امت قائمه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط  = }}

[[امت قائمه]] به [[خداوند]][[ایمان]] اذعانی ([[واقعی]]) دارد که ثمره آن [[خشیت از خدا]] و [[آمادگی]] برای روز قیامت است: «یُؤمِنونَ بِاللّهِ والیَومِ الأخِرِ» ([[آل عمران]] / ۳، ۱۱۴)؛ نه [[ایمان]] جنسی (ادّعایی) که برای صاحب آن بهره‌ای جز [[غرور]] و ادّعا ندارد، چنان که [[شأن]] بسیاری از افراد [[بشر]] این گونه است.<ref>تفسیر المنار، ج ۴، ص۷۳.</ref> ایمان به خدا ایمان به [[وحدانیت]] و سایر صفات او و [[ایمان به روز قیامت]] ایمان به [[برانگیخته شدن]] [[انسان‌ها]] در روز قیامت است.<ref>جامع البیان، مج ۳، ج ۴، ص۷۵؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۸۱۶.</ref> برخی ایمان به خدا را به عدم [[اعتقادات]][[باطل]] چون [[تثلیث]] و سایر [[انحرافات]] [[مقید]] کرده‌اند.<ref>الفرقان، ج ۵، ص۳۴۶.</ref>.<ref>[[عبدالحسن افتخاری|افتخاری، عبدالحسن]]، [[امت قائمه - افتخاری (مقاله)|مقاله «امت قائمه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۴، ص194.</ref>

این گروه امر * به معروف و [[نهی از منکر]] می‌کنند: «و یَأمُرونَ بِالمَعروفِ ویَنهَونَ عَنِ المُنکَرِ». «معروف» ایمان به خدا و [[تصدیق]] [[رسالت حضرت محمد]] {{صل}} و «منکر»[[تکذیب]][[توحید]] و [[بعثت]] آن حضرت دانسته شده است؛<ref>جامع‌البیان، مج۳، ج۴، ص۷۵؛ کشف‌الاسرار، ج ۲، ص۲۴۸؛ مجمع‌البیان، ج ۲، ص۸۱۶.</ref> ولی با توجه به اینکه لفظ معروف و منکر مطلق است و شامل هر معروف و منکری می‌شود [[آیات]] یاد شده تا این بخش به اوصافی چون [[برترین اعمال]] یعنی [[نماز]] و بهترین [[اذکار]] یعنی [[ذکر خداوند]] و به [[برترین]] [[معارف]] یعنی [[معرفت]] [[مبدأ و معاد]] امت قائمه اشاره داشته است که با آنها به تکمیل خویش می‌پرداختند و در این بخش به وصف امر به معروف و نهی از منکر آنان که مربوط به تکمیل دیگران بعد از تکمیل خویش است اشاره دارد.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۸، ص۲۰۲.</ref>.<ref>[[عبدالحسن افتخاری|افتخاری، عبدالحسن]]، [[امت قائمه - افتخاری (مقاله)|مقاله «امت قائمه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۴، ص194.</ref>

آنان به سوی نیکیها می‌شتابند: «یُسـرِعونَ فِی الخَیرتِ» ([[آل‌عمران]] / ۳، ۱۱۴)؛ زیرا از آن [[بیم]] دارند که با [[مرگ]] [[فرصت]] را از دست بدهند <ref>جامع‌البیان، مج ۳، ج ۴، ص۷۶.</ref>. مراد از [[خیرات]] را، [[قوانین اسلام]] و [[اعمال صالح]] دانسته‌اند.<ref>کشف الاسرار، ج ۲، ص۲۴۸.</ref>.<ref>[[عبدالحسن افتخاری|افتخاری، عبدالحسن]]، [[امت قائمه - افتخاری (مقاله)|مقاله «امت قائمه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۴، ص194.</ref>

[[امت قائمه]] به [[صالح]] بودن وصف گردیده‌اند: «و اُولکَ مِنَ الصّــلِحین». برخی وصف صلاح را بالاترین [[مدح]] در [[فرهنگ قرآنی]] دانسته‌اند؛ زیرا [[خداوند]] بزرگ‌ترین [[پیامبران]] خود را با این وصف، [[ستوده]] است: «و اَدخَلنـهُم فی رَحمَتِنا اِنَّهُم مِنَ الصّــلِحین = و ایشان را در مهر و [[بخشایش]] خویش درآوردیم، که آنان از [[نیکان]] و [[شایستگان]] بودند». ([[انبیاء]] / ۲۱، ۸۶)<ref>التفسیر الکبیر، ج ۸، ص۲۰۳.</ref> در پایان خداوند می‌فرماید: و آنان (امت قائمه) هر کار [[نیکی]] که انجام دهند هرگز [[ناسپاسی]] نبینند و خداوند به [[[حال]]] [[پرهیزکاران]] داناست: «وما یَفعَلوا مِن خَیرٍ فَلَن یُکفَروهُ واللّهُ عَلیمٌ بِالمُتَّقین». ([[آل‌عمران]] / ۳، ۱۱۵) به گفته برخی [[مفسران]] این [[آیه]] نیز ردّی بر [[پندار]] [[باطل]] [[یهودیان]] درباره امت قائمه است که می‌گفتند: [[اشرار]] از [[یهود]] به محمد {{صل}}[[ایمان]] آورده‌اند؛ زیرا خداوند در این آیه آنان را در شمار [[صالحان]] خوانده <ref>روح المعانی، مج ۳، ج ۴، ص۵۵.</ref> و از آنان به [[عظمت]] یاد کرده است.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۴، ص۲۰۳.</ref>.<ref>[[عبدالحسن افتخاری|افتخاری، عبدالحسن]]، [[امت قائمه - افتخاری (مقاله)|مقاله «امت قائمه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۴، ص194.</ref>