←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۲۳: | خط ۲۳: | ||
[[حضرت صادق]] {{ع}} به داوودبنسرحان فرمودند: ای [[داود]] [[سلام]] و [[درود]] من را به [[دوستان]] و یارانم برسان، در حالی که من میگویم: [[خدا]] [[رحمت]] کند بندهای را که با دیگری گرد آیند و امر ما را به یاد آورند و سومی آنها فرشتهای خواهد بود که برای آن دو [[استغفار]] میکند و دو نفر برای یادآوری ذکر ما کنار هم جمع نمیشوند، جز آنکه [[خدای تعالی]] به آنها بر [[فرشتگان]] فخر مینماید. پس هرگاه گرد هم آمدید، به یاد ما سرگرم شوید؛ زیرا در اجتماع و گرد آمدن و [[مذاکره]] و یادآوریتان، زنده کردن ما است و [[بهترین]] [[مردم]] پس از ما کسی است که کار ما را یادآوری و [[مردم]] را به ذکر و یاد ما [[دعوت]] نموده و بخواند <ref>{{متن حدیث|يَا دَاوُدُ أَبْلِغْ مَوَالِيَّ عَنِّي السَّلَامَ وَ أَنِّي أَقُولُ رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً اجْتَمَعَ مَعَ آخَرَ فَتَذَاكَرَ أَمْرَنَا فَإِنَّ ثَالِثَهُمَا مَلَكٌ يَسْتَغْفِرُ لَهُمَا وَ مَا اجْتَمَعَ اثْنَانِ عَلَى ذِكْرِنَا إِلَّا بَاهَى اللَّهُ تَعَالَى بِهِمَا الْمَلَائِكَةَ فَإِذَا اجْتَمَعْتُمْ فَاشْتَغِلُوا بِالذِّكْرِ فَإِنَّ فِي اجْتِمَاعِكُمْ وَ مُذَاكَرَتِكُمْ إِحْيَاءَنَا وَ خَيْرُ النَّاسِ مِنْ بَعْدِنَا مَنْ ذَاكَرَ بِأَمْرِنَا وَ دَعَا إِلَى ذِكْرِنَا}}؛ بحارالأنوار، ج۱، ص۲۰۰.</ref>. | [[حضرت صادق]] {{ع}} به داوودبنسرحان فرمودند: ای [[داود]] [[سلام]] و [[درود]] من را به [[دوستان]] و یارانم برسان، در حالی که من میگویم: [[خدا]] [[رحمت]] کند بندهای را که با دیگری گرد آیند و امر ما را به یاد آورند و سومی آنها فرشتهای خواهد بود که برای آن دو [[استغفار]] میکند و دو نفر برای یادآوری ذکر ما کنار هم جمع نمیشوند، جز آنکه [[خدای تعالی]] به آنها بر [[فرشتگان]] فخر مینماید. پس هرگاه گرد هم آمدید، به یاد ما سرگرم شوید؛ زیرا در اجتماع و گرد آمدن و [[مذاکره]] و یادآوریتان، زنده کردن ما است و [[بهترین]] [[مردم]] پس از ما کسی است که کار ما را یادآوری و [[مردم]] را به ذکر و یاد ما [[دعوت]] نموده و بخواند <ref>{{متن حدیث|يَا دَاوُدُ أَبْلِغْ مَوَالِيَّ عَنِّي السَّلَامَ وَ أَنِّي أَقُولُ رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً اجْتَمَعَ مَعَ آخَرَ فَتَذَاكَرَ أَمْرَنَا فَإِنَّ ثَالِثَهُمَا مَلَكٌ يَسْتَغْفِرُ لَهُمَا وَ مَا اجْتَمَعَ اثْنَانِ عَلَى ذِكْرِنَا إِلَّا بَاهَى اللَّهُ تَعَالَى بِهِمَا الْمَلَائِكَةَ فَإِذَا اجْتَمَعْتُمْ فَاشْتَغِلُوا بِالذِّكْرِ فَإِنَّ فِي اجْتِمَاعِكُمْ وَ مُذَاكَرَتِكُمْ إِحْيَاءَنَا وَ خَيْرُ النَّاسِ مِنْ بَعْدِنَا مَنْ ذَاكَرَ بِأَمْرِنَا وَ دَعَا إِلَى ذِكْرِنَا}}؛ بحارالأنوار، ج۱، ص۲۰۰.</ref>. | ||
یکی از [[وظایف]] بسیار مهم [[مسلمانان]]، [[شناخت]] [[سیره]] و شخصیت [[ائمه طاهرین]] {{عم}} است. در طول [[تاریخ]]، | یکی از [[وظایف]] بسیار مهم [[مسلمانان]]، [[شناخت]] [[سیره]] و شخصیت [[ائمه طاهرین]] {{عم}} است. در طول [[تاریخ]]، علمایی بودند که با [[ستمگران]] [[مبارزه]] کردند و پناه مظلومان و ملتهای ضعیف و [[مردم]] [[مؤمن]] [[مستضعف]] شدند. علمای بودند که از فرصتها استفاده کردند، تا [[معارف اسلامی]] را گسترش بدهند و سرتاسر [[بلاد اسلامی]] را با [[ایمان]] [[اسلامی]] و با [[دین]] و در این مناطق، با [[محبت]] [[اهل بیت]] {{عم}} و با [[سیره]] آن بزرگواران آشنا کنند. [[علما]] بر اساس [[سیره]] [[انبیا]] و [[اولیا]] [[زندگی]] کردهاند<ref>سخنرانی در دیدار با جمعی از روحانیون، ائمه جماعات و وعاظ نقاط مختلف کشور، در آستانه ماه مبارک رمضان ۲۲/۱۲/۱۳۶۹.</ref>.<ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۶۹ ـ ۷۱.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||