ادب زیارت: تفاوت میان نسخه‌ها

ادب زیارت (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۸

۳٬۳۵۶ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۴

←‏جستارهای وابسته

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۲۹٬۷۴۳

ویرایش

@@ خط ۳۹: / خط ۳۹: @@
 در حالات [[امام رضا|حضرت رضا]] {{ع}} آمده است که وقتی می‌‌خواست از [[قبر]] [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]] {{صل}} [[وداع]] کند، و برای [[اعمال]] [[عمره]] به [[مکه]] رود، کنار [[قبر]] [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]] {{صل}} آمد، در طرف بالای سر ایستاد، مشغول [[نماز]] شد، سپس شانه چپ را به [[قبر]] چسباند و نزدیک یکی از ستون‌ها چند رکعت [[نماز]] خواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۴۹.</ref> شبیه این [[رفتار]]، در [[حدیثی]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده که چنین توصیه فرمود<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۰.</ref>.
 * [[علامه مجلسی]] در مورد برخی از این نقل‌ها می‌‌افزاید: گرچه پشت به [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]] {{صل}} کردن هنگام [[دعا]]، به ظاهر نوعی خلاف [[ادب]] به شمار می‌‌رود، ولی وقتی [[توجه به خدا]] باشد و قصد [[زائر]]، پشت گرمی به [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]] {{صل}} باشد، اشکالی ندارد. کنار [[قبر]] ایستادن و تکیه بر [[قبر]] کردن و دعای رو به [[قبله]]، از [[امام سجاد]] {{ع}} و [[سیره]] او هم [[نقل]] شده است<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۳.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۸، ۳۴۹.</ref>
+== رابطه پرهیز از حرف‌های بیهوده با [[زیارت]] ==
+[[ادب]] دیگر در [[تشرف]] به [[حرم‌های مطهر]]، [[پرهیز]] از هر کاری است که مغایر با [[ادب]] حضور است، از جمله کلمات لغو و حرف‌های [[بیهوده]] و حرکات سبک و [[ناپسند]] و دور از [[شأن]] [[زیارتگاه]]. [[محدث]] [[قمی]] در [[مفاتیح الجنان]] ([[ادب]] بیست و یکم) می‌گوید: "ترک نمودن سخنان ناشایسته و کلمات لغو و اشتغال به صحبت‌های دنیویه که همیشه در هرجا مذموم است و [[قبیح]] و [[مانع]] [[رزق]] و جالبِ [[قساوت قلب]] است، خصوصاً در این بقاع مطهره"<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.
+[[هدف]] از [[زیارت]]، بهره وری از فیض‌های [[معنوی]] است، پرداختن به سخنان و کارهای لغو، [[مانع]] آن فیض‌ها می‌شود و چه بسا اوقات کسی در داخل [[حرم‌ها]] به چنین حرف‌ها و کارهایی سپری شود و از [[مائده]] [[معنوی]] گشوده در آن [[ضیافت]] خانه‌های آسمانی بی بهره بماند. به علاوه اینگونه حرف‌ها و حرکات و رفتارها، توجه و [[حضور قلب]] [[زائران]] دیگر را هم بر هم می‌زند و [[بیهوده]] گوی [[غافل]]، هم خودش [[محروم]] می‌ماند، هم [[مانع]] بهره‌وری [[روحی]] دیگران می‌شود. صحبت‌های بلندبلند هم، علاوه بر اینکه خلاف [[ادب]] در محضر [[ولیّ]] خداست، برای دیگران هم مزاحمت و حواس پرتی می‌آورد. مستند این نکته، به گفته بعضی از [[علما]] [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ}}<ref>حجرات، ۲.</ref> است، یعنی صداهایتان را از صدای [[پیامبر]] بلندتر نکنید. رعایت این نکته یک [[ادب]] [[اجتماعی]] و معاشرتی است، حتی نه حرف‌های عادی، بلکه [[زیارتنامه]] را هم بلندبلند [[خواندن]]، به نحوی که تمرکز [[روحی]] و حضور [[قلبی]] دیگران را به هم بزند، مناسب نیست<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.
+آنچه در این اماکن مطلوب است، [[آرامش]] و فضای آرام است تا برای پیدایش [[حضور قلب]] و [[روح]] [[عبادت]] و [[زیارت]] مؤثر باشد. سر و صداهای بسیار یا [[صلوات]] و [[زیارت]] بلندبلند، مخلّ این حالت است و رشته پیوند و اتصال [[زائران]] دیگر را از هم می‌گسلد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.
 == جستارهای وابسته ==