پرش به محتوا

بحث:عصمت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

۵٬۲۷۱ بایت حذف‌شده ،  ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴
خط ۵۴۳: خط ۵۴۳:
در روایتی از [[امام حسن عسکری]] نیز شرایط عمومی [[حاکم اسلامی]] بیان شده است: [[امام عسکری]]{{ع}} ـ بعد از تقبیح تقلیدِ عوامِ [[یهود]] از علمای فاسقشان ـ: اگر ([[مسلمانان]]) از چنین فقهایی [[تقلید]] کنند، مانند همان یهودیانی هستند که [[خداوند]] آنان را به سبب تقلید و [[پیروی]] از فقهای [[فاسق]] و بدکارشان [[نکوهش]] کرده است. اما هر فقیهی که خویشتندار و نگاهبان [[دین]] خود باشد و با هوای نفْسش بستیزد و [[مطیع]] [[فرمان]] مولایش باشد، بر [[عوام]] است که از او تقلید کنند و البته این ویژگی‌ها را تنها برخی [[فقهای شیعه]] دارا هستند، نه همه آنها. <ref>{{متن حدیث|الإمامُ العسكريُّ{{ع}} ـ بَعدَ تَقبِيحِ تَقلِيدِ عَوامِ اليَهودِ لِعُلَماءِ الفَسَقَةِ ـ: فَمَن قَلَّدَ مِن عَوامِّنا مِثلَ هؤلاءِ الفُقَهاءِ فَهُم مِثلُ اليَهودِ الذينَ ذَمَّهُمُ اللّهُ بالتَّقليدِ لِفَسَقَةِ فُقَهائهِم. فَأمّا مَن كانَ مِن الفُقَهاءِ صائنا لنفسِهِ حافِظا لِدينِهِ مُخالِفا علي هَواهُ مُطِيعا لأمرِ مَولاهُ فلِلعَوامِّ أن يُقَلِّدُوهُ، وذلكَ لا يكونُ إلّا بَعضَ فُقَهاءِ الشِّيعَةِ لا جَميعَهُم}}؛ الاحتجاج، ج ۲، ص۵۱۰، حدیث ۳۳۷؛ منتخب میزان الحکمه، حدیث شماره: ۱۲۰۵۳۵۶</ref>
در روایتی از [[امام حسن عسکری]] نیز شرایط عمومی [[حاکم اسلامی]] بیان شده است: [[امام عسکری]]{{ع}} ـ بعد از تقبیح تقلیدِ عوامِ [[یهود]] از علمای فاسقشان ـ: اگر ([[مسلمانان]]) از چنین فقهایی [[تقلید]] کنند، مانند همان یهودیانی هستند که [[خداوند]] آنان را به سبب تقلید و [[پیروی]] از فقهای [[فاسق]] و بدکارشان [[نکوهش]] کرده است. اما هر فقیهی که خویشتندار و نگاهبان [[دین]] خود باشد و با هوای نفْسش بستیزد و [[مطیع]] [[فرمان]] مولایش باشد، بر [[عوام]] است که از او تقلید کنند و البته این ویژگی‌ها را تنها برخی [[فقهای شیعه]] دارا هستند، نه همه آنها. <ref>{{متن حدیث|الإمامُ العسكريُّ{{ع}} ـ بَعدَ تَقبِيحِ تَقلِيدِ عَوامِ اليَهودِ لِعُلَماءِ الفَسَقَةِ ـ: فَمَن قَلَّدَ مِن عَوامِّنا مِثلَ هؤلاءِ الفُقَهاءِ فَهُم مِثلُ اليَهودِ الذينَ ذَمَّهُمُ اللّهُ بالتَّقليدِ لِفَسَقَةِ فُقَهائهِم. فَأمّا مَن كانَ مِن الفُقَهاءِ صائنا لنفسِهِ حافِظا لِدينِهِ مُخالِفا علي هَواهُ مُطِيعا لأمرِ مَولاهُ فلِلعَوامِّ أن يُقَلِّدُوهُ، وذلكَ لا يكونُ إلّا بَعضَ فُقَهاءِ الشِّيعَةِ لا جَميعَهُم}}؛ الاحتجاج، ج ۲، ص۵۱۰، حدیث ۳۳۷؛ منتخب میزان الحکمه، حدیث شماره: ۱۲۰۵۳۵۶</ref>
