سوره مسد: تفاوت میان نسخه‌ها

نام این سوره از کلمه آخر آنکه {{متن قرآن|مَّسَدٍ}} می‌باشد اخذ شده است. نام دیگر این سوره {{متن قرآن|تَبَّتْ}} است که از کلمه اول سوره اخذ شده است: {{متن قرآن|تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ }}<ref>«توش و توان ابو لهب تباه و او نابود باد» سوره مسد، آیه ۱.</ref>. نام دیگر این سوره «ابولهب» است؛ زیرا «ابی لهب» (ابولهب) در همین [[آیه]] به کار رفته و سوره در مورد او (یعنی در پاسخ [[دشنام]] او نسبت به [[حضرت رسول]] {{صل}} که وی و عده‌ای از بزرگان [[قریش]] را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد {{متن قرآن|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref>) نازل شده است.

[[سوره مسد]] به یکی از واقعیت‌های [[روز رستاخیز]]، یعنی محشور شدن [[انسان‌ها]] به صورتی متناسب با [[رفتار]] و روحیاتشان می‌پردازد و برای نمونه، کیفیت عذاب دو نفر از [[دشمنان]] کینه‌توز [[پیامبر اسلام]] {{صل}}، یعنی [[ابولهب]] و [[عورا]] ملقب به امّ جمیل [[همسر ابولهب]] و [[خواهر]] [[ابوسفیان]]، را بیان می‌کند. [[آیات]] این [[سوره]] بر این نکته تأکید می‌نمایند که نوع عذاب ابولهب و همسرش کاملاً با [[منش]] و گناهانشان سازگار است و در [[قیامت]] به شکلی ظاهر می‌شوند که با رفتار آنها در [[دنیا]] هماهنگ است. از اینرو ابولهب که به اتّکای [[ثروت]] و نفوذش، آتش [[کینه]] و [[دشمنی]] با [[پیامبر]] را درون خود شعلهور کرده بود و دائم در حال [[آزار]] و [[اذیت]] [[رسول خدا]] بود، در [[آخرت]] در آتشی خواهد سوخت که دارای شعله‌های [[سرکش]] و پُرحرارت است و هیچگاه حرارت آن فروکش نمی‌کند. یا امّجمیل همسر ابولهب چون بوته‌های خار را بر دوش می‌کشید و بر سر راه [[پیغمبر اسلام]] می‌ریخت، در روز رستاخیز به صورت هیزم‌کشی که هیزم‌ها با الیافی از خرما به گردن او بسته شده است، [[محشور]] خواهد شد.