عرفه: تفاوت میان نسخه‌ها

در چرایی [[روز نهم ذی‌حجه]] را «عرفه»، و آن سرزمین را «عرفات» نام نهادند؟ بیان‌های بسیاری وجود دارد. یکی از آنها این است: [[جبرئیل]] در آنجا به [[ابراهیم]] {{ع}} گفت: {{متن حدیث|هَذِهِ عَرَفَاتٌ فَاعْرِفْ بِهَا مَنَاسِكَكَ وَ اعْتَرِفْ بِذَنْبِكَ فَسُمِّيَ عَرَفَاتٍ}}<ref>الکافی، ج۴، ص۲۰۷.</ref>؛ این [[عرفات]] است. [[مناسک]] خود را در اینجا بشناس و به [[گناه]] خود اعتراف کن! از این‌رو آن مکان عرفات نامیده شده است.

 

عرفات هم سرزمین [[دعا]] و [[معرفت]] است و هم اعتراف به گناه و درخواست از [[خدای تعالی]]. [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید:

[[خداوند]] عصر روز عرفه را برای وقوف و دعا و درخواست اختصاص داده است؛ چون [[عصیان]] آدم در آن [[زمان]] بود و در همان زمان [[توبه]] او پذیرفته شد. [[پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} فرمودند: {{متن حدیث|إِنَّ الْعَصْرَ هِيَ السَّاعَةُ الَّتِي عَصَى فِيهَا آدَمُ رَبَّهُ وَ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أُمَّتِيَ الْوُقُوفَ وَ التَّضَرُّعَ وَ الدُّعَاءَ فِي أَحَبِّ الْمَوَاضِعِ إِلَيْهِ وَ تَكَفَّلَ لَهُمْ بِالْجَنَّةِ وَ السَّاعَةُ الَّتِي يَنْصَرِفُ فِيهَا النَّاسُ هِيَ السَّاعَةُ الَّتِي تَلَقَّى فِيهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>شیخ صدوق، الأمالی، ص۱۹۴.</ref>. عصر همان ساعتی است که آدم از [[خدا]] [[نافرمانی]] کرد و [[خدای عزوجل]] بر امتم وقوف و [[زاری]] و درخواست در بهترین جاها را [[واجب]] نمود و برای آنها [[بهشت]] را ضمانت کرد. و ساعتی که [[مردم]] از عرفات کوچ می‌کنند، همان [[ساعت]] است که خدا کلماتی به آدم تلقین کرد و توبه او را پذیرفت و اوست که بسیار توبه می‌پذیرد و [[مهربان]] است.

 

[[حضرت آدم]] {{ع}} در این [[روز]] به خطایش اعتراف کرد. و به خاطر این اعتراف خدا او را [[انتخاب]] کرد و به عنوان [[خلیفه]] خودش برگزید. [[انسان]] همیشه در برابر خدای تعالی باید انگشت [[اتهام]] را به طرف خودش بگیرد<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۳۹.</ref>.