عصمت حضرت عیسی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[علامه طباطبایی]] در تبیین فرازهای این [[آیه کریمه]] می‌نویسد: کاربرد تعبیر {{متن قرآن|مِنْ دُونِ اللَّهِ}} در موارد پرشماری از [[قرآن]] به معنای [[شریک]] قرار دادن است، نه به معنای [[استقلال]] در الوهیت؛ یعنی منظور از اتخاذ «[[اله]]» و «الهین» و «الهه من دون [[الله]]»، غیر [[خدا]] را در الوهیت، [[شریک خداوند]] دانستن است، نه اینکه آن غیر را اله بدانند و به الوهیت خدا با دید [[انکار]] بنگرند. [[نصرانیان]] گرچه [[حضرت مسیح]] و مادرش را دو اله من دون الله اتخاذ کرده بودند، هرگز الوهیت [[خداوند]] را منکر نبوده‌اند. در پاسخ به این ایراد که آنان [[اعتقادی]] به الوهیت [[حضرت مریم]] {{س}} ندارند، پس قرآن چگونه از وجود آن اعتقاد خبر می‌دهد، وجوهی گفته شده است. آنچه توجه بدان لازم است، این است که [[آیه]] از [[اقدام]] آنان به اتخاذ [[مریم]] {{س}} به عنوان اله سخن می‌گوید، اما اتخاذ اله با قول به الوهیت تفاوت دارد؛ گرچه بین آن دو رابطه [[التزام]] برقرار است. اتخاذ اله با این معنا تحقق می‌یابد که کسی را [[عبادت]] کنند و در برابرش کرنش و [[خضوع]] عبودی داشته باشند؛ همان گونه که قرآن [[هوای نفس]] را اله دسته‌ای از [[مردم]] معرفی می‌فرماید: {{متن قرآن|أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ...}}<ref>«آیا آن کس را دیدی که هوای (نفس) خود را، خدای خویش گرفته است و خداوند او را از روی آگاهی به حال وی در گمراهی واگذاشته و بر گوش و دل او مهر نهاده و بر چشم او پرده‌ای کشیده است؟ پس چه کسی پس از خداوند او را رهنمون خواهد شد؟ آیا پند نمی‌گیرید؟» سوره جاثیه، آیه ۲۳.</ref> در [[مسیحیان]] پیشین این اعتقاد رواج داشته است<ref>سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱، ص۲۴۱-۲۴۳.</ref>.<ref>[[جعفر انواری|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)|نور عصمت بر سیمای نبوت]] ص ۳۸۰-۳۸۶.</ref>

== پانویس ==

{{پانویس}}