دین در عصر ظهور: تفاوت میان نسخه‌ها

روشن است که با فراهم شدن تمام شرایط و رفع تمام موانع، آن کسی که سر [[تسلیم]] برابر [[حقیقت]] فرود نیاورد، کسی نیست مگر انسانی گستاخ و طغیان‌گر که با تمام قامت برابر [[حق]] به مقابله [[ایستاده]] است و بدون [[شک]] در چنان شرایطی، آن [[امام]] همام او را برنخواهد تابید؛ از این رو است که [[روایات]] فراوانی یگانه [[دین]] مورد پذیرش در عصر ظهور را، همانا "[[دین اسلام]]" دانسته، می‌‏گوید در عصر ظهور، ندای [[توحید]] در سراسر [[گیتی]] حکم‏ فرما خواهد شد. [[امام حسین]] {{ع}} در وصف [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}‏ می‌‏فرماید: "[[خداوند]]، به وسیله او [[دین حق]] را بر تمام [[ادیان]] [[ظهور]] می‏‌بخشد؛ اگر چه [[مشرکان]] آن را نپسندند"<ref> {{متن حدیث|وَ يُظْهِرُ بِهِ‏ دِينَ‏ الْحَقِ‏ عَلَى‏ الدِّينِ‏ كُلِّهِ‏ وَ لَوْ كَرِهَ‏ الْمُشْرِكُون‏‏‏‏‏ ‏‏}}، [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۳۱۷، ح ۳</ref>.

[[امام صادق]] {{ع}} نیز فرمود: "در آن هنگام که [[قائم]] [[قیام]] کند، هیچ سرزمینی باقی نخواهد ماند، مگر این‏که [[شهادت]] به [[توحید]] و [[نبوت]] در آن ندا داده خواهد شد<ref> {{متن حدیث|إذا قام القائم {{ع}} لا يبقى‏ ارض‏ الا نودي‏ فيها بشهادة ان‏ لا اله‏ الا الله‏ و ان‏ محمدا رسول‏ الله‏‏‏‏‏‏}}، تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۱۸۳، ۸۱؛ ر.ک: [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۲۵۴، ح ۴</ref>.

پاسخ این‏که او تحکیم‌‏بخش [[دین اسلام]] و گسترنده قانون [[قرآن]] در سراسر [[گیتی]] است؛ پس ناگزیر باید [[اسلام]] و آموزه‌‏های [[قرآن]] را به اجتماعات بشری عرضه کند و مردمان را به پذیرش و باور اصول و فروع آن فراخواند. [[آیین]] نو و کتاب جدید "[[دستور]] العمل" و برنامه و راه و روش تازه و دیگر تعبیرهایی از این دست که در [[احادیث]] رسیده‏<ref>ر.ک: نعمانی، الغیبة، ص ۳۲۲، ح ۵، ص ۳۲۰، ح ۱؛ شیخ مفید، الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۴؛ اربلی، کشف الغمة، ج ۲، ص ۴۶۵</ref>، برای [[تبیین]] مسائلی است:

# در گذشته بنا به عللی [[احکام]] و معارف فراوانی از مجموعه [[فرهنگ]] [[اسلام]]، [[تبیین]] نگشته یا متناسب با سطح [[فرهنگ]] و [[فکر]] اجتماع گذشته نبوده است یا زمینه عملی آن‏ها وجود نداشته است. بازگویی چنین معارف و مسائلی، بی‏گمان برای [[جامعه اسلامی]] ناشناخته خواهد بود. چون [[امام مهدی]] {{ع}} این آموزه‏‌ها را از ظاهر و [[باطن]] [[قرآن کریم]] [[استنباط]] می‏‌کرده و به [[مردم]] می‌‏آموزد، برای آنان تازگی دارد و [[آیین]] نو و کتاب جدید انگاشته می‏‌شود.

