طریف بن مجالد سلی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[دولابی]]<ref>دولابی، ج۱، ص۳۷.</ref> برخلاف باقی شرح حال نویسان، با نقل دو [[حدیث]] که نشان دهنده [[دیدار]] وی با [[رسول خدا]] {{صل}} است، او را [[صحابی]] دانسته است. اما منابع دیگر، همین دو حدیث را از طریق ابوتمیمه و با واسطه از [[پیامبر]] نقل کرده‌اند<ref> عبدالرزاق صنعانی، ج۱۱، ص۴۲۵؛ احمد بن حنبل، ج۵، ص۵۹ و ۶۴؛ ابن ابی شیبه، ج۶، ص۲۸ و ۲۴۸؛ نسائی، ج۶، ص۱۴۲.</ref>. شرح حال نگاران، صحابی دانستن وی را [[اشتباه]]<ref>ابن عبدالبر، ج۴، ص۱۸۱.</ref> و او را از [[تابعین]] طبقه دوم ساکن [[بصره]] شمرده‌اند<ref>ابن سعد، ج۷، ص۱۱۱؛ خلیفة ابن خیاط، ص۳۴۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۷، ص۴۶.</ref> [[احادیث]] قابل توجهی از ابوتمیمه در منابع باقی مانده و [[بلاذری]]<ref>بلاذری، ج۱۳، ص۶۳.</ref> وی را [[فقیه]] دانسته است. وی که از [[رجال]] [[بخاری]] است<ref>کلابازی، ج۱، ص۱۴۷ و ۳۷۷؛ باجی، ج۲، ص۶۴۸.</ref> [[ثقه]] دانسته شده<ref>ابن معین، ج۲، ص۱۲۳؛ ابن حبان، ج۴، ص۳۹۵؛ الالبانی، ج۷، ص۶۹.</ref> و [[راوی]] روایاتی از [[ابوموسی اشعری]]، [[ابوهریره]]، [[ابوجُریّ هجیمی]] و برخی از دیگر [[صحابه]] است<ref>بخاری، ج۴، ص۳۵۵؛ طبرانی، ج۲، ص۱۶۵ و ج۷، ص۶۵؛ ابن ابی حاتم، ج۴، ص۴۹۲.</ref>. با اینکه وی روایاتی از ابوهریره نقل کرده، ولی بخاری سماع وی را از [[أبوهریره]] نپذیرفته است<ref>بخاری، ج۳، ص۱۷؛ عقیلی، ج۱، ص۳۱۸.</ref>.

او در سفری به [[شام]]، [[عمرو بکالی]] را - که دستش در [[نبرد یرموک]] [[قطع]] شده بود. در حالی دید که [[مردم]] گرد او جمع شده و او مشغول [[موعظه]] بود و آنان را به [[اطاعت]] از [[فرمانروایان]] [[تشویق]] می‌کرد<ref>ابن سعد، ج۷، ص۲۹۵؛ ابن عساکر، ج۴۶، ص۴۵۹؛ ابن اثیر، ج۴، ص۱۸۷.</ref>. أبوتمیمه که [[تمایلات]] [[اخلاقی]] داشت، بنا بر نقل خود، بعد از [[نماز صبح]] [[سجده]] می‌کرد، ولی [[عبدالله بن عمر]] با این [[استدلال]] که در [[روزگار]] رسول خدا {{صل}} چنین عملی از سوی صحابه انجام نمی‌گرفت، وی را از این کار [[نهی]] کرد<ref> عبدالرزاق صنعانی، ج۳، ص۳۵۱؛ ابوداود، ج۱، ص۳۱۹؛ بیهقی، ج۲، ص۳۲۶.</ref>. چون [[جریر]] شاعر نزد وی آمد تا شعری بخواند، ابوتمیمه در حالی که [[آیه]] {{متن قرآن|وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ}}<ref>«و از شاعران، گمراهان پیروی می‌کنند» سوره شعراء، آیه ۲۲۴.</ref>. را قرائت می‌کرد، برخاست. بدین سبب، جریر در هجو وی شعری سرود<ref>بلاذری، ج۱۳، ص۶۳.</ref>. وی در بستر [[بیماری]] بر دو [[نعمت]]، [[خدا]] را [[شاکر]] بود: یکی پوشاندن گناهش و دیگری مودتی که [[خداوند]] از او بر دل‌های دیگران انداخته، حال آنکه [[شایستگی]] آن را نداشت<ref>ابن ابی الدنیا، ص۱۲۸؛ بلاذری، ج۱۳، ص۶۳؛ ابن اثیر، ج۶، ص۳۹.</ref>. [[سخن]] وی درباره اینکه [[دین]] جز به [[مردانگی]] نیست<ref>بلاذری، ج۱۳، ص۶۳.</ref> در همین راستاست.

[[رده:اعلام]]

[[رده:اصحاب پیامبر]]