نصرت: تفاوت میان نسخه‌ها

نصرت به معنای [[یاری دادن]]، [[پیروز]] کردن<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۸۲۳.</ref>، [[استیلا]] و [[غلبه]] دادن (متعدی به [[علی]])<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۲، ص۱۴۰.</ref> است. اصل آن به معنای [[یاری]] در مقابل [[مخالف]]<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۲، ص۱۴۰.</ref> و خیر دادن<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۵، ص۴۳۵.</ref>.

 

 

{{متن قرآن|وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ}}<ref>«همان کسانی که ناحق از خانه‌های خود بیرون رانده شدند و جز این نبود که می‌گفتند:» سوره حج، آیه ۴۰.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۹۹-۵۰۰.</ref>

"[[خداوند]] فرمود محبوبترین [[خلق]] نزد من کسانی هستند که [[حق]] مرا برپا داشته‌اند، و [[افضل]] و اکرم آنان نزد من [[محمد]] است که [[سید]] و آقای خلائق است، و بعد از او [[افضل]] و اکرم آنها نزد من [[برادر]] مصطفی؛ [[علی]] [[مرتضی]] است، سپس بعد از او کسانی که [[امام]] بر [[حق]] هستند، آنهائی که برپا دارنده [[قسط]] هستند و [[افضل]] آنها بعد از ایشان کسانی هستند که آنها را برای حقشان [[یاری]] میکنند و محبوبترین [[خلق]] نزد من بعد از این [[یاری]] کنندگان کسانی هستند که آنها را [[دوست]] دارند و [[دشمنان]] آنها را [[دشمن]] میدارند و هر چند امکان [[یاری]] آنها را ندارند (به [[دلایل]] مثلاً بعد مکانی یا زمانی یا نداشتن امکانات نمی‌توانند آنها را [[یاری]] کنند"<ref>{{متن حدیث|قَالَ النَّبِيُّ {{صل}} عَنْ جَبْرَئِيلَ عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ... أَحَبُّ الْخَلْقِ إِلَيَّ الْقَوَّامُونَ بِحَقِّي وَ أَفْضَلُهُمْ لَدَيَّ وَ أَكْرَمُهُمْ عَلَيَّ مُحَمَّدٌ سَيِّدُ الْوَرَى وَ أَكْرَمُهُمْ وَ أَفْضَلُهُمْ بَعْدَهُ عَلِيٌّ أَخُو الْمُصْطَفَى الْمُرْتَضَى ثُمَّ مَنْ بَعْدَهُ مِنَ الْقَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ مِنْ أَئِمَّةِ الْحَقِّ وَ أَفْضَلُ النَّاسِ بَعْدَهُمْ مَنْ أَعَانَهُمْ عَلَى حَقِّهِمْ وَ أَحَبُّ الْخَلْقِ إِلَيَّ بَعْدَهُمْ مَنْ أَحَبَّهُمْ وَ أَبْغَضَ أَعْدَاءَهُمْ وَ إِنْ لَمْ يُمْكِنْهُ مَعُونَتُهُمْ}}؛ تفسیرالإمام العسکری، ص۴۳؛ استرآبادی، تأویل الآیات الظاهرة، ص۳۰.</ref>.

در این باره [[روایات]] متعددی وجود دارد ما از باب نمونه به چند [[روایت]] اکتفا می‌کنیم:

# [[حضرت امام حسن]] {{ع}} فرمود: "هر کس ما را با قلبش [[دوست]] داشته و با دست و زبانش [[یاری]] کند، او در غرفه‌های بهشتی که ما در آن ساکنیم با ما خواهد بود و هرکس ما را با قلبش [[دوست]] داشته و با زبانش [[یاری]] کند، پس او در [[بهشت]] یک [[درجه]] پائین‌تر از [[مقام]] ما جای دارد و هرکس ما را با قلبش [[دوست]] داشته و دست و زبانش را از [[ظلم]] بر ما باز دارد، پس او در [[بهشت]] خواهد بود"<ref>شیخ مفید، الامالی، ص۳۳.</ref>.

