بنی یربوع بن حنظله: تفاوت میان نسخه‌ها

افزون بر [[ایرانیان]] و [[ملوک حیره، بنی یربوع]]، نبرد‌های دیگری را هم در [[جاهلیت]] در مواجهه با دیگر [[قبایل عرب]] [[تجربه]] کردند که از جمله آنان می‌‌توان از "[[یوم]] [[زرود]]" بین بنی یربوع و [[بنی تغلب]]،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۱۳۹</ref> "یوم منعج" بین بنی یربوع و [[بنی کلاب]]،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۱۳؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۶۲.</ref> "یوم خو" بین بنی اسد و بنی یربوع،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۲، ص۵۱۹.</ref> "یوم [[الجرف]]" بین بنی یربوع و [[بنی عبس]]،<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۵۷ - ۱۵۸؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۱۲۸.</ref> "یوم رأس العین" و غارت بنی ریاح بر بنی ابی ربیعة بن ذهل بن شیبان،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۲، ص۶۲۳.</ref>"[[یوم]] ملیحه" - که بواسطه نزدیکی با اماکن اغشاش، الافاقه و الإیاد به "یوم اغشاش"، "یوم الافاقه" و "یوم الإیاد" نیز خوانده شده است، - بین [[بنی یربوع]] و [[بنی بکر بن وائل]]<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۴، ص۱۲۶۰.</ref> و "یوم القرعاء" بین بنی دارم بن مالک و بنی یربوع،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۳۲۵.</ref> نام برد. ضمن این که در "یوم المروت" که بین [[بنی حنظله]] با [[همراهی]] بنو اعمامشان - [[عمرو بن تمیم]] - با [[طایفه]] [[قشیر بن کعب]] - از شاخه‌های [[قبیله]] [[عامر بن صعصعه]] - در گرفت، از بنی یربوع نیز در آن ذکری به میان آمده است،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۶۲.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

در منابع به ادیان جاهلی این قبیله اشاره ای نشده است اما به نظر می‌‌رسد که بنی یربوع هم بمانند دیگر [[قبایل]] [[عرب جاهلی]]، [[بت]] می‌‌پرستیده‌اند. بنی یربوع، به [[روزگار]] [[جاهلیت]]، در کنار [[قریش]] و [[خزاعه]] و [[کنانه]]، در شمار حُمْسی‌ها یا قبایل [[اهل]] [[حرم]] قرار داشتند و بدین سبب، در [[موسم حج]] از امتیازات خاصی بهره‌مند بودند.<ref>ابن حبیب، المحبر، ص۱۷۸. نیز ر. ک. ابن‌هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۱۱ - ۲۱۲.</ref> از جمله این امتیازات، ترک وقوف در [[عرفات]] بود. آنها، وقوف در [[عرفه]] و انجام [[مراسم]] آن را با اینکه می‌دانستند که از مشاعر [[دین ابراهیم]]{{ع}} است را ترک کرده وقوف در آن را برای سایر [[اعراب]]، فرض و [[واجب]] کردند؛<ref>ابن حبیب بغدادی، المنمق، ص۱۲۷.</ref> آنان، ساکنان خارج از حرم را وادار می‌کردند که غذای خود را وارد حرم نکنند، بلکه باید از غذای اهل حرم استفاده کنند، در موقع [[طواف]] باید از لباس‌های [[مردم]] [[مکه]] که [[لباس]] ملی و قومی بود بهره بگیرند و اگر کسی [[توانایی]] خریدش را نداشت باید برهنه طواف می‌کرد.<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص.۱۲۹؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۹.</ref> حمسی‌ها، هنگام انجام دادن [[اعمال]] [[حج]]، غذای روغنی نمی‌پختند و شیری اندوخته نمی‌کردند، مو و ناخن نمی‌گرفتند و روغن استعمال نمی‌کردند و با [[زنان]] [[معاشرت]] نمی‌کردند و خود را [[خوشبو]] نمی‌کردند و گوشت نمی‌خوردند و در خانه‌ای از خانه‌های [[مکه]] داخل نمی‌شدند و در حال انجام [[مناسک حج]] در خیمه‌های چرمی ساکن می‌شدند و...<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۵۶؛ ابن حبیب بغدادی، المنمق، ص۱۲۸ - ۱۲۹؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۹.</ref>