مهم‌ترین عوامل ایجادی چنین عصمتی در افراد اموری چون: [[آخرت]] اندیشی و دوری از [[دنیاطلبی]]<ref>ص، آیات ۴۵ تا ۴۸</ref>، [[اخلاص]] [[خدادادی]]<ref>یوسف، آیه ۲۴</ref>، [[اراده الهی]]<ref>احزاب، آیه ۳۳</ref>، [[مشاهده]] [[یقینی]] [[برهان]] و [[حجت الهی]]<ref>یوسف، آیه ۲۴</ref>، [[خوف از خدا]]<ref>انعام، آیه ۱۵؛ یونس، آیه ۱۵؛ زمر، آیه ۱۳</ref>، [[استمداد]] و [[نیایش]] به درگاه خداوند<ref>یوسف، آیات ۳۳ و ۳۴</ref>، [[رحمت خدا]]<ref>نساء، آیه ۱۱۳؛ یوسف، آیه ۵۳</ref>، [[عقیده]] به [[ربوبیت]] و پروردگاری [[الهی]] در همه حال<ref>یوسف، آیات ۲۱ و ۲۳</ref>، [[عنایت]] خاصّ و [[حفظ]] و نگهداری [[خدا]]<ref>اسراء، آیات ۷۳ و ۷۴؛ یوسف، آیه ۲۴</ref>، [[فضل الهی]]<ref>نساء، آیه ۱۱۳</ref>، [[هدایت ویژه]]<ref>انعام، آیه ۹۰؛ مریم، آیه ۵۸؛ طه، آیه ۱۲۲</ref>، [[ذکر خدا]] و حضور [[در محضر خدا]]<ref>اعراف، آیه ۲۰۱</ref> و اموری دیگر که همه را [[عبادت]] تقوایی مرتبط و مربوط است.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عصمت مهم‌ترین شرط حاکم در نظام ولایی (مقاله)|عصمت مهم‌ترین شرط حاکم در نظام ولایی]].</ref>
مهم‌ترین عوامل ایجادی چنین عصمتی در افراد اموری چون: [[آخرت]] اندیشی و دوری از [[دنیاطلبی]]<ref>ص، آیات ۴۵ تا ۴۸</ref>، [[اخلاص]] [[خدادادی]]<ref>یوسف، آیه ۲۴</ref>، [[اراده الهی]]<ref>احزاب، آیه ۳۳</ref>، [[مشاهده]] [[یقینی]] [[برهان]] و [[حجت الهی]]<ref>یوسف، آیه ۲۴</ref>، [[خوف از خدا]]<ref>انعام، آیه ۱۵؛ یونس، آیه ۱۵؛ زمر، آیه ۱۳</ref>، [[استمداد]] و [[نیایش]] به درگاه خداوند<ref>یوسف، آیات ۳۳ و ۳۴</ref>، [[رحمت خدا]]<ref>نساء، آیه ۱۱۳؛ یوسف، آیه ۵۳</ref>، [[عقیده]] به [[ربوبیت]] و پروردگاری [[الهی]] در همه حال<ref>یوسف، آیات ۲۱ و ۲۳</ref>، [[عنایت]] خاصّ و [[حفظ]] و نگهداری [[خدا]]<ref>اسراء، آیات ۷۳ و ۷۴؛ یوسف، آیه ۲۴</ref>، [[فضل الهی]]<ref>نساء، آیه ۱۱۳</ref>، [[هدایت ویژه]]<ref>انعام، آیه ۹۰؛ مریم، آیه ۵۸؛ طه، آیه ۱۲۲</ref>، [[ذکر خدا]] و حضور [[در محضر خدا]]<ref>اعراف، آیه ۲۰۱</ref> و اموری دیگر که همه را [[عبادت]] تقوایی مرتبط و مربوط است.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عصمت مهم‌ترین شرط حاکم در نظام ولایی (مقاله)|عصمت مهم‌ترین شرط حاکم در نظام ولایی]].</ref>
==[[ویژگی‌های قرآن]] از [[زبان قرآن]]==
از نظر همه [[مسلمانان]]، [[قرآن]]، [[وحی]] [[نامه]] [[اعجاز الهی]] به [[زبان عربی]] است که عین الفاظ آن به وسیله [[فرشته]] [[امین وحی]] یعنی [[جبرئیل]] از جانب [[خداوند]] و از [[لوح محفوظ]] بر [[قلب]] و زبان [[پیامبر]]{{صل}} یک بار به صورت اجمالی و دفعی انزال و دست کم یک بار به صورت تفصیلی و تدریجی در مدت بیست و سه سال [[تنزیل]] یافته است و آن حضرت{{صل}} آن را بر گروهی از [[یاران]] و [[اصحاب]] خود خوانده و [[کاتبان وحی]] آن را با [[نظارت]] مستقیم و مستمر [[حضرت پیامبر]]{{صل}} نوشته‌اند و [[حافظان]] بسیار هم از میان اصحاب آن را [[حفظ]] و به [[تواتر]] نقل کرده‌اند.
