ابویاسر نضری در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[مفسران]]، ابویاسر را نیز در [[شأن نزول]] آیاتی که از [[احبار]] [[یهود]] و بزرگان آن سخن دارد، داخل دانسته‌اند:

# در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ فَاعْفُوا وَاصْفَحُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}<ref>«بسیاری از اهل کتاب با آنکه حق برای آنان روشن است، از رشکی در درون جانشان، خوش دارند که شما را از پس ایمان به کفر بازگردانند؛ باری، (از آنان) درگذرید و چشم بپوشید تا (زمانی که) خداوند فرمان خویش را (پیش) آورد که خداوند بر هر کاری تواناست» سوره بقره، آیه ۱۰۹.</ref> از [[ابن‌عباس]] [[نقل]] است<ref>جامع‌البیان، مج‌۱، ج‌۱، ص‌۶۸۲; مجمع‌البیان، ج‌۱، ص‌۳۵۳.</ref> که [[حیی ‌بن اخطب]] و ابویاسر از حسودترین یهود درباره [[عرب‌ها]] بودند و چون خداوند، پیامبرش را از آنان برگزید، در بازگرداندن [[مردم]] از [[اسلام]] می‌کوشیدند که [[خداوند]] درباره آنان آیه فوق نازل شد.

#{{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا أُولَئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}<ref>«بی‌گمان آنان که از کتاب (آسمانی) آنچه را خداوند فرو فرستاده است پنهان می‌دارند و (آن را) به بهای اندک می‌فروشند جز آتش در اندرون خود نمی‌انبارند و روز رستخیز خداوند با آنان سخن نمی‌گوید و آنها را پاکیزه نمی‌گرداند و عذابی دردناک خواهند داشت» سوره بقره، آیه ۱۷۴.</ref> [[نزول]] این [[آیه]] را درباره تنی چند از سران یهود، از‌جمله ابویاسر بن‌ اخطب دانسته‌اند<ref> اللباب، ج‌۳، ص‌۱۸۳.</ref> که‌از [[پیروان]] خود هدایایی می‌گرفتند و به آنان نوید می‌دادند که [[پیامبری]] از میان خود آنان [[ظهور]] خواهد کرد و وقتی پیامبری از غیر آنان برانگیخته شد، از [[ترس]] نابودی [[منافع]] خود، [[رسالت پیامبر]] را با واژگون‌نمایی صفات آمده در کتاب، [[کتمان]] می‌کردند تا [[مردم]] را از [[پیروی]] او باز‌دارند و [[خداوند]]، این‌گونه به آنان پاسخ گفت.

# [[نقل]] است که ابویاسر و برادرش حییّ و گروهی دیگر، درباره مدت [[عمر]] [[پیامبر]] و امتش (مدت [[پادشاهی]] او و امتش)<ref> مبهمات القرآن، ج‌۱، ص‌۲۷۲‌ـ‌۲۷۳.</ref> با او به [[مناظره]] برخاسته، پاسخ آن را از طریق [[تأویل]] حروف * مقطعه به حساب ابجد می‌جستند که [[آیه]] نازل شد: {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُّحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ}}<ref>«اوست که این کتاب را بر تو فرو فرستاد؛ برخی از آن، آیات «محکم» (/ استوار/ یک رویه) اند، که بنیاد این کتاب‌اند و برخی دیگر (آیات) «متشابه» (/ چند رویه) اند؛ اما آنهایی که در دل کژی دارند، از سر آشوب و تأویل جویی، از آیات متشابه آن، پیروی می‌کنند در حالی که تأویل آن را جز خداوند نمی‌داند و استواران در دانش، می‌گویند: ما بدان ایمان داریم، تمام آن از نزد پروردگار ماست و جز خردمندان، کسی در یاد نمی‌گیرد» سوره آل عمران، آیه ۷.</ref><ref> جامع‌البیان، مج‌۳، ج‌۳، ص‌۲۴۲.</ref> [[ابن‌اسحاق]]، از [[ابن‌عباس]] و [[جابر بن عبدالله‌ بن رئاب]] نقل کرده که ابویاسر از کنار پیامبر می‌گذشت که آیه‌ آغازین [[سوره بقره]]: {{متن قرآن|الم ذَلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ }}<ref>«سپاس، خداوند، پروردگار جهانیان را این (آن) کتاب (است که) هیچ تردیدی در آن نیست، رهنمودی برای پرهیزگاران است» سوره فاتحه، آیه ۱-۲.</ref>. را شنید. نزد برادرش و دیگر [[یهودیان]] رفت و آن‌چه را شنیده بود، با آنان در میان گذاشت. آنان جهت آزمودن [[حضرت]] و کسب اطلاع بیش‌تر، پیش پیامبر آمده، با پرس و جوهایی در باب [[حروف مقطعه]] در پی [[کشف]] مدت عمر و دوام [[حکومت]] و [[نبوت]] آن حضرت برآمدند و در نهایت، اظهار تردید و سردرگمی کردند که این آیه درباره آنان نازل شد.<ref> السیرة النبویه، ج‌۲، ص‌۵۴۵‌ـ‌۵۴۷.</ref>