ابوخلف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'ابن ابی حاتم' به 'ابن ابیحاتم') |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = ابوخلف | مداخل مرتبط = | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = ابوخلف | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} | ||
{{جعبه اطلاعات اصحاب | {{جعبه اطلاعات اصحاب | ||
| نام = ابوخلف | | نام = ابوخلف | ||
| خط ۴۸: | خط ۴۸: | ||
| آخرین راوی از او = | | آخرین راوی از او = | ||
}} | }} | ||
== آشنایی اجمالی == | |||
== | «حازم»<ref>به تصحیف گاه خازم) بن عطا دابی عطا؛ ر. ک: ابن حبان، ج۱، ص۲۶۷.</ref> مشهور به «ابوخلف» [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۷، ص۹۲.</ref> این [[کنیه]] را در بخش اول ([[صحابه]]) و نیز در بخش چهارم (توهمات) الاصابه<ref>الاصابه، ج۷، ص۹۸.</ref> آورده است؛ یعنی [[صحابی]] بودن چنین شخصی، جز توهمی بیش نیست. علت توهم، روایتی است که [[زمخشری]] در «ربیع الابرار»<ref>زمخشری، ج۴، ص۱۵۶.</ref> به نقل از ابوخلف، [[خادم]] النبی از [[پیامبر]] {{صل}} چنین آورده است: هرگاه فاسقی [[مدح]] و [[ستایش]] شود، [[عرش خدا]] به لرزه در میآید. این [[روایت]] مرسل است و در [[حقیقت]] [[راوی]] اصلی، [[انس بن مالک]] بوده که از [[سند]] افتاده است. ابن حجر<ref>الاصابه، ج۷، ص۹۹- ۹۸.</ref> میگوید: سند کامل این روایت را [[ابویعلی موصلی]] آورده است. [[ابن حبان]]<ref>ابن حبان، ج۱، ص۲۶۷.</ref> نیز همین روایت را از ابوخلف از [[انس]] نقل کرده است. | ||
اعمی خادم انس<ref>مزی، ج۳۳، ص۲۸۶؛ ذهبی، ج۲، ص۴۲۴.</ref> است. وی [[بصری]] است<ref>ابن ابیحاتم، ج۳، ص۲۷۸.</ref> و شاید به اعتبار سکونت، به او شامی<ref>مزی، ابن ابیحاتم، ج۳، ص۲۷۸.</ref> نیز گفتهاند. [[ابوالفتح ازدی موصلی]] ([[محمد بن حسین بن احمد]] م ۳۶۷ یا ۲۷۴ صاحب «تاریخ الموصل و الصحابه») او را بصری و ساکن [[موصل]] دانسته که همان جا از [[دنیا]] رفت<ref>مزی، ج۳۳، ص۲۸۶.</ref>. | اعمی خادم انس<ref>مزی، ج۳۳، ص۲۸۶؛ ذهبی، ج۲، ص۴۲۴.</ref> است. وی [[بصری]] است<ref>ابن ابیحاتم، ج۳، ص۲۷۸.</ref> و شاید به اعتبار سکونت، به او شامی<ref>مزی، ابن ابیحاتم، ج۳، ص۲۷۸.</ref> نیز گفتهاند. [[ابوالفتح ازدی موصلی]] ([[محمد بن حسین بن احمد]] م ۳۶۷ یا ۲۷۴ صاحب «تاریخ الموصل و الصحابه») او را بصری و ساکن [[موصل]] دانسته که همان جا از [[دنیا]] رفت<ref>مزی، ج۳۳، ص۲۸۶.</ref>. | ||