# [[امام سجاد]] {{ع}} از [[حضرت رسول]] {{صل}} [[روایت]] نموده که فرمودند: "در [[بهشت]] سه [[درجه]] و در [[جهنم]] سه درکه است، پس اعلی [[درجات بهشت]] مخصوص کسانی است که ما را با [[قلب]] خود [[دوست]] داشته و با زبان و دست خود [[یاری]] کنند و در [[درجه]] دوم کسانی‌اند که ما را با [[قلب]] خود [[دوست]] داشته و با زبانشان [[یاری]] کنند و در [[درجه]] سوم کسانی‌اند که ما را فقط با [[قلب]] خود [[دوست]] داشته باشد و در [[اسفل]] [[درک]] [[آتش]] کسانی هستند که ما را با [[قلب]] [[دشمن]] داشته و در [[ظلم]] بر ما با زبان و دست خود [[یاری]] کنند و در [[درک]] دوم از [[آتش]] کسانی‌اند که در [[قلب]] خود با ما [[دشمنی]] دارند و در [[ظلم]] بر ما با زبان خود [[یاری]] کنند، و در [[درک]] سوم کسانی‌اند که ما را با [[قلب]] خود [[دشمن]] بدارند"<ref>{{متن حدیث|عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ {{ع}} قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} فِي الْجَنَّةِ ثَلَاثُ دَرَجَاتٍ وَ فِي النَّارِ ثَلَاثُ دَرَكَاتٍ فَأَعْلَى دَرَجَاتِ الْجَنَّةِ لِمَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ وَ نَصَرَنَا بِلِسَانِهِ وَ يَدِهِ وَ فِي الدَّرَجَةِ الثَّانِيَةِ مَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ وَ نَصَرَنَا بِلِسَانِهِ وَ فِي الدَّرَجَةِ الثَّالِثَةِ مَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ وَ فِي أَسْفَلِ الدَّرْكِ مِنَ النَّارِ مَنْ أَبْغَضَنَا بِقَلْبِهِ وَ أَعَانَ عَلَيْنَا بِلِسَانِهِ وَ يَدِهِ وَ فِي الدَّرْكِ الثَّانِيَةِ مِنَ النَّارِ مَنْ أَبْغَضَنَا بِقَلْبِهِ وَ أَعَانَ عَلَيْنَا بِلِسَانِهِ وَ فِي الدَّرْكِ الثَّالِثَةِ مِنَ النَّارِ مَنْ أَبْغَضَنَا بِقَلْبِهِ}}. المحاسن، ج۱، ص۱۵۳.</ref>.

[[حضرت امیر]] {{ع}} فرمودند: "یاری‌ کننده ما و [[دوستدار]] ما همیشه در معرض [[رحمت الهی]] است و [[دشمن]] ما و کسی که [[بغض]] ما را دارد همیشه در معرض [[عذاب]] شدید [[الهی]] است<ref>{{متن حدیث|...نَاصِرُنَا وَ مُحِبُّنَا يَنْتَظِرُ الرَّحْمَةَ وَ عَدُوُّنَا وَ مُبْغِضُنَا يَنْتَظِرُ السَّطْوَةَ}}؛ غرر الحکم، ص۷۲۴؛ نهج البلاغه (للصبحی صالح)، خطبه ۱۰۹.</ref><ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۶- ۱۹۸.</ref>.

ایشان، [[اجابت]] [[دعوت]] آنان برای [[دفاع]] و [[جهاد]] از [[کیان اسلام]]، حضور در مجالس آنان و تلاش برای عملی شدن آرمان‌های [[اهل بیت]] در [[جامعه]] مثل تحقق [[عدالت اجتماعی]] و [[اقتصادی]] و [[انتظار]] فرجشان است. اسباب و ابزار نصرت و [[یاری]] [[اهل بیت]] به عناوین دیگری مانند [[دعا]]، [[تقوا]] و [[ارشاد]] جاهلین یا با [[بخشش مال]] به [[مستمندان]] [[مسلمان]] و یا با تحصیل [[علوم]] و [[معارف دینی]] یا [[امر به معروف و نهی از منکر]] یا با [[مرابطه]]... در [[روایات]] آمده است که ما برای جلوگیری از اطاله [[کلام]] [[احادیث]] را ذکر نمی‌کنیم<ref>برای اطلاع بیشتر ر. ک: الکافی، ج۲، ص۸۱.</ref><ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۸.</ref>.