زکات در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

زکات در لغت به معنای نموّ، زیادی، [[برکت]] و [[طهارت]] است و به معنای [[مدح]] نیز آمده است و این از نام‌های مشترک میان «مُخْرَج؛ آنچه خارج می‌شود» و «فِعْل؛ آنچه انجام می‌گیرد» است؛ از این رو هم بر «عین» که مقداری از [[مال]] زکات است گفته می‌شود و هم بر معنای آن، که [[تزکیه]] باشد؛ بنابراین، [[زکات]] [[اموال]] به معنای طهارت آنها و زکات فطره به معنای طهارت بدن است<ref>النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، ج۲، ص۳۰۷.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج۳، ص ۱۶۵ - ۱۶۷.</ref>

[[راغب اصفهانی]] می‌نویسد: «اصل زکات، رشدی است که از برکت [[خداوند]] حاصل می‌شود و این مسئله هم در [[امور دنیوی]] و هم در امور اخروی کاربرد دارد. از همین مقوله است زکاتی که [[انسان]] به عنوان حق [[خداوند]] به [[فقرا]] می‌دهد و اینکه به چنین [[مالی]] زکات می‌گویند یا به [[امید]] برکت در [[مال]] است، یا بدین سبب است که باعث تکامل نفس می‌شود»<ref>{{عربی|"اصل الزكاة النموّ الحاصل عن بركة اللّه تعالى ويعتبر ذلك بالأمور الدنيوية والأخروية ومنه الزكاة مما يخرج الانسان من حق اللّه تعالى إلى الفقراء وتسميته بذلك لما يكون فيها من رجاء البركة او لتزكية النفس، ای تنمتيها بالخيرات والبركات"}}؛ مفردات، ص۲۱۳.</ref>.<ref>[[سید محمد مرتضوی|مرتضوی، سید محمد]]، [[آیات ولایت در قرآن ج۱ (کتاب)|آیات ولایت در قرآن ج۱]]، ص ۳۶۵.</ref>