نیایش شانزدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] می‌کند: {{متن قرآن|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شده‌اند مژده بخشش می‌دهد: {{متن قرآن|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.

[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]]، با به نمایش‌گذاشتن زیباترین جلوه‌های [[پرستش]]، دریای [[رحمت الهی]] را به [[جوش]] آورده و خود را در [[معرض]] امواج مهر بی‌کران [[مهربان‌ترین]] مهربانان قرار می‌دهد. او ابتدا لب به [[ستایش خدا]] می‌گشاید: «بارخدایا، ای که [[گناهکاران]] به [[امید]] [[رحمت]] تو به فریادرسی‌ات می‌خوانند، ای خداوندی که [[بیچارگان]] در [[پناه]] [[احسان]] تو می‌آرامند، ای خداوندی که [[خطاکاران]] از [[خوف]] تو می‌نالند و می‌گریند، ای انیس آزردگان دور از خان و مان، ای غمزدای اندوهگنان و شکسته‌دلان، ای [[فریادرس]] خوارشدگان و بی‌کسان، ای [[یاور]] [[نیازمندان]] و رانده‌شدگان».

تویی که از نعمت‌های خویش هر آفریده‌ای را بهره‌ای داده‌ای؛

تویی که عفوت را از عقابت بیشی است؛

و در ادامه، [[امام]] {{ع}} با اشاره به [[جهالت]] [[آدمی]] و [[غفلت]] او از [[اصلاح]] خویشتن و فرورفتنش در غرقاب [[باطل]]، از [[حلم]] و [[بردباری]] [[خداوند]] در مقابل [[انسان]] [[ناسپاس]] اظهار شگفتی می‌نماید. از دید وی علت این‌همه [[لطف]] و [[کرم]] و [[چشم‌پوشی]] [[خدا]] این است که خداوند بخشیدن بنده‌اش را از عقاب‌کردن او بیشتر [[دوست]] می‌دارد؛ حال آنکه جزای [[بنده]] در نخستین گناهش [[آتش]] سوزان است بی‌آنکه در [[حق]] او ظلمی رفته باشد.

== جستارهای وابسته ==

{{پانویس}}