جز
جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همانگونه'
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همانگونه') |
||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
[[فخر رازی]]، با استناد به دو [[دلیل]]، مقصود از [[اتمام نعمت]] را [[نبوّت]] دانسته است: | [[فخر رازی]]، با استناد به دو [[دلیل]]، مقصود از [[اتمام نعمت]] را [[نبوّت]] دانسته است: | ||
# [[نعمت]]، در [[حقّ]] [[بشر]] جز با [[منصب]] [[نبوت]] تمام نمیشود؛ چون دیگر [[نعمتهای الهی]]، در مقایسه با [[نبوّت]] کوچک و ناچیز است؛ ۲ | # [[نعمت]]، در [[حقّ]] [[بشر]] جز با [[منصب]] [[نبوت]] تمام نمیشود؛ چون دیگر [[نعمتهای الهی]]، در مقایسه با [[نبوّت]] کوچک و ناچیز است؛ ۲ | ||
# [[خداوند]]، در ادامه [[آیه]] میگوید: " | # [[خداوند]]، در ادامه [[آیه]] میگوید: "همانگونه که پیشتر بر [[پدران]] تو، [[ابراهیم]] و [[اسحاق]] تمام کرد" و [[نعمت]] کاملی که [[ابراهیم]] و [[اسحاق]] به واسطه آن بر دیگر [[انسانها]] [[برتری]] داده شدند، [[نبوّت]] است. وی، در ادامه نتیجه میگیرد که همه [[فرزندان]] [[یعقوب]]، [[پیامبر]] بودهاند و یازده [[ستاره]] در [[خواب]] [[یوسف]] را به یازده [[انسان]] دارای [[فضل]] و کمال [[تأویل]] میکند و آن را [[دلیل]] دیگری بر [[پیامبری]] فرزندان یعقوب میداند؛ ولی [[آلوسی]]، این [[استدلال]] را رد کرده، میگوید: [[خواب]] [[یوسف]] فقط بر این دلالت میکند که آنها سرانجام [[هادی]] [[مردم]] شدند و این، مستلزم [[پیامبر]] بودن آنها نیست <ref>روحالمعانی، مج ۷، ج ۱۲، ص ۲۸۱.</ref> وی در پاسخ به این اشکال که [[برادران یوسف]] به [[دلیل]] [[گناهکار]] بودن نمیتوانند [[پیامبر]] باشند، میگوید: به نظر [[اشاعره]]، [[عصمت از گناه]] پیش از [[نبوّت]] شرط [[پیامبر]] شدن نیست<ref> التفسیر الکبیر، ج ۱۸، ص ۹۰.</ref>. | ||
برخی از [[مفسّران]]، [[نعمت]] اصلی را [[نبوّت]]، و اتمام آن بر [[آل یعقوب]] را تداوم [[نبوّت]] در [[نسل]] وی دانستهاند؛ به این معنا که [[خداوند]]، کسان بسیاری از [[نسل]] او را به [[مقام]] [[نبوّت]] برانگیخته است <ref>الفرقان، ج ۱۲ ـ ۱۳، ص ۲۵ و ۲۸.</ref><ref>[[محمد سحرخوان|سحرخوان، محمد]]، [[آل یعقوب - سحرخوان (مقاله)|مقاله «آل یعقوب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 309-310.</ref> | برخی از [[مفسّران]]، [[نعمت]] اصلی را [[نبوّت]]، و اتمام آن بر [[آل یعقوب]] را تداوم [[نبوّت]] در [[نسل]] وی دانستهاند؛ به این معنا که [[خداوند]]، کسان بسیاری از [[نسل]] او را به [[مقام]] [[نبوّت]] برانگیخته است <ref>الفرقان، ج ۱۲ ـ ۱۳، ص ۲۵ و ۲۸.</ref><ref>[[محمد سحرخوان|سحرخوان، محمد]]، [[آل یعقوب - سحرخوان (مقاله)|مقاله «آل یعقوب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 309-310.</ref> | ||