←مقدمه اطاعت از رسول
| خط ۴۵: | خط ۴۵: | ||
[[آیات الهی]] مقدمه اطاعت را [[اجابت]] [[فرمان]] رسول حتی در سختترین شرایط میدانند: {{متن قرآن|الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ}}<ref>«کسانی که به (فراخوان) خداوند و پیامبر پس از آسیب دیدن پاسخ گفتند، برای کسانی از آنان که نیکی و پرهیزگاری ورزیدهاند پاداشی سترگ خواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۷۲.</ref>. [[اجابت]] بهمعنای قبول کردن است و در واقع، قطع و پایان دادن به سخن و خواست گوینده است، خواه به فعل باشد یا به قول<ref>قرشی، ج ۲، ص۸۷</ref>. [[استجابت]] بهمعنی اجابت، [[حقیقت]] آن، مهیا شدن برای جواب است که از کسی چیزی بخواهی و او پاسخت را با قبول بدهد و خواستهات را بر آورد و چون مهیا شدن از اجابت جدا نیست، اجابت را [[استجابت]] گفتهاند<ref>راغب اصفهانی، ص۲۱۰؛ طریحی، ج ۲، ص۲۸</ref>. | [[آیات الهی]] مقدمه اطاعت را [[اجابت]] [[فرمان]] رسول حتی در سختترین شرایط میدانند: {{متن قرآن|الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ}}<ref>«کسانی که به (فراخوان) خداوند و پیامبر پس از آسیب دیدن پاسخ گفتند، برای کسانی از آنان که نیکی و پرهیزگاری ورزیدهاند پاداشی سترگ خواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۷۲.</ref>. [[اجابت]] بهمعنای قبول کردن است و در واقع، قطع و پایان دادن به سخن و خواست گوینده است، خواه به فعل باشد یا به قول<ref>قرشی، ج ۲، ص۸۷</ref>. [[استجابت]] بهمعنی اجابت، [[حقیقت]] آن، مهیا شدن برای جواب است که از کسی چیزی بخواهی و او پاسخت را با قبول بدهد و خواستهات را بر آورد و چون مهیا شدن از اجابت جدا نیست، اجابت را [[استجابت]] گفتهاند<ref>راغب اصفهانی، ص۲۱۰؛ طریحی، ج ۲، ص۲۸</ref>. | ||
در [[آیه]]، هم [[نام خدا]] و هم نام [[رسول]] برده شده است. اگر نام خدا برده شده، به دلیل این است که فرمان جهاد را گوش داده و پا به عرصه [[کارزار]] گذاشتهاند و نام رسول برده شده است که [[اطاعت]] از فرامین [[رهبری]] کرده و [[تسلیم]] [[امر]] او شدهاند. [[ابوسفیان]] و یارانش از [[احد]] بازگشتند و به وحاء رسیدند. از تعجیل در بازگشت خود پشیمان شدند و همدیگر را ملامت کردند که چرا نه محمد را کشتید و نه زنانشان را [[اسیر]] کردید؟ آنها را بکشتید؛ وقتی که رمقی بیش از ایشان نماند رهایشان کردید. اکنون بازگردید و به کلی نابودشان کنید و ریشهکنشان سازید.این خبر به [[پیغمبر]]{{صل}} رسید؛ تصمیم گرفت [[دشمن]] را بترساند و از خود و یارانش نیرویی نشان و نمایش دهد؛ لذا اصحابش را برای خروج و تعقیب ابوسفیان جمع کرد و فرمود: آیا دستهای یافت نمیشوند که برای خدا محکم باشند و | در [[آیه]]، هم [[نام خدا]] و هم نام [[رسول]] برده شده است. اگر نام خدا برده شده، به دلیل این است که فرمان جهاد را گوش داده و پا به عرصه [[کارزار]] گذاشتهاند و نام رسول برده شده است که [[اطاعت]] از فرامین [[رهبری]] کرده و [[تسلیم]] [[امر]] او شدهاند. [[ابوسفیان]] و یارانش از [[احد]] بازگشتند و به وحاء رسیدند. از تعجیل در بازگشت خود پشیمان شدند و همدیگر را ملامت کردند که چرا نه محمد را کشتید و نه زنانشان را [[اسیر]] کردید؟ آنها را بکشتید؛ وقتی که رمقی بیش از ایشان نماند رهایشان کردید. اکنون بازگردید و به کلی نابودشان کنید و ریشهکنشان سازید.این خبر به [[پیغمبر]]{{صل}} رسید؛ تصمیم گرفت [[دشمن]] را بترساند و از خود و یارانش نیرویی نشان و نمایش دهد؛ لذا اصحابش را برای خروج و تعقیب ابوسفیان جمع کرد و فرمود: آیا دستهای یافت نمیشوند که برای خدا محکم باشند و شدت عمل به [[خرج]] دهند و دشمن او را تعقیب و طلب نمایند که این کار دشمن را [[ذلیل]] کند؟ جمعی از [[صحابه]] با همه جراحتهایی که داشتند آماده این کار گشتند و منادی [[پیامبر]] ندا داد که با ما بیرون نشود مگر آن کس که دیروز در [[احد]] با ما حاضر بود و مراد [[پیامبر]] از این کار، ترساندن [[کفار]] بود که پندارند کشتار و زخمهایی که بر [[مسلمین]] وارد آوردند بر ایشان اثری نداشته و موجب [[سستی]] آنان نشده. [[پیغمبر]] با ۷۰ تن بیرون شد تا به [[حمراءالاسد]] رسید<ref>طبرسی، مجمعالبیان فی تفسیر القرآن، ج ۴، ص۳۴۶</ref>. | ||
این [[استجابت]]، برای مؤمنان، "حیات" را به ارمغان میآورد. {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! (ندای) خداوند و پیامبر را هر گاه شما را به چیزی فرا خوانند که به شما زندگی میبخشد پاسخ دهید و بدانید که خداوند میان آدمی و دل او میانجی میشود و (بدانید که) به نزد وی گرد آورده میشوید» سوره انفال، آیه ۲۴.</ref>. در پنج [[آیه]] از [[قرآن]]، کلمه {{متن قرآن|يُحْيِيكُمْ}} آمده که غیر از این آیه، در [[آیات]] دیگر {{متن قرآن|يُمِيتُكُمْ}} نیز در برابر آن ذکر شده که از صفات خداوند است. اما در این آیه از {{متن قرآن|يُمِيتُكُمْ}} استفاده نشده است پس باید آیه در مورد حیاتی سخن گفته باشد که هیچ موتی در آن نباشد. | این [[استجابت]]، برای مؤمنان، "حیات" را به ارمغان میآورد. {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! (ندای) خداوند و پیامبر را هر گاه شما را به چیزی فرا خوانند که به شما زندگی میبخشد پاسخ دهید و بدانید که خداوند میان آدمی و دل او میانجی میشود و (بدانید که) به نزد وی گرد آورده میشوید» سوره انفال، آیه ۲۴.</ref>. در پنج [[آیه]] از [[قرآن]]، کلمه {{متن قرآن|يُحْيِيكُمْ}} آمده که غیر از این آیه، در [[آیات]] دیگر {{متن قرآن|يُمِيتُكُمْ}} نیز در برابر آن ذکر شده که از صفات خداوند است. اما در این آیه از {{متن قرآن|يُمِيتُكُمْ}} استفاده نشده است پس باید آیه در مورد حیاتی سخن گفته باشد که هیچ موتی در آن نباشد. | ||