اتباع: تفاوت میان نسخه‌ها

# پیروی از [[حق]]: [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|ذَلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْبَاطِلَ وَأَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ}}<ref>«این از آن روست که کافران از باطل و مؤمنان از حق -که از سوی پروردگارشان است- پیروی کردند»؛ سوره محمد، آیه ۳.</ref>، ملاک اساسی در [[سعادت انسان]] را پیروی از حق و علت عمده [[شقاوت]] وی را [[پیروی]] از [[باطل]] می‌داند.

# [[پیروی]] از [[پیامبران]]: پیامبران از آن جهت که فرستادگان [[خدا]]<ref>مجمع البیان، ج۸، ص۶۵۹.</ref> و هدایت‌شدگان و سالکان راه [[حق]] هستند و بدون هیچ‌‌گونه چشم‌‌داشتی [[انسان‌ها]] را [[هدایت]] می‌‌کنند شایسته پیروی‌‌اند<ref>سوره یس، آیه ۲۰-۲۱.</ref>.<ref>روح المعانی، مج ۲، ج۲، ص۳۳۸.</ref>.  پیروی از پیامبران، آثاری به‌دنبال که عمده آنها عبارت است از: ملحق شدن به [[پیامبران]]<ref>سوره ابراهیم، آیه ۳۶.</ref>؛ بهره‌‌مندی از عنایت ویژه آنان<ref>سوره شعراء، آیه ۲۱۵.</ref>؛ علوّ و [[برتری]] بر [[کافران]]<ref>سوره آل عمران، آیه ۵۵.</ref>؛ [[غلبه]] و [[سلطه]] بر [[جباران]] و [[مستکبران]]<ref>سوره قصص، آیه ۳۵.</ref>؛ دوری از [[ترس]] و [[اندوه]]<ref>سوره بقره، آیه ۳۸.</ref>؛ برخورداری از [[رأفت]] و [[رحمت]]<ref>سوره حدید، آیه ۲۷.</ref> و [[نجات]] از [[گمراهی]] و [[شقاوت]]<ref>سوره طه، آیه ۱۲۳.</ref>.

# [[پیروی]] از [[قرآن]]: از آنجا که [[قرآن]] [[کتاب هدایت]] است<ref>سوره اعراف، آیه ۲۰۳.</ref>، [[پیروی]] از آن از مهم‌‌ترین مصداق‌های [[پیروی]] در مسیر [[هدایت]] به شمار می‌‌آید، از این‌رو [[خداوند]] متعال به [[مؤمنان]] [[دستور]] داده تا از [[قرآن]] [[پیروی]] کرده: {{متن قرآن|وَهَذَا كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ مُبَارَكٌ فَاتَّبِعُوهُ}}<ref>«و این (قرآن) کتابی است خجسته که آن را فرو فرستاده‌ایم پس، از آن پیروی کنید» سوره انعام، آیه ۱۵۵.</ref>.

# [[پیروی]] از [[رضوان]] [[الهی]]: [[قرآن کریم]] یکی از علامت‌های [[مؤمنان]] را پیروی از رضوان الهی دانسته است<ref>سوره آل عمران، آیه ۱۷۴.</ref> و آن مراعات [[رضای الهی]] در [[رفتار]] و گفتار بر اساس آموزه‌‌های [[دین]] و [[شریعت]] [[حق]]<ref>الجدید، ج۲، ص۱۷۶.</ref>، عمل به [[طاعات]] و دوری از [[معصیت]]<ref>روح المعانی، مج ۳، ج۴، ص۱۷۴.</ref> و عمل به اموری است که موجب [[خشنودی خدا]] باشد<ref>تفسیر لاهیجی، ج۱، ص۴۰۷.</ref>.