براساس [[باور]] همه مسلمانان، قرآن در [[عصر پیامبر]]{{صل}} مکتوب بوده، هر چند که مدون نبوده است و بعدها از [[سوره فاتحه]] تا [[سوره ناس]] در ۱۱۴ [[سوره]] مدون شده است. همچنین به باور همه مسلمانان [[جهان]] در طول [[تاریخ]]، متن قرآن [[مقدس]]، [[متواتر]] و [[قطعی الصدور]] است.<ref>دانشنامه قرآن، خرمشاهی، ج۲، ص۱۶۳۰</ref>
خداوند برای قرآن ویژگی‌های بسیاری مطرح کرده که از مهم‌ترین آنها در ارتباط با مسئله عدم [[تحریف]] و مصونیت آن از تحریف و عدم راه یافتن [[باطل]] در آن می‌توان به ویژگی‌هایی چون [[اتقان]] قرآن اشاره کرد.
خداوند در [[آیه]] ۵۸ [[سوره آل عمران]] و نیز ۱ [[سوره یونس]]، قرآن را دارای [[شرافت]]، [[استحکام]] و اتقان بر می‌شمارد؛ چراکه براساس زبان‌شناسی [[عربی]]، مقصود از ذکر [[حکیم]] این است که قرآن از شرافت و استحکام برخوردار بوده و به دور از هر گونه تضاد و [[اختلاف]] در [[تعالیم]] و آموزه‌هایش می‌باشد.<ref>لسان‌العرب، ابن منظور، ج۵، ص۵۱ ذیل واژه ذکر</ref>
[[آیات]] بسیاری از جمله آیه۲ [[سوره لقمان]]، ۱سوره زمر و ۲ [[سوره جاثیه]] و [[احقاف]]، اتقان قرآن را جلوه‌ای از [[حکمت الهی]] برمی‌شمارد.
خداوند همچنین در بیان ویژگی‌های قرآن، آن را سخن [[الهی]] برمی‌شمارد که جهت [[اتمام حجت]] بر [[انسان]] نازل شده است.<ref>نساء، آیه۱۷۴ و نیز ۳۴ و ۴۶ سوره نور</ref> زمانی [[قرآن]] می‌تواند [[حجت]] باشد که از ویژگی [[اتقان]] برخوردار بوده و به دور از هرگونه [[باطل]] و تحریفی باشد.
قرآن برهانی از سوی [[خداوند]] بر [[مردمان]] است<ref>نساء، آیه۱۷۴ و نیز مجمع‌البیان، ج۳ و ۴، ص۲۲۶</ref> و [[برهان]] بودن قرآن به آن است که از هرگونه باطل و تحریفی در [[امان]] باشد. چنانکه قرآن حبل‌الله و ریسمان محکم [[الهی]] و وسیله [[اتصال به خداوند]] می‌باشد<ref>آل‌عمران، آیه۱۰۳ و نیز کشاف، زمخشری، ج۱، ص۳۹۴</ref> و بر [[انسان‌ها]] است که به این [[ریسمان الهی]] چنگ بزنند<ref>آل‌عمران، آیات ۱۰۲ و ۱۰۳</ref> بنابراین قرآن این ریسمان الهی، باید بگونه‌ای باشد که ارتباط را به [[طور]] کامل برقرار کند و در آن [[تحریف]] و تصحیف راه نیابد.
از دیگر صفاتی که خداوند برای قرآن در ارتباط با مسئله عدم تحریف بیان می‌کند، [[حقانیت]] آن است<ref>بقره، آیات ۱۷۶ و ۲۵۲ و آل‌عمران، آیات ۳و ۱۰۸</ref> چنانکه قرآن کتابی [[مبین]] و [[سراج]] منیر و راه روشن و [[صراط مستقیم]] و [[میزان]] می‌باشد<ref>احزاب آیه۴۶ و انعام آیه۱۵۳</ref>
[[عصمت پیامبر]] در همه مراتب از تلقی، [[حفظ]] و بیان قرآن، چنانکه خداوند فرو فرستاده است، موجب می‌شود تا قرآن از هرگونه تحریف، [[انحراف]] و [[کژی]] و باطل در امان ماند<ref>اسراء، آیات ۷۳ و ۷۴</ref> و در مراتب پس از آن نیز [[حافظ]] بودن خداوند، قرآن را از هرگونه خطر تحریف و بطلان و نابودی نگه می‌دارد.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قرآن و دروغی به نام تحریف (مقاله)|قرآن و دروغی به نام تحریف]].</ref>


==[[مصونیت از تحریف]]==
==[[مصونیت از تحریف]]==
۱۳۰٬۵۱۶

ویرایش