حضرت سلیل: تفاوت میان نسخه‌ها

سلیل می‌گوید: روزی فرزندم ابومحمد، [[امام عسکری]] {{ع}} به من فرمود: در سال ۲۶۰ق به من آزاری می‌رسد که می‌ترسم مرا دچار [[رنج]] و [[مشقت]] نماید. پس اگر از آن سالم ماندم، تا سال هفتاد (۲۷۰ق) خطری متوجه من نمی‌شود. من با شنیدن این خبر، آه و ناله سر دادم. فرزندم مرا دلداری داد و فرمود: مادر! [[بی‌تابی]] مکن که تقدیر [[خداوند]] جاری خواهد شد<ref>بصائر الدرجات، ص۴۸۲؛ بحار الانوار، ج۵، ص۳۳۰.</ref>.

[[احمد بن ابراهیم]] می‌گوید: من در سال ۲۶۲ ق به حضور [[حکیمه]]، دختر [[محمد بن علی]] (عمه امام حسن عسکری {{ع}}) رسیدم و با او از پشت پرده صحبت کردم و سؤالاتی از وی پرسیدم؛ از جمله پرسیدم چه کسی را بعد از [[امام عسکری]] {{ع}} [[امام]] خود بدانم؟ حکیمه یک یک [[امامان]] را شمرد تا رسید به نام [[امام زمان]] {{ع}}، فرزندِ امام حسن عسکری {{ع}}. عرض کردم: فدایت شوم! او را دیدی یا این که خبر او را شنیده‌ای؟ گفت: خبر او را از [[امام یازدهم]] شنیدم که برای مادرش نوشته بود. گفتم: آن مولود کجاست؟ گفت: از نظرها پنهان است. گفتم: وقتی آن حضرت در [[غیبت]] به سر می‌برد، [[شیعه]] به چه کسی پناه آورد؟ حکیمه گفت: به جدّه او (مادر امام حسن عسکری {{ع}}). گفتم: آیا [[پیروی]] کنم از کسی که [[زن]] را [[وصی]] خود قرار داده؟ فرمود: امام حسن عسکری که در این مورد پیروی نمود از [[امام حسین]] {{ع}}؛ زیرا آن حضرت نیز در ظاهر [[وصیت]] نمود به خواهرش [[زینب]] و آنچه از [[علوم]] [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} صادر می‌شد، نسبت داده می‌شد به زینب؛ از جهت حفظ جان امام [[سجاد]] {{ع}} از راه [[تقیه]] و باقی ماندن آن [[وجود مقدّس]]<ref>کمال الدین، ص۱۷۸؛ ریاحین الشریعه، ص۲۵.</ref>.<ref>[[حیدر مظفری ورسی|مظفری ورسی، حیدر]]، [[مادران چهارده معصوم (کتاب)|مادران چهارده معصوم]]، ص ۱۸۴.</ref>

قرینه دیگر بر این که سلیل بعد از فرزندش امام حسن عسکری {{ع}} درگذشته، روایتی است از جعفر بن عمر که گفته است: «بعد از درگذشت امام حسن عسکری {{ع}}، به محله [[عسکر]] رفتم. در آن [[زمان]]، مادر امام حسن عسکری {{ع}} زنده بود»<ref>کمال الدین، ج۲، ص۱۷۵.</ref>.<ref>[[حیدر مظفری ورسی|مظفری ورسی، حیدر]]، [[مادران چهارده معصوم (کتاب)|مادران چهارده معصوم]]، ص ۱۸۶.</ref>