←پرسشهای وابسته
جز (جایگزینی متن - 'سپاهیان اسلام' به 'سپاهیان اسلام') |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۴۲: | خط ۴۲: | ||
## اگر حدیث نماز دلیل محکمی بود، به طور [[قطع]] توسط ابوبکر در جریان [[سقیفه]] مورد استناد قرار میگرفت. | ## اگر حدیث نماز دلیل محکمی بود، به طور [[قطع]] توسط ابوبکر در جریان [[سقیفه]] مورد استناد قرار میگرفت. | ||
## چگونه تنها امر به اقامه نماز جماعت از سوی پیامبر {{صل}} بدون تصریح بر خلافت، دلیل بر خلافت ابوبکر میشود، اما تصریح آن حضرت بر [[خلافت امام علی]] {{ع}} در مثل [[حدیث منزلت]] و [[حدیث ثقلین]] و [[حدیث غدیر]] که در کتب [[روایی]] آنان نیز [[نقل]] آنها به حد تواتر رسیده است<ref>صحیح مسلم، ج۱۵، بشرح النووی، ص۱۷۴ و ۱۷۵ و ۱۸۰؛ صحیح بخاری، بشرح الکرمانی، ج۱۴، ص۲۴۵.</ref>، دلیل بر خلافت و [[جانشینی امام علی]] {{ع}} بعد از پیامبر {{صل}} نمیشود؟!<ref>[[عبدالله ابراهیمزاده آملی|ابراهیمزاده آملی، عبدالله]]، [[امامت و رهبری - ابراهیمزاده آملی (کتاب)| امامت و رهبری]]، ص۱۱۹-۱۲۴.</ref>. | ## چگونه تنها امر به اقامه نماز جماعت از سوی پیامبر {{صل}} بدون تصریح بر خلافت، دلیل بر خلافت ابوبکر میشود، اما تصریح آن حضرت بر [[خلافت امام علی]] {{ع}} در مثل [[حدیث منزلت]] و [[حدیث ثقلین]] و [[حدیث غدیر]] که در کتب [[روایی]] آنان نیز [[نقل]] آنها به حد تواتر رسیده است<ref>صحیح مسلم، ج۱۵، بشرح النووی، ص۱۷۴ و ۱۷۵ و ۱۸۰؛ صحیح بخاری، بشرح الکرمانی، ج۱۴، ص۲۴۵.</ref>، دلیل بر خلافت و [[جانشینی امام علی]] {{ع}} بعد از پیامبر {{صل}} نمیشود؟!<ref>[[عبدالله ابراهیمزاده آملی|ابراهیمزاده آملی، عبدالله]]، [[امامت و رهبری - ابراهیمزاده آملی (کتاب)| امامت و رهبری]]، ص۱۱۹-۱۲۴.</ref>. | ||
== موضع [[امام علی]]{{ع}} در قبال این خلافت == | |||
[[امام]]{{ع}} در [[نهج البلاغه]] میفرماید: "الا ای [[تاریخ]] بدانید که [[فرزند ابو قحافه]] خلافت [[مسلمین]] را چون پیراهن بیقوارهای درپوشید، در حالی که به خوبی میدانست ناخدای کشتی خلافت جز علی نیست. [[فضایل]] چون سیل از کوهسار وجودم فرو ریزد و بر [[آسمان]] جایم تیزپروازی نرسد. امّا با این همه از خلافت[[چشم]] پوشیدم و از آن کناره گرفتم؛ زیرا [[نیک]] اندیشیدم که یا باید تنها و بییاور [[قیام]] کنم یا بر تاریکیهای [[کور]] [[صبر]] پیشه سازم؛ تاریکیهایی که بزرگسالان را فرسوده و فرتوت سازد و بر سیمای [[نوجوانان]] غبار [[پیری]] بپاشد و [[مؤمن]] را به [[رنج]] آورَد تا آنگاه که به [[ملاقات]] [[خدا]] بشتابد. پس [[شکیبایی]] را عاقلانهتر یافتم و آن را برگزیدم. آری، صبر کردم، امّا چه صبری! چون آنکه خار در چشمش [[خلیده]] و استخوان در گلویش مانده باشد. میدیدم که میراثم به تاراج میرود. خلافت[[دست]] به دست شد. این چنین بود تا [[روزگار]] [[خلیفه اول]] به سر آمد و او خلافت را به دیگری [[پاس]] داد... شگفتا، او که در زندگیاش میخواست از مرکب خلافت به زیر آید، چگونه آن را برای دیگری پس از مرگش زین کرد! [[راستی]] هر یک تا توانستند [[ناقه]] [[خلافت]] را به سهم خود دوشیدند<ref>{{متن حدیث|أَمَا وَ اللَّهِ لَقَدْ تَقَمَّصَهَا فُلَانٌ ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ وَ إِنَّهُ لَيَعْلَمُ أَنَّ مَحَلِّي مِنْهَا مَحَلُّ الْقُطْبِ مِنَ الرَّحَى يَنْحَدِرُ عَنِّي السَّيْلُ وَ لَا يَرْقَى إِلَيَّ الطَّيْرُ فَسَدَلْتُ دُونَهَا ثَوْباً وَ طَوَيْتُ عَنْهَا كَشْحاً وَ طَفِقْتُ أَرْتَئِي بَيْنَ أَنْ أَصُولَ بِيَدٍ جَذَّاءَ أَوْ أَصْبِرَ عَلَى طَخْيَةٍ عَمْيَاءَ يَهْرَمُ فِيهَا الْكَبِيرُ وَ يَشِيبُ فِيهَا الصَّغِيرُ وَ يَكْدَحُ فِيهَا مُؤْمِنٌ حَتَّى يَلْقَى رَبَّهُ، فَرَأَيْتُ أَنَّ الصَّبْرَ عَلَى هَاتَا أَحْجَى فَصَبَرْتُ وَ فِي الْعَيْنِ قَذًى وَ فِي الْحَلْقِ شَجًا أَرَى تُرَاثِي نَهْباً. حَتَّى مَضَى الْأَوَّلُ لِسَبِيلِهِ فَأَدْلَى بِهَا إِلَى فُلَانٍ [ابْنِ الْخَطَّابِ] بَعْدَهُ... فَيَا عَجَباً بَيْنَا هُوَ يَسْتَقِيلُهَا فِي حَيَاتِهِ إِذْ عَقَدَهَا لِآخَرَ بَعْدَ وَفَاتِهِ لَشَدَّ مَا تَشَطَّرَا ضَرْعَيْهَا"}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳.</ref>.<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)| دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص۳۷۱.</ref> | |||
== پرسشهای وابسته == | == پرسشهای وابسته == | ||