آل داوود: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[داوود]]، اسم اعجمی از ریشه "دود" در [[فرهنگ]] [[عبری]] به معنی عمو، دایی، شوهر و [[دوست]] گرفته شده و در [[زبان عبری]] به صورت "داوید" تلفظ می‌شود و سپس در [[زبان عربی]] به شکل [[داوود]] استعمال شده و به معنی [[عشق]] و علاقه شدید و [[محبوب]] است<ref>التحقیق، ج۲، ص۱۱۴.</ref>.

* [[داوود]] از [[فرزندان]] [[یهود]]، پسر [[یعقوب]] و از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] است که در هزاره یکم قبل از میلاد [[مسیح]] می‌زیسته و [[سفر]] [[مزامیر]] در کتاب [[تورات]] از اوست. [[آل داوود]] را [[مفسران]] و [[دانشمندان اسلامی]] به چند مفهوم گرفته‌اند:

* [[خداوند]] پس از ذکر مواهبی که خاص [[داوود]] نموده چون [[اطاعت]] کوه و پرندگان از او و نرم شدن آهن به دست او و تفضلاتی که به [[سلیمان]] فرموده مانند اینکه باد را در [[اختیار]] او نهاد و [[پریان]] را مسخر او کرد و چشمه مس را برایش روان ساخت، می‌فرماید: آن متخصصان برای او هر چه می‌خواست: از نمازخانه‌ها و مجسمه‌ها و ظروف بزرگ مانند حوضچه‌ها و دیگ‌های چسبیده به [[زمین]] می‌ساختند. ای [[خاندان]] [[داوود]]، [[شکرگزار]] باشید و از [[بندگان]] من اندکی، سپاسگزارند {{متن قرآن|يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ}}<ref>«هر چه می‌خواست از محراب‌ها و تندیس‌ها و کاسه‌های بزرگ حوض‌مانند و دیگ‌های استوار (جابه‌جا ناشدنی) برای او می‌ساختند؛ ای خاندان داوود! سپاس گزارید! و اندکی از بندگان من سپاسگزارند» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref>.

* از [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] این [[آیه]] آمده است که هشتاد مرد و هفتاد [[زن]] بودند که هرگز [[محراب]] (المقدس) از آنها خالی نبود و همگی از [[خاندان]] [[داوود]] بودند. این [[خاندان]] در میان [[بنی‌اسرائیل]] از [[حسن]] [[شهرت]] ویژه‌ای برخوردار بودند و [[حکمت]] یا [[حکمت]] نامه‌ای به آنها منسوب است که در [[روایات]] از آن نام برده شده است. از جمله از [[حضرت صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده که فرمود: در [[حکمت]] [[آل داوود]] آمده که بر [[خردمند]] است که به زمان خویش آشنا و به وظائفش پایبند بوده و زبانش را مواظب باشد <ref>معارف و معاریف، ج۱، ص۳۷-۳۸.</ref>.

* در [[روایات]] متعددی از [[اهل بیت]] {{عم}} از [[داوری]] [[آل داوود]] یاد شده است. بر اساس این [[روایات امام حسین]]، [[حضرت سجاد]] و [[امام صادق]] {{ع}} می‌گویند: ما مانند [[آل داوود]]، [[قضاوت]] می‌کنیم. [[امام صادق]] {{ع}} در روایتی خبر می‌دهد: هنگامی که [[امام مهدی]] {{ع}} ظهور کند، [[آل داوود]] میان [[مردم]] [[داوری]] خواهند کرد. در چگونگی [[داوری]] [[آل داوود]] [[روایت]] شده که از [[مردم]] [[گواه]] نمی‌خواستند. در احادیثی، از [[حکمت]] [[آل داوود]] نیز، یاد شده است. [[امام صادق]] {{ع}} نیز از [[پدر]] بزرگوارش [[نقل]] می‌کند که در [[حکمت]] [[آل داوود]] آمده: ای [[پسر آدم]] که عالِم و به عظمتش عارفی! پیوسته. چگونه است که [[قبر]] و [[تنهایی]] آن را یاد نمی‌کنی؟

