فرو خوردن خشم: تفاوت میان نسخه‌ها

* ناگفته نماند که [[حلم]] عام است و [[کظم غیظ]] (فرو بردن [[خشم]]) خاص؛ و بین آن‌ها رابطه عموم و خصوص مطلق است؛ یعنی هر کظم الغیظی [[حلم]] است، ولی هر حلمی کظم‌الغیظ نیست... [[حلم]] دفع [[خشم]] است و [[کظم غیظ]] رفع آن؛ پس [[حلم]] [[افضل]] و اشرف است<ref> محمد علی جزایری، دروس اخلاق اسلامی، ص۱۷۱.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۸۹.</ref>

* [[امام سجاد]] {{ع}} در دعای هشتم و در عبارت یکم آن می‌فرمایند: "بارخدایا؛ به تو [[پناه]] می‌برم از [[حرص]] و [[آز]]؛ و [[تندی]] [[غضب]] و [[خشم]]، و تسلط [[حسد]] و [[رشک]]، و [[سستی]] [[صبر]] و [[شکیبایی]]، و کمی [[قناعت]]، و [[خرسند]] نبودن به کمی قسمت و بهره خود، و سوء خلق و بدخویی و [[افراط]] ([[تجاوز]] از حد) خواهش [[نفس]]، و [[غلبه]] [[حمیت]]"<ref>{{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنيِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَيَجَانِ الْحِرْصِ، وَ سَوْرَةِ الْغَضَبِ، وَ غَلَبَةِ الْحَسَدِ، وَ ضَعْفِ الصَّبْرِ، وَ قِلَّةِ الْقَنَاعَةِ، وَ شَكَاسَةِ الْخُلُقِ، وَ إِلْحَاحِ الشَّهْوَةِ، وَ مَلَكَةِ الْحَمِيَّةِ}}</ref>؛

* [[امام]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و دوم و در عبارت دوازدهم آن می‌فرمایند: "بارخدایا بر [[محمد]] و آل او [[درود]] فرست، و به وسیله [[قرآن]] [[فقر]] و بی‌چیزی ما را به نداشتن احتیاج و [[نیازمندی]] [[اصلاح]] فرما؛ و [[گشایش]] زندگانی و بسیاری فراخی روزی‌ها را به سوی ما روان گردان؛ و ما را از خوی‌های نکوهیده و [[اخلاق]] [[پست]] دور نما؛ و از دره گود [[کفر]] و چیزهایی که [[نفاق]] و [[دورویی]] را پیش آورد نگاهدار، تا در [[روز رستاخیز]] [[قرآن]] ما را به سوی [[خشنودی]] و [[بهشت]] تو کشاننده؛ و در [[دنیا]] از [[خشم]] (دوری [[رحمت]]) تو و [[تجاوز]] و گذشتن از [[احکام]] تو بازدارنده؛ و برای آنچه در [[حکم]] تو است به [[حلال]] دانستن [[حلال]] آن و [[حرام]] شمردن [[حرام]] آن [[گواهی]] دهنده باشد"<ref>{{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْبُرْ بِالْقُرْآنِ خَلَّتَنَا مِنْ عَدَمِ الْإِمْلَاقِ، وَ سُقْ إِلَيْنَا بِهِ رَغَدَ الْعَيْشِ وَ خِصْبَ سَعَةِ الْأَرْزَاقِ، وَ جَنِّبْنَا بِهِ الضَّرَائِبَ الْمَذْمُومَةَ وَ مَدَانِيَ الْأَخْلَاقِ، وَ اعْصِمْنَا بِهِ مِنْ هُوَّةِ الْكُفْرِ وَ دَوَاعِي النِّفَاقِ حَتَّى يَكُونَ لَنَا فِي الْقِيَامَةِ إِلَى رِضْوَانِكَ وَ جِنَانِكَ قَائِداً، وَ لَنَا فِي الدُّنْيَا عَنْ سُخْطِكَ وَ تَعَدِّي حُدُودِكَ ذَائِداً، وَ لِمَا عِنْدَكَ بِتَحْلِيلِ حَلَالِهِ وَ تَحْرِيمِ حَرَامِهِ شَاهِداً}}</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۸۹.</ref>