اعراب را نداشته باشد، فراهم آورند. مقارن همین تلاش، یهودیان نیز به اندیشه تشکیل سرزمینی برای خود بر آمدند. این قوم با چنین خواستی بهترین وسیله بری اجرای مطامع [[استعماری]] قدرتهای اروپایی به شمار میرفت.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۴۹.</ref> | ||
==فِلَسطین== | |||
منطقه انتهایی [[ولایت شام]] است از سوی [[مصر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> مرکز این ناحیه، [[بیت المقدس]] و از شهرهای مشهور آن [[عسقلان]]، [[رمله]]، غزه، قیساریه، [[نابلس]]، عمان، [[یافا]] و... میباشد.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> برخی از اقلیم شناسان و [[جغرافیدانان]] در تحدید این [[سرزمین]] - که عمده مساحتش را مناطق کوهستانی تشکیل میدهد و اندکی هم دشت،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> - [[فلسطین]] را اول اجناد [[شام]] از طرف غرب گفته، فاصله دو نقطه ابتدایی و انتهایی طول آن را - که از رفح در جنوب (از سمت مصر) آغاز و در لجون از نواحی غور خاتمه مییابد - سه [[روز]] راه سواره عنوان کردهاند. ضمن آنکه عرض این منطقه را هم - که از [[یافا]] تا [[اریحا]] امتداد دارد - حدود سه روز راه سواره گفتهاند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> در علت نامگذاری [[فلسطین]] به این نام، اقوال متعددی مطرح شده اما تقریبا همه صاحبنظران در این امر با هم اشتراک نظر دارند که نام فلسطین برگرفته از اسم فلسطین از فرزندزادگان [[نوح نبی]]{{ع}} است. برخی این شخص را، فلسطین بن سام بن [[ارم]] بن سام و بعضی دیگر فلسطین بن [[کلثوم]] از [[فرزندان]] فلان بن نوح{{ع}} دانسته،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> برخی هم با اسامی و [[نسب]] دیگر از این شخص نام بردهاند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴-۲۷۵.</ref> بخش اعظم فلسطین در سال ۱۹۶۷ میلادی با [[توطئه]] [[انگلیس]] و دیگر دول [[استعماری]]، به اشغال [[صهیونیستها]] در آمد و تا کنون نیز در [[تصرف]] آنها باقی مانده است. علاوه بر این فلسطین، برخی اقوال، حاکی از وجود روستایی در [[عراق]] به نام فلسطین است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۵.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۲۳۸.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||