شکست در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[اشغال سرزمین اسلامی]] [[اندلس]] در [[تاریخ]] گذشته و [[تصرف]] نظامی برخی از [[کشورهای اسلامی]] توسط قدرت‌های سلطه‌جو در دویست سال اخیر، نمونه‌هایی از این نوع شکست است؛<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۲۶۷.</ref>

هر چند شوروی سابق موفق شد پس از [[جنگ]] جهانی دوم از نظر فناوری نظامی مانند سلاح‌های اتمی، موشک‌های [[قاره]] پیمای چندپیکانه و ماهواره‌ها پا به پای رقیب خود [[آمریکا]] پیش رود، ولی عواملی چون طرح جنگ [[ستارگان]] و [[استراتژی]] ناتو، مبنی بر استقرار سیستم‌های تعرضی بازدارنده موجب گردید فاصلۀ فناورانۀ دو رقیب با به هم خوردن [[موازنه]] [[قدرت نظامی]] تا آنجا پیش برود که در عمل امکان بهره‌برداری به موقع از امکانات نظامی گسترده و فناوری اتمی پیشرفته از شوروی سابق سلب شود<ref>ابتکار دفاع استراتژیک آمریکا یا جنگ ستارگان، ص۱۰۶.</ref>.

از سوی دیگر معمولاً دکترین و راهبرد نظامی از [[ایدئولوژی]] نشأت می‌گیرد و به همین دلیل، بسیاری معتقدند که شکست شوروی سابق در واقع یک شکست [[ایدئولوژیک]] بود که سرانجام با ضعف‌هایی که در [[اقتصاد]] و [[سیاست]] به دنبال داشت، نتوانست [[پشتیبانی]] لازم را از دکترین و راهبرد نظامی خود به عمل آورد<ref>دام سلاح هسته‌ای و راه گریز از آن، ص۸۱ به بعد.</ref>.