|
|
| خط ۳: |
خط ۳: |
|
| |
|
| از [[آداب]] این شب، [[عبادت]] و [[نماز]] و شب زندهداری تا صبح است و [[توبه]] و [[استغفار]] و [[خواندن]] دعاهای خاصّ از [[آداب]] این شب است. [[علت]] نامگذاری آن به شب قدر، یا به سبب [[قدر]] و [[ارزش]] فراوان آن است، یا به سبب آن که امور عالم در آن شب، مقدّر و تعیین میشود. [[مردم]] به این شبها "شبهای إحیاء" هم میگویند، یعنی شب زندهداری و بیدار ماندن تا [[اذان]] صبح<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]].</ref>. | | از [[آداب]] این شب، [[عبادت]] و [[نماز]] و شب زندهداری تا صبح است و [[توبه]] و [[استغفار]] و [[خواندن]] دعاهای خاصّ از [[آداب]] این شب است. [[علت]] نامگذاری آن به شب قدر، یا به سبب [[قدر]] و [[ارزش]] فراوان آن است، یا به سبب آن که امور عالم در آن شب، مقدّر و تعیین میشود. [[مردم]] به این شبها "شبهای إحیاء" هم میگویند، یعنی شب زندهداری و بیدار ماندن تا [[اذان]] صبح<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]].</ref>. |
|
| |
| ==اهمیت [[شب قدر]]==
| |
| شب قدر از بهترین و [[بافضیلتترین]] شبها است که در [[قرآن]] و [[روایات]] به بزرگی از آن یاد شده است. شبی که به غیر از [[خدای سبحان]] کسی به [[عظمت]] و بزرگی آن [[آگاه]] نیست. از این رو فرمود: {{متن قرآن|وَمَا أَدْرَاكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْرِ}}<ref>«و تو چه میدانی شب قدر چیست؟» سوره قدر، آیه ۲.</ref>.
| |
|
| |
| شبی که به مقدار هزار ماه یعنی برابر با بیش از هشتاد سال یعنی مدت یک [[عمر طولانی]] [[ارزش]] دارد. این ارزش به خاطر [[عبادت]] و [[بندگی خدا]] در این شب است که [[هدف از خلقت انسان]] را که [[عبودیت]] است محقق میسازد و با آن میتواند [[انسان]] به کمال مطلوب برسد.
| |
| اگر کسی در شب قدر خالصانه تا [[طلوع فجر]] [[خدا]] را عبادت کند [[رحمت]] [[خدای رحمان]] شامل حالش میگردد و [[اجر]] و [[پاداش]] هزار ماه عبادت دریافت میکند و [[فرشتگان]] و [[روح]] بر او [[سلام]] میدهند که بالاترین لذتهای [[معنوی]] است؛ چنانکه وقتی تعدادی از فرشتگان نزد [[ابراهیم خلیل]] آمدند و [[بشارت]] [[تولد]] فرزند به وی دادند و بر او سلام کردند {{متن قرآن|وَلَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُنَا إِبْرَاهِيمَ بِالْبُشْرَى قَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ فَمَا لَبِثَ أَنْ جَاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ}} <ref>«و به یقین، فرشتگان ما برای ابراهیم مژده آوردند، گفتند: درود بر تو گفت:» سوره هود، آیه ۶۹.</ref>، [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} از سلام این فرشتگان لذتی برد که با تمام [[دنیا]] [[برابری]] نداشت<ref>ناصر مکارم شیرازی و همکاران، تفسیر نمونه، ج۲۷، ص۱۸۶.</ref>.
| |
|
| |
| اکنون باید اندیشید وقتی گروه گروه فرشتگان در شب قدر نازل میشوند و بر [[مؤمنان]] [[سلام]] میکنند، چه [[لذت]] و [[لطف]] و برکتی دارد؟! آنگاه که حضرت ابراهیم را در [[آتش]] نمرودی افکندند، فرشتگان آمدند و بر او سلام کردند و آتش بر وی گلستان شد، آیا [[آتش دوزخ]] به [[برکت]] سلام فرشتگان بر مؤمنان [[شبزندهدار]] و عبادتکننده در شب قدر «برد» و «سلام» نمیشود؟
| |
| آری این نشانه [[عظمت]] [[امت پیامبر]] [[آخر الزمان]] است که در آنجا [[فرشتگان]] بر [[خلیل]] نازل میشوند و در اینجا بر [[امت اسلام]] و بر آنها [[سلام]] میکنند<ref>ناصر مکارم شیرازی و همکاران، تفسیر نمونه، ج۲۷، ص۱۸۶-۱۸۷.</ref>.<ref>[[ابوالقاسم شاکر|شاکر، ابوالقاسم]]، [[شبی برتر از هزار ماه (مقاله)|مقاله «شبی برتر از هزار ماه»]]، [[مربیان (نشریه)|فصلنامه مربیان]]، ص 49 - 50.</ref>
| |
|
| |
|
| ==[[شب]] [[نزول قرآن]]== | | ==[[شب]] [[نزول قرآن]]== |
