ویژگی امام در فلسفه اسلامی: تفاوت میان نسخهها
←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
# روح امام، به واسطه شدت طهارتی که دارد، به [[اذن الهی]] دائماً متصل به [[لوح محفوظ]] و [[کتاب مکنون]] است: {{متن حدیث|صَحِبُوا الدُّنْيَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِ الْأَعْلَى}}. | # روح امام، به واسطه شدت طهارتی که دارد، به [[اذن الهی]] دائماً متصل به [[لوح محفوظ]] و [[کتاب مکنون]] است: {{متن حدیث|صَحِبُوا الدُّنْيَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِ الْأَعْلَى}}. | ||
# [[علوم امام]] از مقامی [[علی]] و [[حکیم]] سرچشمه میگیرد که در [[قرآن]] به [[ام الکتاب]] نامیده شده و [[خداوند]] در [[سوره زخرف]]، پیرامون این [[مقام]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ}}<ref>«و بیگمان آن نزد ما در اصل کتاب، فرازمندی فرزانه است» سوره زخرف، آیه ۴.</ref><ref>{{متن قرآن|حم * وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ * إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ * وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ}} «حا، میم * سوگند به این کتاب روشن * به راستی ما آن را قرآنی عربی قرار دادیم باشد که خرد ورزید * و بیگمان آن نزد ما در اصل کتاب، فرازمندی فرزانه است» سوره زخرف، آیه ۴.</ref>. [[آگاهی]] از این کتاب در مرتبهای است که تنها [[مطهرین]] و [[معصومین]] به [[عصمت الهی]] اجازه ورود و آگاهی از آن [[علوم]] را دارند<ref>{{متن قرآن|إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ * فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ * لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ * تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ}} «که این قرآنی ارجمند است * در نوشتهای فرو پوشیده * که جز پاکان را به آن دسترس نیست * فرو فرستادهای از سوی پروردگار جهانیان است» سوره واقعه، آیه ۷۷-۸۰.</ref>. {{متن حدیث|هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقَائِقِ الْأُمُورِ وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْيَقِينِ}} | # [[علوم امام]] از مقامی [[علی]] و [[حکیم]] سرچشمه میگیرد که در [[قرآن]] به [[ام الکتاب]] نامیده شده و [[خداوند]] در [[سوره زخرف]]، پیرامون این [[مقام]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ}}<ref>«و بیگمان آن نزد ما در اصل کتاب، فرازمندی فرزانه است» سوره زخرف، آیه ۴.</ref><ref>{{متن قرآن|حم * وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ * إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ * وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ}} «حا، میم * سوگند به این کتاب روشن * به راستی ما آن را قرآنی عربی قرار دادیم باشد که خرد ورزید * و بیگمان آن نزد ما در اصل کتاب، فرازمندی فرزانه است» سوره زخرف، آیه ۴.</ref>. [[آگاهی]] از این کتاب در مرتبهای است که تنها [[مطهرین]] و [[معصومین]] به [[عصمت الهی]] اجازه ورود و آگاهی از آن [[علوم]] را دارند<ref>{{متن قرآن|إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ * فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ * لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ * تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ}} «که این قرآنی ارجمند است * در نوشتهای فرو پوشیده * که جز پاکان را به آن دسترس نیست * فرو فرستادهای از سوی پروردگار جهانیان است» سوره واقعه، آیه ۷۷-۸۰.</ref>. {{متن حدیث|هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقَائِقِ الْأُمُورِ وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْيَقِينِ}} | ||
# نتیجه آنکه: [[هدایت]] به [[اسلام حقیقی]] و معرفی صحیح [[دین]] و کلمه [[توحید]]، تنها از طریق [[مقام امامت]] مورد قبول [[درگاه الهی]] است و فعل و قول او در همه زمانها، [[حجت الهی]] بر [[مردمان]] است: {{متن حدیث|أُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِينِهِ آهِ آهِ شَوْقاً إِلَى رُؤْيَتِهِمْ}}<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]]، ص ۱۶۲.</ref> | # نتیجه آنکه: [[هدایت]] به [[اسلام حقیقی]] و معرفی صحیح [[دین]] و کلمه [[توحید]]، تنها از طریق [[مقام امامت]] مورد قبول [[درگاه الهی]] است و فعل و قول او در همه زمانها، [[حجت الهی]] بر [[مردمان]] است: {{متن حدیث|أُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِينِهِ آهِ آهِ شَوْقاً إِلَى رُؤْيَتِهِمْ}}<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]]، ص ۱۶۲.</ref>. | ||
== پرسش مستقیم == | == پرسش مستقیم == | ||