بنی‌عنس در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

علاوه بر عمار،<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۴۱.</ref> بر اساس نقل برخی از محققین، در قیام علیه عثمان قبایل نزاری [[عبد]] القیس، تمیم، [[غفار]]، بنو مخزوم، بنو تیم و [[بنو زهره]] و قبایل یمنی [[نخع]]، [[همدان]]، [[ازد]]، جعفی، [[عنس]]، مراد، [[خزاعه]] و بلی حضور داشتند. ناراضیان نیز از ایالات بزرگ کوفه، [[بصره]]، [[مصر]] و مدینه بودند و حتّی [[صحابه]] پیامبر{{صل}} و افرادی از شورای [[عمر]] مثل [[طلحه]] و زبیر و [[عبد الرحمان بن عوف]] به [[مخالفت]] با عثمان پرداختند. تا این که این جریان با [[قتل عثمان]] به سرانجام خود رسید. در این واقعه، طلحه به‌ویژه در تحریک [[مردم]] به قتل عثمان نقش تعیین‌کننده‌ای داشت.<ref>اصغر منتظر القائم، نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت علیهم السلام، ص۱۸۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.

[[فتنه]] [[جمل]] هم از دیگر مواقف [[تاریخ]] حکومت امام علی{{ع}} است که [[شاهد]] حضور برخی از چهره‌های سرشناس عنس به ویژه [[عمار یاسر]] است. پیش از [[بیعت شکنی]] آشکار [[ناکثین]] و حرکت به سوی [[بصره]]، [[عمار]] با گروهی از [[یاران]] آن حضرت مانند [[سهل بن حنیف]] و [[ابوهیثم]] نزد علی{{ع}} رفتند و نسبت به [[پیمان شکنی]] [[قریش]] به ایشان هشدار دادند.<ref>ثقفی کوفی، الغارات، (ترجمه: عطاردی)، ص۵۰۰-۵۰۱</ref> بعد از خروج ناکثین به سوی بصره هم، عمار همراه با [[امام حسن]]{{ع}} و گروهی از [[مسلمانان]] از سوی [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به [[کوفه]] فرستاده شدند تا آنها را برای شرکت در [[جنگ جمل]] فرا خوانند. وی در کوفه در تهییج [[مردم]]، جهت رفتن به [[جنگ]]، سخنانی ایراد کرد و در احتجاج با [[ابوموسی اشعری]] مطالب ذی قیمتی بیان نمود.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۴۸۲-۴۸۷؛ ثقفی کوفی، الغارات، ص۹۱۹-۹۲۴.</ref>-<ref>با نگاهی به شهسواری، حسین، مقاله «عمار یاسر»، دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم، ج۲، ص۴۲۸-۴۳۱.</ref> سپس عمار به [[سپاه علی]]{{ع}} در بصره ملحق شد و در جنگ جمل شرکت کرد.<ref>در باب حضور عمار بن یاسر در صحنه‌های مختلف این جنگ، من باب نمونه ر. ک. بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۲۴۹، ۲۶۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۵۱۲، ۵۳۳؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۲، ص۴۷۶-۴۷۷، ۴۸۰؛ و.....</ref>

وی در [[جنگ صفین]] نیز نقشی بی‌مانند داشت. پیش از آغاز [[جنگ]] زمانی که علی{{ع}}، [[مهاجرین]] و [[انصار]] را نزد خود گرد آورد و برای آنها سخن گفت و قصد خود را برای رفتن به طرف [[شام]] به اطلاع آنان رسانید، [[عمار بن یاسر]] پس از سخنان گروهی از [[مهاجر]] و انصار، برخاست و سخنانی در [[لزوم]] تسریع در این امر ایراد نمود.<ref>منقری، وقعة صفین، ص۹۲؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۳، ص۱۷۲.</ref> او در [[صفین]] هم، با سخنانش [[سپاهیان امیرالمؤمنین]]{{ع}} را به [[ثبات قدم]] و [[پایداری]] فرا می‌‌خواند و آنان را از [[تزلزل]] در این راه بر [[حذر]] می‌‌داشت.<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۳، ص۱۷۹؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۲، ص۵۴۲؛ امین، اعیان الشیعه، ج۲، ص۳۵۲.</ref> او تا واپسین روزهای [[حیات]] خود، [[مردم]] را به [[نبرد]] با [[سپاهیان معاویه]] تحریک می‌‌کرد<ref>منقری، وقعة صفین، ص۳۱۹؛ علامه امینی، الغدیر، ج۱۰، ص۶۰.</ref> و سرانجام هم در این راه، توسط [[معاویه]] و یارانش یا همان "[[فئه باغیه]]" به [[شهادت]] رسید.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.