آفرینش: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همانگونه'
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همانگونه') |
||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
بنابراین، میتوان گفت که [[پیامبران الهی]] [[مردم]] را به [[اندیشه]] درباره خلقت فرامیخواندهاند. [[حضرت علی]]{{ع}} نیز پای میفشارد که خلقت، گونهای [[آیت]] [[الهی]] و نشانه و طریقی محکم برای [[خداشناسی]] است: | بنابراین، میتوان گفت که [[پیامبران الهی]] [[مردم]] را به [[اندیشه]] درباره خلقت فرامیخواندهاند. [[حضرت علی]]{{ع}} نیز پای میفشارد که خلقت، گونهای [[آیت]] [[الهی]] و نشانه و طریقی محکم برای [[خداشناسی]] است: | ||
[[گواهی]] میدهم که [[آسمانها]] و [[زمین]] [[نشانهها]] و [[گواهان]] تو هستند و [[شهادت]] میدهند که تو | [[گواهی]] میدهم که [[آسمانها]] و [[زمین]] [[نشانهها]] و [[گواهان]] تو هستند و [[شهادت]] میدهند که تو همانگونهای که خود گفتهای و حجتت را به [[کرسی]] مینشانند و نشانههای توانمندیات بر پروردگاریات [[اقرار]] میکنند و...<ref>نهج السعادة فی مستدرک نهج البلاغه، ج۳، ص۵۸، ش۱۴.</ref>. | ||
[[امام]] در خطبههایی پرشمار، خلقت را [[گواه]] بر قدیم بودن [[خالق]] دانسته است؛ مانند آنجا که میفرماید: {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الدَّالِ عَلَى قِدَمِهِ بِحُدُوثِ خَلْقِهِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۵۲. شبیه این کلام نیز در توحید صدوق، ص۲۹۰ از حضرت علی{{ع}} نقل شده است.</ref>؛ «[[سپاس]] خدای را که از گذر حدوث خلقش بر [[ازلی]] بودن خویش گواه است». و در جای دیگر میفرماید: «شهادت میدهم که آسمانها و زمین و آنچه میانشان هست، همگی [[آیات]] و نشانههاییاند که به سوی تو راه مینمایند و [[مردمان]] را به آنچه تو خواندهای، فرامیخوانند»<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۲۰، ص۲۵۵.</ref>. از این سخنان روشن میشود که حضرت علی{{ع}} از گذر [[برهان]] خلقت هم اصل وجود [[خدای متعال]] را ثابت کرده است و هم صفاتش را. با توجه به گستردگی موضوع حاضر و سخنان پرشمار حضرت علی{{ع}} درباره آن، مقاله را در چهار بخش کوتاه، سامان دادهایم: | [[امام]] در خطبههایی پرشمار، خلقت را [[گواه]] بر قدیم بودن [[خالق]] دانسته است؛ مانند آنجا که میفرماید: {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الدَّالِ عَلَى قِدَمِهِ بِحُدُوثِ خَلْقِهِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۵۲. شبیه این کلام نیز در توحید صدوق، ص۲۹۰ از حضرت علی{{ع}} نقل شده است.</ref>؛ «[[سپاس]] خدای را که از گذر حدوث خلقش بر [[ازلی]] بودن خویش گواه است». و در جای دیگر میفرماید: «شهادت میدهم که آسمانها و زمین و آنچه میانشان هست، همگی [[آیات]] و نشانههاییاند که به سوی تو راه مینمایند و [[مردمان]] را به آنچه تو خواندهای، فرامیخوانند»<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۲۰، ص۲۵۵.</ref>. از این سخنان روشن میشود که حضرت علی{{ع}} از گذر [[برهان]] خلقت هم اصل وجود [[خدای متعال]] را ثابت کرده است و هم صفاتش را. با توجه به گستردگی موضوع حاضر و سخنان پرشمار حضرت علی{{ع}} درباره آن، مقاله را در چهار بخش کوتاه، سامان دادهایم: | ||