قمه زنی: تفاوت میان نسخه‌ها

از مراسمی است که در بعضی شهرستان‌ها و بلاد [[شیعی]] و توسّط برخی از [[عزاداران]] [[امام حسین]] {{ع}} اجرا می‌شود و در تأسّی به مجروح و [[شهید]] شدن [[سید الشهدا]] {{ع}} و [[شهیدان کربلا]] و بعنوان اظهار آمادگی برای [[خون]] دادن و سر باختن در راه [[امام حسین]] {{ع}} انجام می‌دهند. صبح زود [[عاشورا]]، با پوشیدن لباس سفید و بلندی همچون کفن، به‌صورت دسته جمعی قمه بر سر می‌زنند و [[خون]] از سر بر صورت و [[لباس]] سفید جاری می‌شود. بعضی هم برای قمه‌زنی [[نذر]] می‌کنند، برخی هم چنین نذری را دربارۀ [[کودکان]] خردسال انجام می‌دهند و بر سر آنان تیغ می‌زنند، در حدّی که از محلّ آن [[خون]] جاری گردد.

قمه‌زنی نیز، مثل زنجیر زنی و شبیه‌خوانی و... از دیرباز مورد [[اختلاف]] نظر [[علما]] و [[پیروان]] و مقلّدین آنان بوده و به استفتا و [[افتاء]] مبنی بر جواز یا عدم جواز آن می‌پرداخته‌اند.

این مراسم، از نظر [[شرعی]] پایه و مبنای [[دینی]] ندارد و صرفا روی علاقۀ [[شیعیان]] به [[ابا عبدالله]] الحسین {{ع}} انجام می‌گیرد. [[فقها]] نیز آن را در صورتی که ضرری نداشته باشد، مجاز می‌دانند. برخی از [[فقها]] نیز به خاطر تأثیر نامطلوب آن بر [[افکار]] دیگران و موجب وهن [[مذهب]] بودن، آن را ممنوع دانسته‌اند. البته شرایط زمانی در این مسأله بی‌تأثیر نیست. [[امام خمینی]] در پاسخ به استفتایی که در سال‌های اوّل [[پیروزی]] انقلاب اسلامی در این زمینه از ایشان شده بود، فرمودند: "در وضع موجود، قمه نزنند...". [[آیت الله]] [[خامنه‌ای]] نیز در دیدار با [[روحانیون]]، در آستانۀ ایام [[عاشورا]] (سال ۱۳۷۳ شمسی) در ضمن بیانات مبسوطی در [[خرافه‌زدایی]] از [[عزاداری]] [[سید الشهدا]] {{ع}} فرمودند: "قمه زدن هم از آن کار‌های خلاف است... این یک کار غلطی است که عدّه‌ای قمه‌ها را بگیرند و بر سر خود بزنند و [[خون]] بریزند... کجای این کار، حرکت [[عزاداری]] است؟ این جعلی است. اینها چیزهایی است که از [[دین]] نیست...". آن را [[بدعت]]، خلاف و [[خرافه]] دانستند. و در پاسخ به نامۀ [[امام]] جمعۀ اردبیل، نوشتند: امروز این ضرر بسیار بزرگ و شکننده است و لذا قمه زدن علنی و همراه با تظاهر، [[حرام]] و ممنوع<ref>در تاریخ ۷ محرم ۱۴۱۵، ۲۲ خرداد ۱۳۷۳.</ref>. علمای دیگر نیز در [[تأیید]] موضع و سخن رهبر انقلاب، آن را موجب وهن [[مذهب]] و [[نامشروع]] دانستند<ref>مجموعۀ سخنان ایشان و استفتاها و جواب‌ها در جزوه‌ای به نام «پیرامون عزاداری عاشورا» در ۷۱ صفحه در محرم ۱۴۱۵ از سوی دفتر تبلیغات اسلامی چاپ شد.</ref>.

البته این [[احساس]] مذهبی و [[عواطف]] [[دینی]] که سبب می‌شود به [[عشق]] [[حسین]] {{ع}} چنین کارهایی کنند، باید در مسیر صحیح [[هدایت]] شود و مورد بهره‌برداری قرار گیرد تا شور و انگیزۀ [[جهاد]] و [[شهادت]] بیافریند. بعلاوه، آنان که به خاطر [[حسین]] {{ع}} حاضرند [[خون]] بدهند، چه بهتر که [[خون]] خویش را به درمانگاه‌ها و مراکز انتقال [[خون]] اهدا کنند یا با تأسیس بانک [[خون]]، از فداکاران و [[ایثارگران]] داوطلب، در [[روز عاشورا]] [[خون]] گرفته شود و نگهداری گردد، تا از این طریق، [[جان]] انسان‌های بسیاری که [[نیازمند]] خونند، [[نجات]] یابد. گرچه این کار، شاید مثل قمه زنی، تأمین کنندۀ [[احساس]] [[عاطفی]] [[فرد]] نباشد، ولی قطعا [[رضایت خداوند]] و پسند [[سید الشهدا]] {{ع}} را بیشتر در پی دارد. کاش روزی [[صدقه دادن]] [[خون]] نیز، مثل [[صدقه]] و کمک [[مالی]] و [[لباس]] و غذا و... مرسوم گردد و با قصد قربت انجام گیرد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۳۸۷.</ref>.