نیایش پنجاه و دوم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است به هنگام طلب مصرّانه از [[خداوند بزرگ]]. [[امامان]] {{عم}} به ما آموخته‌اند که در هنگام [[دعا]]، پیش از طرح درخواست‌ها و حاجت‌هایمان [[خدای بزرگ]] را به [[عظمت]] بستاییم و اوصاف نیکوی وی را برشماریم. از این‌روست که [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این دعا [[ستایش خدا]] را با تسبیح‌های متعدد آذین‌بندی کرده و سبحانک سبحانک (منزهی تو) از زبانش نمی‌افتد: {{متن حدیث|يَا اللَّهُ‏ الَّذِي‏ {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لَا يَخْفَى عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي السَّمَاءِ...}}<ref>«بی‌گمان خداوند است که هیچ چیز در زمین و آسمان بر او پوشیده نیست» سوره آل عمران، آیه ۵.</ref>}}؛ «ای [[خداوند]] یکتایی که در [[آسمان]] و [[زمین]] چیزی بر تو پوشیده نیست، چگونه تواند - ای خدای من - چیزی که خود آن را آفریده‌ای بر تو پوشیده ماند؟ یا چگونه شمار نتوانی کرد آنچه خود آن را پدید آورده‌ای؟ یا چگونه از تو پنهان تواند ماند آنچه [[تدبیر]] کار او به دست توست؟ یا چگونه از تو تواند گریخت آنکه اگر روزی‌اش ندهی زنده نخواهد بود؟ یا چگونه از چنبر [[فرمان]] تو تواند رست آنکه راهی جز حیطه [[فرمانروایی]] تواش در پیش نیست؟ ای خداوند، منزهی تو. از آفریدگانت آنکه تو را بیشتر شناسد، بیشتر از تو ترسد و آنکه تو را بیشتر فرمان برد، خضوعش در برابر تو بیشتر باشد و آنکه تواش روزی دهی و او دیگری را پرستد، در نزد تو از همه‌کس فرومایه‌تر است.

ای خداوند، منزهی تو.. چه رفیع است [[مقام]] تو، چه [[قهار]] است [[قدرت]] تو، چه سخت است نیروی تو، چه نافذ است [[فرمان]] تو. ای [[خداوند]]، منزهی تو. [[مرگ]] را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای؛ خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]. پس متبارک و متعالی هستی. خدایی جز تو نیست. یکتایی و بی‌شریکی. به تو [[ایمان]] آوردم و پیامبرانت را [[تصدیق]] کردم و [[کتابت]] را پذیرفتم و به هر معبودی جز تو [[کافر]] شدم و از هر کس که جز تو را بپرستد [[بیزاری]] جستم».

[[امام]] پس از این ستایش‌ها و تسبیح‌ها کوتاهی‌های خود را با خدای خود در میان می‌گذارد: «ای مولای من، از تو می‌خواهم، همانند کسی که آرزوی دور و درازش او را به [[لهو و لعب]] سرگرم داشته و جسمش به سبب [[تن‌پروری]] [[غافل]] است و دلش به سبب افزونی [[نعمت]] [[مفتون]] است و خود درباره آینده‌ای که به‌سوی آن رهسپار است اندک می‌اندیشد، همانند آن‌کس که [[آرزو]] بر او چیره شده و [[هوی و هوس]] او را فریفته و [[دنیا]] بر او [[تسلط]] یافته و مرگ بر او سایه افکنده است، همانند آن‌کس که [[گناه]] خود بسیار می‌شمرد و به خطای خود اعتراف می‌کند، همانند آن‌کس که پروردگاری جز تو ندارد و جز تواش [[دوستی]] نیست و کسی از [[خشم]] تواش نمی‌رهاند و پناهگاهش جز آستان تو نیست؛ ای خداوند، از تو می‌خواهم، به [[حق]] خود که بر همگان [[واجب]] گردانیده‌ای و به نام مهین تو که پیامبرت را فرموده‌ای که تو را بدان نام [[تسبیح]] گوید و به [[عظمت]] ذات بزرگوار تو که نه کهنه می‌شود و نه [[تغییر]] می‌یابد و نه فنا می‌پذیرد، که بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرستی و مرا به نیروی عبادتت از هر چه هست [[بی‌نیاز]] کنی و [[خوف]] خویش در دلم افکنی تا [[محبت دنیا]] از صحرای دلم [[خیمه]] برچیند و مرا به [[رحمت]] خود به [[کرامت]] و [[احسان]] فراوانت بازگردانی.

[[رده:صحیفه سجادیه]]