یزید بن هانی سبیعی: تفاوت میان نسخه‌ها

شبانه روزی که در [[صفین]] به [[لیلة الهریر]] [[شهرت]] یافت، روز سیزدهم [[ربیع الاول]] [[سال ۳۷ هجری]] است که شدیدترین روزهای [[جنگ صفین]] بود که گروه زیادی از [[لشکریان]] [[معاویه]] به [[هلاکت]] رسیدند و زنگ خطر [[شکست]] و نابودی قطعی برای [[معاویه]] به صدا درآمد. در آن [[شب]] و روز [[مالک اشتر]] بیشترین تلاش خود را در [[متزلزل]] کردن [[سپاه شام]] به [[خرج]] داد و چیزی نمانده بود که به سراپرده [[معاویه]] برسد؛ اما [[معاویه]] که دیگر توان [[مقاومت]] در برابر [[لشکریان]] [[علی]] {{ع}} را از دست داده بود با [[مشورت]] [[عمروعاص]]، قرآن‌ها را بر سر نیزه کردند و [[سپاهیان]] [[حضرت]] را به [[داوری]] [[قرآن]] فرا خواندند. متأسفانه عده‌ای از [[یاران]] ظاهر بینِ [[علی]] {{ع}} تحت تأثیر [[نیرنگ]] و [[فریب]] [[معاویه]] قرار گرفته و خواهان [[آتش بس]] شدند.

اما یزید بن هانی سبیعی در پاسخ به [[مالک اشتر]] گفت: آیا [[دوست]] داری و رواست که تو در این جا [[پیروز]] باشی و [[امیرمؤمنان]] کشته یا تحویل [[دشمن]] شود؟ [[مالک اشتر]] فوراً بر خود لرزید، گفت: سبحان [[الله]] به [[خدا]] [[سوگند]]، این را نمی‌پسندم، گفت: آخر آنها به [[امام]] {{ع}} گفته‌اند اگر [[مالک اشتر]] را بازنگردانی یا تو را می‌کشیم، همان گونه که [[عثمان]] را کشتیم و یا تو را [[تسلیم]] [[معاویه]] خواهیم کرد! [[مالک اشتر]] به ناچار دست از [[جنگ]] کشید و با [[دنیایی]] از [[غم]] و [[اندوه]] خود را به [[حضرت]] رسانید، و همین که به آن آشوبگران [[نادان]] رسید، فریاد زد: اکنون که بر [[دشمن]] [[برتری]] یافته و در آستانۀ [[پیروزی]] قرار گرفته‌اید، آنها [[دعوت]] به [[قرآن]] می‌کنند، [[فریب]] آنان را نخورید؟ به [[خدا]] [[سوگند]]، که آنان [[فرمان خدا]] را ترک و [[سنت پیامبر]] را رها کرده‌اند. پس با پیشنهاد آنان موافقت نکنید و به من کمی مهلت دهید تا [[پیروز]] شویم.