حدیث غدیر در حدیث: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'امیری، سلیمان، '''امامت و دلائل انتصابی بودن آن'''' به 'امیری، سلیمان، '''امامت و دلایل انتصابی بودن آن'''') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۷۸: | خط ۱۷۸: | ||
==== گرفتن [[بیعت]] بر [[امامت]] ==== | ==== گرفتن [[بیعت]] بر [[امامت]] ==== | ||
[[پیامبر]] {{صل}} در پایان [[خطبه]] از [[مردم]] خواست تا به [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[اقرار]] کنند و آنان نیز گفتند: ““ما شنیدینم همه آنچه را که تو از سوی پروردگارمان درباره [[امامت علی]] {{ع}} و [[فرزندان]] او [[ابلاغ]] کردی و به آن [[راضی]] هستیم و از آن [[اطاعت]] میکنیم، با تو بر این مطلب با [[جان]] و [[زبان]] و دست خود بیعت میکنیم، بر آن [[زندگی]] میکنیم و میمیریم و تردید نمیکنیم، و از [[عهد]] و [[پیمان]] خود بر نمیگردیم و از [[خدا]] و تو و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان]] ذریهاش اطاعت میکنیم”. آنگاه از مردم خواست که به [[علی]] {{ع}} در [[مقام]] امیرالمؤمنین [[سلام]] بدهند و با او در [[جایگاه امام]] [[مسلمانان]] پس از پیامبر بیعت کنند. سپس فرمود: “هر کس از خدا و [[رسول خدا]] و علی و امامانی که یادآور شدم اطاعت کند به [[فوز]] عظیمی خواهد رسید، و پیشتازان به بیعت با او [[رستگاران]] در [[بهشت]] خواهند بود”. [[امام باقر]] {{ع}} فرموده است که مردم، پیامبر را ندا کرده، گفتند: “امر خدا و رسول خدا را شنیدیم و با [[قلب]] و زبان و دستانمان از آن اطاعت میکنیم”. آنگاه بر پیامبر {{صل}} و علی {{ع}} ازدحام کردند و با دستان خود با آنان بیعت کردند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] از نخستین کسانی بودند که بیعت کردند، و پس از آن دیگر [[مهاجران]] و [[انصار]] و سایر کسانی که در آنجا بودند بیعت کردند. این کار سه [[روز]] طول کشید، و هر گروهی که بیعت میکردند، پیامبر {{صل}} میفرمود: “ستایش مخصوص خداست که ما را بر همه جهانیان [[برتری]] داد”<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)|براهین و نصوص امامت]]، ص ۲۰۷-۲۱۵.</ref> | [[پیامبر]] {{صل}} در پایان [[خطبه]] از [[مردم]] خواست تا به [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[اقرار]] کنند و آنان نیز گفتند: ““ما شنیدینم همه آنچه را که تو از سوی پروردگارمان درباره [[امامت علی]] {{ع}} و [[فرزندان]] او [[ابلاغ]] کردی و به آن [[راضی]] هستیم و از آن [[اطاعت]] میکنیم، با تو بر این مطلب با [[جان]] و [[زبان]] و دست خود بیعت میکنیم، بر آن [[زندگی]] میکنیم و میمیریم و تردید نمیکنیم، و از [[عهد]] و [[پیمان]] خود بر نمیگردیم و از [[خدا]] و تو و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان]] ذریهاش اطاعت میکنیم”. آنگاه از مردم خواست که به [[علی]] {{ع}} در [[مقام]] امیرالمؤمنین [[سلام]] بدهند و با او در [[جایگاه امام]] [[مسلمانان]] پس از پیامبر بیعت کنند. سپس فرمود: “هر کس از خدا و [[رسول خدا]] و علی و امامانی که یادآور شدم اطاعت کند به [[فوز]] عظیمی خواهد رسید، و پیشتازان به بیعت با او [[رستگاران]] در [[بهشت]] خواهند بود”. [[امام باقر]] {{ع}} فرموده است که مردم، پیامبر را ندا کرده، گفتند: “امر خدا و رسول خدا را شنیدیم و با [[قلب]] و زبان و دستانمان از آن اطاعت میکنیم”. آنگاه بر پیامبر {{صل}} و علی {{ع}} ازدحام کردند و با دستان خود با آنان بیعت کردند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] از نخستین کسانی بودند که بیعت کردند، و پس از آن دیگر [[مهاجران]] و [[انصار]] و سایر کسانی که در آنجا بودند بیعت کردند. این کار سه [[روز]] طول کشید، و هر گروهی که بیعت میکردند، پیامبر {{صل}} میفرمود: “ستایش مخصوص خداست که ما را بر همه جهانیان [[برتری]] داد”<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)|براهین و نصوص امامت]]، ص ۲۰۷-۲۱۵.</ref> | ||
==[[حدیث غدیر]]== | ==[[حدیث غدیر]]== | ||
[[پیامبر خدا]]{{صل}} از آغازین روزهای [[ابلاغ پیام]] [[رسالت]]، بر [[امام]] و پیشوای پس از خود نیز تأکید ورزید و بارها در جاهای مختلف، در مدت ۲۳ سال رسالت، با تعبیرهای مختلف و گفتارهای گوناگون، «[[حق]]» را آشکار نمود و پیشوای پس از خود را با ویژگیهای والا به گونهای معین و مشخص پیش دیدهها نهاد و این حقگزاریها و [[ابلاغ]] حق و نشان دادن [[آینده]] [[پیشوایی]]، در واپسین [[حج]] پیامبر خدا{{صل}} ([[حجة الوداع]]) به اوج رسید و با [[فرمان الهی]]، [[ولایت]] «ابلاغ» شد و بدینسان، این حج، «[[حجة البلاغ]]»<ref>السیرة النبویة لابن هشام، ج۲، ص۶۰۶. «ابن اسحاق میگوید: {{عربی|فكانت حجة البلاغ و حجة الوداع، و ذلك أن رسول الله{{صل}} لم يحج بعدها...}}.</ref> نام گرفت. | [[پیامبر خدا]]{{صل}} از آغازین روزهای [[ابلاغ پیام]] [[رسالت]]، بر [[امام]] و پیشوای پس از خود نیز تأکید ورزید و بارها در جاهای مختلف، در مدت ۲۳ سال رسالت، با تعبیرهای مختلف و گفتارهای گوناگون، «[[حق]]» را آشکار نمود و پیشوای پس از خود را با ویژگیهای والا به گونهای معین و مشخص پیش دیدهها نهاد و این حقگزاریها و [[ابلاغ]] حق و نشان دادن [[آینده]] [[پیشوایی]]، در واپسین [[حج]] پیامبر خدا{{صل}} ([[حجة الوداع]]) به اوج رسید و با [[فرمان الهی]]، [[ولایت]] «ابلاغ» شد و بدینسان، این حج، «[[حجة البلاغ]]»<ref>السیرة النبویة لابن هشام، ج۲، ص۶۰۶. «ابن اسحاق میگوید: {{عربی|فكانت حجة البلاغ و حجة الوداع، و ذلك أن رسول الله{{صل}} لم يحج بعدها...}}.</ref> نام گرفت. | ||