←دین و تقوا
(←منابع) |
|||
| خط ۹۶: | خط ۹۶: | ||
# '''[[تعظیم شعائر الهی]]'''{{متن قرآن|ذَلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ }}<ref> فرمود: ای ابلیس! تو را چه میشود که با فروتنان نیستی؟؛ سوره حج، آیه: ۳۲.</ref><ref>[[محمد مهدی خراسانی|خراسانی، محمد مهدی]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائره المعارف قرآن کریم]]، ج۸، ص۴۴۵ -۴۵۸.</ref>. | # '''[[تعظیم شعائر الهی]]'''{{متن قرآن|ذَلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ }}<ref> فرمود: ای ابلیس! تو را چه میشود که با فروتنان نیستی؟؛ سوره حج، آیه: ۳۲.</ref><ref>[[محمد مهدی خراسانی|خراسانی، محمد مهدی]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائره المعارف قرآن کریم]]، ج۸، ص۴۴۵ -۴۵۸.</ref>. | ||
# '''رعایت [[عدالت]]''' {{متن قرآن|اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى }}<ref> دادگری ورزید که به پرهیزگاری نزدیکتر است؛ سوره مائده، آیه: ۸.</ref>، [[روایات]] نیز به [[پرهیزگاران]] و اوصاف آنان پرداختهاند؛ [[امیرمؤمنان]] [[حضرت علی بن ابی طالب]] {{ع}} در [[خطبه]] معروف به "همّام" در وصف آنان فضایلی را برشمرده است؛ همچون داشتن راه و روش [[نیکو]]، [[میانهروی]] در [[پوشش]]، [[فروتنی]] در [[رفتار]]، [[چشمپوشی]] از [[حرام]]، گوش سپردن به [[فراگیری علم]] سودمند، بزرگ جلوه کردن [[خدا]] و کوچک بودن غیر او در چشم آنان، [[یقین]] داشتن به [[بهشت]] به گونهای که گویا آن را دیده و از نعمتهای آن برخوردارند، [[یقین]] به [[جهنم]] به طوری که گویا آن را دیده و در آن معذّباند، ایمن بودن [[مردم]] و دیگر آفریدگان از [[شر]] آنان، لاغر بودن [[بدن]]، کم و سبک بودن [[خواستهها]]، عفّت نفس، [[صبر]] بر [[سختیها]]، [[راضی]] نشدن به عمل کم، کم شمردن عمل زیاد خود، متهم کردن خود، [[هراس]] داشتن از تعریفهای دیگران در [[حق]] آنان و.... <ref> نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳.</ref>. نیز آن [[حضرت]] {{ع}} برای [[اهل]] [[تقوا]] نشانههایی برشمرده است که با آنها شناخته میشوند؛ مانند [[راستی در گفتار]]، [[امانتداری]]، [[وفا به عهد]]، پراکندن نیکویی، [[خوش خلقی]]، زیادی [[حلم]] و [[پیروی]] از [[دانش]]<ref> الخصال، ص ۴۳۸؛ بحارالانوار، ج ۶۷، ص ۲۸۲؛ مشکاة الانوار، ص ۹۵، ۱۵۹.</ref> و همچنین عمل خالصانه، [[آرزوی کوتاه]] و [[غنیمت]] شمردن [[فرصتها]]<ref> غررالحکم، ج ۲، ص ۱۲۴؛ میزان الحکمه، ج ۴، ص ۳۶۳۴.</ref><ref>[[محمد مهدی خراسانی|خراسانی، محمد مهدی]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائره المعارف قرآن کریم]]، ج۸، ص۴۴۵ -۴۵۸.</ref>. | # '''رعایت [[عدالت]]''' {{متن قرآن|اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى }}<ref> دادگری ورزید که به پرهیزگاری نزدیکتر است؛ سوره مائده، آیه: ۸.</ref>، [[روایات]] نیز به [[پرهیزگاران]] و اوصاف آنان پرداختهاند؛ [[امیرمؤمنان]] [[حضرت علی بن ابی طالب]] {{ع}} در [[خطبه]] معروف به "همّام" در وصف آنان فضایلی را برشمرده است؛ همچون داشتن راه و روش [[نیکو]]، [[میانهروی]] در [[پوشش]]، [[فروتنی]] در [[رفتار]]، [[چشمپوشی]] از [[حرام]]، گوش سپردن به [[فراگیری علم]] سودمند، بزرگ جلوه کردن [[خدا]] و کوچک بودن غیر او در چشم آنان، [[یقین]] داشتن به [[بهشت]] به گونهای که گویا آن را دیده و از نعمتهای آن برخوردارند، [[یقین]] به [[جهنم]] به طوری که گویا آن را دیده و در آن معذّباند، ایمن بودن [[مردم]] و دیگر آفریدگان از [[شر]] آنان، لاغر بودن [[بدن]]، کم و سبک بودن [[خواستهها]]، عفّت نفس، [[صبر]] بر [[سختیها]]، [[راضی]] نشدن به عمل کم، کم شمردن عمل زیاد خود، متهم کردن خود، [[هراس]] داشتن از تعریفهای دیگران در [[حق]] آنان و.... <ref> نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳.</ref>. نیز آن [[حضرت]] {{ع}} برای [[اهل]] [[تقوا]] نشانههایی برشمرده است که با آنها شناخته میشوند؛ مانند [[راستی در گفتار]]، [[امانتداری]]، [[وفا به عهد]]، پراکندن نیکویی، [[خوش خلقی]]، زیادی [[حلم]] و [[پیروی]] از [[دانش]]<ref> الخصال، ص ۴۳۸؛ بحارالانوار، ج ۶۷، ص ۲۸۲؛ مشکاة الانوار، ص ۹۵، ۱۵۹.</ref> و همچنین عمل خالصانه، [[آرزوی کوتاه]] و [[غنیمت]] شمردن [[فرصتها]]<ref> غررالحکم، ج ۲، ص ۱۲۴؛ میزان الحکمه، ج ۴، ص ۳۶۳۴.</ref><ref>[[محمد مهدی خراسانی|خراسانی، محمد مهدی]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائره المعارف قرآن کریم]]، ج۸، ص۴۴۵ -۴۵۸.</ref>. | ||
== [[تقوا]] یکی از اسباب [[رستگاری]] == | == [[تقوا]] یکی از اسباب [[رستگاری]] == | ||