* یکی از وجوه معنایی [[آل داوود]] از دیدگاه [[مفسران]] این است که [[داوود]] [[نماز]] را بر [[خانواده]]، [[فرزندان]] و زنانش تقسیم کرد و پس از آن، هر ساعتی از شبانه روز، یکی از آنان در [[محراب]] [[عبادت]] به [[نماز]] می‌ایستاد و این عمل بنابر [[دستور خداوند]] به [[آل داوود]] است {{متن قرآن|يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ}}<ref>«هر چه می‌خواست از محراب‌ها و تندیس‌ها و کاسه‌های بزرگ حوض‌مانند و دیگ‌های استوار (جابه‌جا ناشدنی) برای او می‌ساختند؛ ای خاندان داوود! سپاس گزارید! و اندکی از بندگان من سپاسگزارند» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref>. طبق [[روایت]] [[امام صادق]] {{ع}} نیز که آن را [[تأیید]] می‌کند این [[خاندان]] غیر از [[اطاعت]] و [[بندگی]] [[خداوند]] هیچ‌گونه [[وابستگی]] نداشته‌اند.

* این عنوان فقط یک بار در [[قرآن]] آمده است و در آن به [[آل داوود]] [[امر]] شده که برای [[شکرگزاری]] [[خداوند]] او را [[اطاعت]] و [[عبادت]] کنند {{متن قرآن|يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ}}<ref>«هر چه می‌خواست از محراب‌ها و تندیس‌ها و کاسه‌های بزرگ حوض‌مانند و دیگ‌های استوار (جابه‌جا ناشدنی) برای او می‌ساختند؛ ای خاندان داوود! سپاس گزارید! و اندکی از بندگان من سپاسگزارند» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref>. بنا به [[نقلی]] از [[ابن مسعود]]، [[آل داوود]] پس از این [[دستور]] به [[نماز]] مشغول شدند و در شبانه روز ساعتی نبود مگر اینکه یکی از آنها به نوبت در [[محراب]] به [[نماز]] می‌ایستاد<ref>روح المعانی، ج۱۱، ص۲۹۴.</ref>.

* [[ابوبکر]] [[عتیق]] [[نیشابوری]] ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ}}<ref>«هر چه می‌خواست از محراب‌ها و تندیس‌ها و کاسه‌های بزرگ حوض‌مانند و دیگ‌های استوار (جابه‌جا ناشدنی) برای او می‌ساختند؛ ای خاندان داوود! سپاس گزارید! و اندکی از بندگان من سپاسگزارند» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref> سؤال می‌کند: چرا [[خدای تعالی]] فرمود: {{متن قرآن|اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا}}<ref>«ای خاندان داوود! سپاس گزارید!» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref> و جواب آن را این‌گونه بیان می‌کند: در کلمه {{متن قرآن|اعْمَلُوا}} هم [[طاعت خدا]] نهفته است و هم [[شکر]] او<ref>تفسیر سورآبادی، ج۳، ص۲۰۱۴.</ref>.

* [[علامه طباطبایی]] در مورد این [[آیه]] می‌گوید: عبارت {{متن قرآن|اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا}} خطاب به [[سلیمان]] و سایر افراد [[دودمان]] [[داوود]] است که با [[سلیمان]] بودند به ایشان می‌فرماید: [[خدا]] را [[بندگی]] کنید تا [[شکر]] او را به جا آورده باشید<ref>ترجمه المیزان، ج۱۶، ص۵۴۸.</ref>.

* با توجه به اینکه [[خداوند]] [[آل داوود]] را مورد [[فضل]] خود قرار داده مشخص می‌شود که [[خویشاوندی]] با [[پیامبران]] در [[نزدیکی به خداوند]] و برخورداری از [[رضایت]] او تأثیر دارد و امکانات مادی و [[معنوی]]، باید زمینه [[سپاسگزاری]] از [[خداوند]] باشد. [[شکر]]، تنها با زبان نیست، بلکه یک عمل است و [[برگزیدن]] [[بنده]] از جانب [[خدا]] به معنای اختصاص دادن او به [[فیض الهی]] و سرازیر شدن [[نعمت]] به سوی اوست که این ویژه [[پیامبران]] و بعضی از افرادی است که به آنها نزدیک‌اند.<ref>[[مرضیه السادات کدخدایی|کدخدایی، مرضیه السادات]]، [[آل داوود - کدخدایی (مقاله)|مقاله «آل داوود»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۵۲-۵۳.</ref>

* [[پرونده:10524027.jpg|22px]] [[مرضیه السادات کدخدایی|کدخدایی، مرضیه السادات]]، [[آل داوود - کدخدایی (مقاله)|مقاله «آل داوود»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]