دوست داشتن امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

==برکات دوست داشتن امام علی==

[[پیامبر خدا]] {{صل}}: کسی که [[علی]] را [[دوست]] داشت، [[هدایت]] شد و کسی که او را [[دشمن]] داشت، گم‌راه شد<ref>{{متن حدیث|رسول الله {{صل}}: مَن أحَب عَلِیاً فَقَدِ اهتَدی‌، ومَن أبغَضَهُ فَقَدِ اعتَدی‌}} (جامع الأخبار، ص ۵۴، ح ۶۵).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}‌- خطاب به [[علی]] {{ع}}-: [[آگاه]] باش که هر کس تو را [[دوست]] بدارد، [[آرامش]] و ایمانْ او را فرا می‌گیرد و هر کس با تو [[دشمنی]] ورزد، خداوندْ او را به [[مرگ جاهلی]] می‌میراند و [[مؤاخذه]] خواهد شد، هر چند به [[آیین]] اسلامْ عمل کرده باشد<ref>{{متن حدیث|عنه {{صل}}- لِعَلِی {{ع}}-: ألا مَن أحَبک حَف بِالأَمنِ وَالإیمانِ، ومَن أبغَضَک أماتَهُ اللهُ میتَةَ الجاهِلِیةِ، وحوسِبَ بِعَمَلِهِ فِی الإِسلامِ}} (المعجم الکبیر، ج ۱۱، ص ۶۳، ح ۱۱۰۹۲).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}: هر کس [[علی]] را [[دوست]] بدارد، [[خداوند]]، [[نماز]]، [[روزه]]، [[شب زنده‌داری]] او را می‌پذیرد و دعایش را [[مستجاب]] می‌گرداند<ref>{{متن حدیث|عنه {{صل}}: مَن أحَب عَلِیاً قَبِلَ اللهُ مِنهُ صَلاتَهُ وصِیامَهُ وقِیامَهُ، وَاستَجابَ دُعاءَهُ}} (المناقب، خوارزمی، ص ۷۲، ح ۵۱).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}: ای [[علی]]! چنانچه فردی آن گونه [[نماز]] بگزارد و [[روزه]] بدارد که به سان مَشک کهنه [، چروکیده و نحیف‌] گردد، با این حال، [[نماز]] و روزه‌اش سودی نمی‌بخشد، مگر به واسطه [[دوست]] داشتنِ شما<ref>{{متن حدیث|عنه {{صل}}: یا عَلِی، وَاللهِ لَو أن رَجُلًا صَلی‌ وصامَ حَتی‌ یصیرَ کالشن البالی، إذاً ما نَفَعَ صَلاتُهُ وصَومُهُ إلابِحُبکم}} (کفایة الأثر، ص ۷۱).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}: [[دوست]] داشتن [[علی بن ابی طالب]]، [[گناهان]] را از بین می‌برد، همان گونه که آتشْ هیزم را<ref>{{متن حدیث|رسول الله {{صل}}: حُب عَلِی بنِ أبی طالِبٍ یأکلُ السیئاتِ کما تَأکلُ النارُ الحَطَبَ}} (تاریخ بغداد، ج ۴، ص ۱۹۵ ش ۱۸۸۵).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}‌- به [[علی]] {{ع}}-: همین [فضیلت‌] برای تو بس که [[دوستدار]] تو در لحظه مرگش افسوس، در قبرش [[وحشت]]، و در روز رستاخیزْ [[بیم]] نخواهد داشت<ref>{{متن حدیث|عنه {{صل}}- لِعَلِی {{ع}}-: حَسبُک، ما لِمُحِبک حَسرَةٌ عِندَ مَوتِهِ، ولا وَحشَةٌ فی قَبرِهِ، ولا فَزَعٌ یومَ القِیامَةِ}} (تاریخ بغداد، ج ۴، ص ۱۰۲ ش ۱۷۵۶).</ref>.

[[امام صادق]] {{ع}}: به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ میرنده‌ای با مهر [[علی]] {{ع}} نمی‌میرد، مگر آنکه او را در خوشایندترین جایگاه‌ها می‌بیند و به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ میرنده‌ای با [[کینه]] [[علی]] {{ع}} نمی‌میرد، مگر آنکه او را در ناخوشایندترین موقعیت‌ها می‌بیند<ref>{{متن حدیث|الإمام الصادق {{ع}}: وَاللهِ لا یهلِک هالِک عَلی‌ حُب عَلِی {{ع}} إلارَآهُ فی أحَب المَواطِنِ إلَیهِ، وَاللهِ لا یهلِک هالِک عَلی‌ بُغضِ عَلِی {{ع}} إلارَآهُ فی أبغَضِ المَواطِنِ إلَیهِ}} (الأمالی، طوسی، ص ۱۶۴، ح ۲۷۳).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}: هر کاری [در قیامت‌] اجازه‌ای نیاز دارد و اجازه عبور از [[صراط]]، [[دوست]] داشتن [[علی بن ابی طالب]] است<ref>{{متن حدیث|رسول الله {{صل}}: لِکل شَی‌ءٍ جَوازٌ، وجَوازٌ الصراطِ حُب عَلِی بنِ أبی طالِبٍ}} (المناقب، ابن‌شهرآشوب، ج ۲، ص ۱۵۶).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}: [[دوست داشتن علی]]، [[رهایی]] از [[آتش]] است<ref>{{متن حدیث|عنه {{صل}}: حُب عَلِی بَراءَةٌ مِنَ النارِ}} (الفردوس، ج ۲، ص ۱۴۲، ح ۲۷۲۳).</ref>.

[[پیامبر خدا]] {{صل}}: به [[درستی]] که [[بهشت]]، [[مشتاق]] [[دوستداران]] [[علی]] است و پرتوهای [[بهشت]] برای آنان افزوده می‌شود، در حالی که آنان، هنوز در [[دنیا]] هستند و وارد [[بهشت]] نشده‌اند<ref>{{متن حدیث|عنه {{صل}}: إن الجَنةَ لَتَشتاقُ لِأَحِباءِ عَلِی {{ع}}، ویشتَد ضَوؤُها لِأَحِباءِ عَلِی {{ع}} وهُم فِی الدنیا قَبلَ أن یدخُلوها}} (ثواب الأعمال، ص ۲۴۷، ح ۲).</ref>.