عروة بن ادیه: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

{{متن قرآن|أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ * وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ * وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ}}<ref>«آیا بر هر بلندی بنایی از سر بازی (و بیهوده) می‌سازید؟ * و کوشک‌هایی (استوار) می‌گزینید بدان امید که جاودان بمانید؟ * و چون خشم می‌آورید، چون گردنکشان خشم می‌آورید» سوره شعراء، آیه ۱۲۸-۱۳۰.</ref>.

هنگامی که [[آیه]] به پایان رسید، ابن‌زیاد دریافت که ممکن است خطری او را [[تهدید]] کند؛ پس برخاست و مسابقه را ترک کرد. اطرافیان به عروه گفتند که او تو را خواهد کشت، پس او برای [[حفظ]] جانش مجبور شد تا مخفی شود. ابن‌زیاد برای یافتن او بسیار [[کوشش]] کرد؛ ولی او را نیافت. عروه نیز برای اینکه [[جان]] سالم به در ببرد، گریخت و به [[کوفه]] [[پناه]] برد؛ اما در آنجا گرفتار شد و نزد عبیدالله فرستاده شد. عبیدالله از او پرسید: در حال [[گرفتاری]] چه می‌بینی؟ عروه پاسخ داد: می‌بینم که دنیای مرا و [[آخرت]] خود را تباه کرده‌ای<ref>تاریخ طبری، ج۷، ص۲۸۷۸.</ref>. عبیدالله دستور داد تا هر دو دست و پای او را بریدند، سپس او را کشتند و حتی به دخترش هم رحم نکرد و او را نیز کشت.

ابن‌زیاد فشار خود بر خوارج را افزایش داد و شبانه [[روز]] به تعقیب آنها می‌پرداخت و آنها را [[حبس]] می‌کرد تا جایی که زندان‌ها از خوارج پر شد. مرداس نیز یکی از افرادی بود که گرفتار شد و به [[زندان]] افتاد. اما زندان‌بان که شاهد [[عبادت]] و [[پرهیزگاری]] مرداس بود، شیفته او شد و به او [[اجازه]] داد که شبانه به خانه‌اش برود و نزد [[خانواده]] خود باشد و بامدادان به زندان بازگردد. یک شب ابن‌زیاد [[تصمیم]] گرفت تا صبح فردا همه [[خوارج]] را بکشد. [[مرداس]]، شبانه در [[خانه]] خود از این [[تصمیم]] [[آگاه]] شد و زندانبان آن شب را در [[اضطرار]] به صبح رساند. او می‌ترسید که مرداس از این خبر آگاه شود، بگریزد، به [[زندان]] بازنگردد و او را به خاطر عملش [[عذاب]] کنند. ولی صبح فردا، مرداس طبق [[وعده]] به زندان بازگشت. زندانبان از او پرسید: آیا از تصمیم [[امیر]] خبر نداری؟ گفت: خبر دارم ولی [[پاداش]] [[احسان]] تو این نبود که من بگریزم و تو به [[عقوبت]] دچار شوی. پس بهتر آن دیدم که بازگردم. صبح، عبیدالله تصمیم خود را عملی کرد و خوارج را کشت. هنگامی که نوبت مرداس رسید، زندان‌بان که گفته شده است [[برادر]] رضاعی و فرزند دایه ابن‌زیاد بود برخاست و از مرداس [[شفاعت]] کرد. عبیدالله نیز پذیرفت و او را [[آزاد]] کرد. مرداس ([[ابوبلال]]) با چهل تن به سمت [[اهواز]] حرکت کرد و به هر جا که می‌رسید به اندازه نیاز خود و یارانش از [[بیت‌المال]] برمی‌داشت و از بقیه [[مال]] [[چشم‌پوشی]] می‌کرد. هنگامی که ابن‌زیاد از خروج مرداس و یارانش اطلاع یافت، لشکری ۲ هزار نفری را به [[فرماندهی]] [[اسلم بن زرعه کلابی]] و بقول [[طبری ابن حصین تمیمی]]، برای کشتن آنها فرستاد. ولی [[لشکر]] ابن‌زیاد در [[رویارویی]] با خوارج [[شکست]] خوردند؛ گروهی کشته شدند و مابقی به سمت [[بصره]] فرار کردند و بدین ترتیب چهل نفر از خوارج که به عمل خود [[ایمان]] داشتند، توانستند [[سپاه]] ۲ هزار نفری را شکست داده و هزیمت کنند. به گفته [[مورخان]]، این واقعه در [[سال شصت هجری]]، اتفاق افتاد<ref>کامل، ج۱۱، ص۷۱-۷۴.</ref>.<ref>[[سید امیر حسینی|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)|بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری]]، ص ۲۱۲.</ref>

== منابع ==

{{منابع}}

# [[پرونده: IM010553.jpg|22px]] [[سید امیر حسینی|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)|'''بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری''']]

{{پایان منابع}}

== پانویس ==

{{پانویس}}