فلسفه بعثت: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امیر مؤمنان]] {{ع}} می‌فرماید: "در میان آنها رسولانش را [[مبعوث]] کرد و پیامبرانش را پی در پی فرستاد تا [[پیمان]] فطرتش را از آنها طلب کنند و [[نعمت]] فراموش شده‌اش را به آنان [[یادآوری]] کنند"<ref>{{متن حدیث|فَبَعَثَ‏ فِيهِمْ‏ رُسُلَهُ‏ وَ وَاتَرَ إِلَيْهِمْ‏ أَنْبِيَاءَهُ‏ لِيَسْتَأْدُوهُمْ‏ مِيثَاقَ‏ فِطْرَتِهِ‏ وَ يُذَكِّرُوهُمْ‏ مَنْسِيَ‏ نِعْمَتِهِ‏‏}}؛ نهج البلاغه، خطبه۱.</ref>. در نتیجه یکی از آثار و فواید [[نبوّت]] و [[رسالت]] [[پیامبران]] و [[رسولان الهی]] ـ که موظّف به رساندن [[دستورات الهی]] به [[خلق]] شده‌اند ـ این است که [[فطرت]] فراموش شده، به واسطه [[پیامبران]] بیدار و فعّال گردد. [[بندگان]] را متوجّه خدایشان کنند و بدین ترتیب از آنان خواسته شود که بر اساس [[فطرت]] خویش حرکت کنند و بر آن [[پیمان]] که با [[خدا]] بسته‌اند پایبند باشند<ref>[[محمد بیابانی اسکوئی]]، [[نبوت (کتاب)|نبوت]]، ص۷۰ - ۷۲.</ref>.

[[عبادت]] به معنای [[خضوع]] و [[خشوع]] و [[اطاعت]] و [[پرستش]] و [[عبودیّت]] به معنای [[بندگی]] کردن است. [[عبادت]] از [[شئون]] و [[وظایف]] [[عبد]] در مقابل مولا و مالک خویش است. یکی از اهداف اصلی [[خلقت انسان]] و جنّ نیز به تصریح [[قرآن کریم]] [[عبادت]] [[خداوند متعال]] است: {{متن قرآن|وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالإِنسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُونِ}}<ref>و پریان و آدمیان را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند؛ سوره ذاریات، آیه۵۶.</ref>، منظور از [[عبادت]] در اینجا [[عبادت]] اختیاری است نه [[عبادت]] و [[خضوع]] [[تکوینی]] که همه موجودات در مقابل [[عظمت]] [[خدای سبحان]] تکوینآ [[خاضع]] و خاشع‌اند. [[عبادت]] و [[عبودیّت]] اختیاری [[انسان]] در صورتی تحقّق پیدا می‌کند که او متوجّه خدای خویش شده و بداند [[خالق]] و مالک او و همه موجودات، [[خداوند]] است و همه [[انسان‌ها]] علاوه بر اینکه در [[شناخت خدا]] به تذکّرات و [[تعالیم]] [[پیامبران الهی]] نیازمندند؛ در کیفیّت [[عبادت]] او نیز به آنان سخت محتاج‌اند؛ زیرا [[انسان]] وقتی متوجّه [[عظمت]] [[خدای سبحان]] می‌شود درست است قلباً و با تمام وجود در مقابل آن [[عظمت]] [[احساس]] کوچکی و افتادگی می‌کند و درمی‌یابد چقدر [[ناتوان]] و ضعیف و [[نیازمند]] است؛ ولی با این همه نمی‌داند چگونه نعمت‌های او را [[سپاس]] گوید و [[خضوع]] و [[فروتنی]] خود را به او ابراز نماید. پس [[انسان]] با وجود [[شناخت]] خدای خویش باز هم برای [[بندگی]] کردن و [[عبادت]] او [[نیاز]] به [[پیامبران]] و [[رسولان]] دارد. و به همین جهت است که بیشتر امّت‌ها با اندکی دوری از [[پیامبران]] و اوصیای [[الهی]] و [[تعالیم]] آنها، دچار [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] می‌گردند.