عصمت در تلقی وحی: تفاوت میان نسخهها
←عصمت پیامبران در تلقی و دریافت وحی
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۳۱: | خط ۳۱: | ||
[[متکلمان اسلامی]] از زاویه دیگری به [[وحی]] نگریستهاند. آنها در مباحثشان به دنبال [[اثبات]] [[ضرورت نبوت]] بودهاند. آنها میخواستند ثابت کنند که [[انسان]] نمیتواند صرفاً با [[ادراکات حسی]] و [[عقلی]] خویش، همه مسیر [[زندگی]] را طی کند و [[سعادت]] دو [[جهان]] را برای خود رقم زند، بلکه احتیاج دارد تا از طریق [[هدایتهای پیامبران]] [[الهی]] که از [[طریق وحی]] با [[خداوند]] در [[ارتباط]] بودند، به [[حقایق]] [[برتر]][[ دست]] یافته و نقشه کامل [[زندگی]] را در [[اختیار]] بگیرد. به بیان دیگر، [[متکلمان]] به دنبال توجیه [[هستیشناختی]] و بیان [[نظام]] [[فلسفی]] [[وحی]] نبودهاند، بلکه با این پیشفرض که [[خداوند]] هر نوعی را به [[کمال]] خویش میرساند و [[انسان]] در [[رسیدن به کمال]] به نیرو و [[شعور]] مرموز دیگری نیاز دارد تا او را [[هدایت]] کند، به این نتیجه میرسیدند که [[وحی]] و [[نبوت]] [[ضرورت]] دارد<ref>علامه طباطبایی در رسالۀ «وحی یا شعور مرموز» نظریۀ متکلمان اسلامی را در ضرورت وحی و نبوت به خوبی تبیین کرده است. ر.ک: مباحثی در وحی و قرآن، محمد حسین طباطبایی، ص۶۵ ـ ۵۰.</ref>.<ref>[[محمد کاظم شاکر|شاکر، محمد کاظم]]، [[آشنایی با علوم قرآنی (کتاب)|آشنایی با علوم قرآنی]]، ص۵۵.</ref> | [[متکلمان اسلامی]] از زاویه دیگری به [[وحی]] نگریستهاند. آنها در مباحثشان به دنبال [[اثبات]] [[ضرورت نبوت]] بودهاند. آنها میخواستند ثابت کنند که [[انسان]] نمیتواند صرفاً با [[ادراکات حسی]] و [[عقلی]] خویش، همه مسیر [[زندگی]] را طی کند و [[سعادت]] دو [[جهان]] را برای خود رقم زند، بلکه احتیاج دارد تا از طریق [[هدایتهای پیامبران]] [[الهی]] که از [[طریق وحی]] با [[خداوند]] در [[ارتباط]] بودند، به [[حقایق]] [[برتر]][[ دست]] یافته و نقشه کامل [[زندگی]] را در [[اختیار]] بگیرد. به بیان دیگر، [[متکلمان]] به دنبال توجیه [[هستیشناختی]] و بیان [[نظام]] [[فلسفی]] [[وحی]] نبودهاند، بلکه با این پیشفرض که [[خداوند]] هر نوعی را به [[کمال]] خویش میرساند و [[انسان]] در [[رسیدن به کمال]] به نیرو و [[شعور]] مرموز دیگری نیاز دارد تا او را [[هدایت]] کند، به این نتیجه میرسیدند که [[وحی]] و [[نبوت]] [[ضرورت]] دارد<ref>علامه طباطبایی در رسالۀ «وحی یا شعور مرموز» نظریۀ متکلمان اسلامی را در ضرورت وحی و نبوت به خوبی تبیین کرده است. ر.ک: مباحثی در وحی و قرآن، محمد حسین طباطبایی، ص۶۵ ـ ۵۰.</ref>.<ref>[[محمد کاظم شاکر|شاکر، محمد کاظم]]، [[آشنایی با علوم قرآنی (کتاب)|آشنایی با علوم قرآنی]]، ص۵۵.</ref> | ||
== [[عصمت پیامبران]] در تلقی | == [[عصمت پیامبران]] در تلقی وحی == | ||
یکی از عرصههای [[عصمت پیامبران]]، [[عصمت]] در دریافت و اخذ [[وحی]] است که به دو روش با واسطه [[فرشته وحی]] یا بدون واسطه و به صورت مستقیم از جانب [[خدای متعال]] صورت میگیرد. به این نوع از [[عصمت]]، [[عصمت در تلقی وحی]] نیز گفته میشود. | یکی از عرصههای [[عصمت پیامبران]]، [[عصمت]] در دریافت و اخذ [[وحی]] است که به دو روش با واسطه [[فرشته وحی]] یا بدون واسطه و به صورت مستقیم از جانب [[خدای متعال]] صورت میگیرد. به این نوع از [[عصمت]]، [[عصمت در تلقی وحی]] نیز گفته میشود. | ||
در تبیین مفهوم [[عصمت]] در دریافت [[شریعت]] میتوان گفت: [[پیامبران]][[ شریعت]] را به طور دقیق و بدون هرگونه زیاده و نقصانی از مبدأ [[وحیانی]] دریافت میکنند. [[عصمت]] در [[حفظ شریعت]] نیز یعنی [[انبیاء]] در فاصله میان اخذ تا [[ابلاغ شریعت]]، در [[حفظ]] و نگهداری [[شریعت]] دچار [[سهو]] و [[نسیان]] نمیشوند. ضمناً در این مرتبه خطای عمدی متصور نیست بلکه آنچه مطرح است [[سهو]] و [[نسیان]] است<ref>ر. ک: سبحانی، جعفر، منشور جاوید، ج۳، ص۱۸۰.</ref>.<ref>مهدی مهدوی اعلاء، علی رضا خاتم شیشهبر، بازکاوی نگرش اندیشمندان علم کلام در باب قلمرو عصمت انبیاء؛ با تاکید بر آراء سید مرتضی و فخرالدین رازی، پژوهشنامه کلام تطبیقی شیعه بهار و تابستان ۱۴۰۱ - شماره ۱، ص۱۴۸ ـ ۱۶۸.</ref>. | در تبیین مفهوم [[عصمت]] در دریافت [[شریعت]] میتوان گفت: [[پیامبران]][[ شریعت]] را به طور دقیق و بدون هرگونه زیاده و نقصانی از مبدأ [[وحیانی]] دریافت میکنند. [[عصمت]] در [[حفظ شریعت]] نیز یعنی [[انبیاء]] در فاصله میان اخذ تا [[ابلاغ شریعت]]، در [[حفظ]] و نگهداری [[شریعت]] دچار [[سهو]] و [[نسیان]] نمیشوند. ضمناً در این مرتبه خطای عمدی متصور نیست بلکه آنچه مطرح است [[سهو]] و [[نسیان]] است<ref>ر. ک: سبحانی، جعفر، منشور جاوید، ج۳، ص۱۸۰.</ref>.<ref>مهدی مهدوی اعلاء، علی رضا خاتم شیشهبر، بازکاوی نگرش اندیشمندان علم کلام در باب قلمرو عصمت انبیاء؛ با تاکید بر آراء سید مرتضی و فخرالدین رازی، پژوهشنامه کلام تطبیقی شیعه بهار و تابستان ۱۴۰۱ - شماره ۱، ص۱۴۸ ـ ۱۶۸.</ref>. | ||