# معارف و احکامی از [[قرآن کریم]] و [[اسلام]] فراموش شده و از یادها رفته است؛ به گونه‌‏ای که در [[جامعه اسلامی]] ناآشنا و برای [[مسلمانان]] ناشناخته است. طرح این مسائل نیز کتاب و [[آیین]] نو پنداشته می‌‏شود.

# اصول و [[احکام]] فراوانی دچار [[تحریف]] و دگرگونی معنوی یا موضعی گشته است و [[امام]] {{ع}} آن‏ها را - چنان که در [[اسلام]] اصیل بوده است - دیگر باره مطرح می‌‏سازد و [[تحریف]] و انحراف‌‏های روی داده را روشن می‏‌کند و مفهوم [[حکم]] یا جایگاه آن را مشخص می‏‌سازد. این، با طرز تلقی و برداشت عمومی [[مردم]] و برخی از دانشمندان سازگاری ندارد؛ از این رو برنامه جدید و راه و روش تازه حساب می‌‏شود.

[[امام مهدی]] {{ع}} سود در مبادلات بازرگانی و داد وستدها را برمی‏‌دارد و مردمان را [[مأمور]] می‏‌کند که هر کس به صورت خدمت‌گزاری نسبت به [[جامعه]] کار کند و در برابر کالای عرضه شده سودی نگیرد. و خود نیازهای خود را همین‏‌سان از دیگران تأمین می‌‏کند<ref> ر.ک: شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۳۱۳؛ شیخ طوسی، التهذیب، ج ۷، ص ۱۷۸(بنابراین سازوکار اقتصادی در آن زمان به طور کامل با پیش از آن متفاوت خواهد بود)</ref>.

[[امام مهدی]] {{ع}} بر بیشتر [[تفسیر]] و تأویل‌‏هایی که در [[قرآن کریم]] و [[احادیث]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} و [[امامان معصوم]] {{عم}} صورت گرفته است، خط بطلان می‌‏کشد و آرا و اندیشه‏‌ها را پیرو [[قرآن]] می‌‏سازد و در چارچوب‌‏های قرآنی می‌‏آورد<ref>ر.ک: سید رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱۳۸</ref>.

و بدین‌سان [[امام]]، مسائل و معارف و [[احکام]] جدیدی را مطرح می‌‏کند که برای [[مردم]] ناشناخته است و آن‏ها را [[آیین جدید]] و کتاب تازه می‏ان‌گارند و گه‌‏گاه با [[امام]] بر سر این مسائل درگیر نیز می‌‏شوند، و در این صورت [[جنگ]] با خودی و [[جامعه اسلامی]] رخ می‌‏دهد<ref> محمد حکیمی، عصر زندگی، ص ۱۷۵- ۱۷۹</ref>.

فرازهایی از [[دعای ندبه]] از این چگونگی، پرده برداشته، می‌‏گوید: "کجا است آن کسی که برای تجدید و زنده کردن فرایض و سنن [[آیین اسلام]] که محو و فراموش شده‏ ذخیره شده است؟ کجا است آن کسی که برای برگرداندن حقایق‏ ملّت و [[شریعت]] [[دین]] مقدّس [[اسلام]] [[برگزیده]] شده است؟ کجا است آن‏که برای زنده کردن [[کتاب آسمانی]] [[قرآن]] و حدودش مورد [[امید]] و آرزوست؟ کجا است زنده‌‏کننده نشانه‌‏های [[دین]] و اهل آن؟ ....<ref>{{متن حدیث|أَيْنَ‏ الْمُدَّخَرُ لِتَجْدِيدِ الْفَرَائِضِ‏ وَ السُّنَنِ‏، أَيْنَ الْمُتَخَيَّرُ لِإِعَادَةِ الْمِلَّةِ وَ الشَّرِيعَةِ، أَيْنَ الْمُؤَمَّلُ لِإِحْيَاءِ الْكِتَابِ وَ حُدُودِهِ، أَيْنَ مُحْيِي مَعَالِمِ الدِّينِ وَ أَهْلِه‏‏}}، سیّد بن طاوس، اقبال الاعمال، ص ۵۰۴</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۳۲ - ۲۳۵.</ref>